Okaleczona

„Pomożesz mi stać się lepszą? Żebym była taka jak Adrian, kiedy będzie w moim wieku? Ja nie chcę robić więcej tych złych rzeczy. One się same dzieją. Chcę, żebyście byli ze mnie dumni.”*

Rodzice się rozwiedli, ona została wysłana do wujostwa, a tam. Biała nie zapisana kartka życia, luka w pamięci, blokada tego co działo się podczas je pobytu u rodziny. Gdy wraca jest już inna, nie do poznania. Nikt z nią nie może wytrzymać dłużej i tak wędruje od mamy do taty… Nie pilnowana, pozostawiona sobie, a ma tylko 13cie lat…

Gdy Dawn trafiła do Cathy nic nie wskazywało na to, że będą z nią kłopoty. Miła, spokojna, wykonywająca polecenia. Jednak mimo tego dziewczyna uważa, że będzie tak jak zawsze. Może robić co i kiedy chce. Przecież nikt się nią nie interesuje. Jest wolna. Gdy Cathy z mężem robią jej „pogadanki” nie rozumie ich troski, nie wierzy, że kogoś może interesować jej los. W końcu gdy była u jednego z rodziców robiła co chciała… Trudno jej się przystosować do nowej sytuacji, a więc dalej robi sobie wagary, nie wraca na noc, pije i zadaje się w złym towarzystwie…
Jeśli to byłby jedyny problem jakoś dali by radę się z tym uporać, ale nastolatka cierpi na pewną chorobę:
„(…) somnambulizm jest zaburzeniem przejawiającym się chodzeniem lub wykonywaniem innych czynności, kiedy osoba zaburzona cały czas pozostaje w stanie snu(…)”**
Skutkiem zaburzenia są zdarzenia traumatyczne, które spotkały Dawn, a o których nie chce pamiętać. Jednak mózg je przechowuje i w taki sposób to odreagowuje. Cathy ma poważny problem ponieważ Dawn początkowo w nocy lunatykując podchodzi do małego Adriana, synka Glass, a gdy zakładają zamek chodzi do kuchni poszukując czegoś jakby nie miała dokończonej sprawy… Wszystko wskazuje, że przyczyną jest pobyt dziewczynki u dalekich krewnych.
Co takiego zdarzyło się gdy Dawn była z dla od rodziców? Czy wrócą wspomnienia blokowane przez podświadomość? Czy dziewczyna ma szanse na normalne życie?

Pierwsze co mi przyszło na myśl po przeczytaniu „Okaleczonej” to fakty o tym, że kiedyś nawet instytucje zajmujące się dziećmi z problemami, zajmowali się tym na łapu capu. Bez zbytniego zaangażowania, przemyśleń. Dawn była dla nich „wstrętnym bachorem”, którego trzeba się jak najszybciej pozbyć. Dziewczyna tak naprawdę u Cathy dopiero zaznała trochę ciepła i zainteresowania jej osobą. Z czasem to się zmieni, ale fakt, że kiedyś takie sprawy były bagatelizowane jest przerażający. Tak samo jest z mamą Dawn. Starała się to widać, ale bez specjalnej pomocy wykwalifikowanych ludzi nie jest to możliwe. Szkoda, że ta pomoc nadeszła tak późno… Czytając „Okaleczoną” miałam wrażenie, że w tym wszystkim jedynymi błędami są brak zainteresowania rodziców oraz brak specjalistycznej pomocy. Wszystko to by nie mało miejsca .
Czyta się ją szybko, ale nie dlatego, że jest łatwa czy przyjemna. Czyta się szybko bo gdy się zacznie czytać nie sposób się oderwać, chce się jak najszybciej poznać zakończenie. I tylko w głowie się kołacze myśl „aby jej się udało”. Nie ma tu zbyt wysoko lotnego języka tylko normalne codzienne słownictwo.
Już nie raz opisując książki z serii Pisane przez życie pisałam, że warto je czytać. Nadal to podtrzymuje. Te książki nas uświadamiają.

*str. 178
**str.78

Książka nie jest tak drastyczna, jak inne z serii "pisane przez życie", z którymi się zetknęłam.Nie ma tam szczegółowych opisów maltretowania dziecka. Ale mamy do czynienia ze skrzywdzonym dzieckiem.

Cathy i John mają problemy z poczęciem dziecka. Decydują się zostać rodziną zastępczą. Z zamiarów nie rezygnują, gdy okazuje się, ze Cathy zachodzi w ciążę.

Pierwszy podopieczny nie sprawia większych problemów. Pełni nadziei przyjmują pod swój dach następne dziecko - trzynastoletnią dziewczynkę Dawn. Opieka nad nią stanie się nie lada wyzwaniem. Dziewczynka ma luki w pamięci. Nie wiadomo, co się z nią działo od 4 do 9 roku życia.

Dziewczynka lunatykuje, tnie swoje ciało. Często wagaruje. Zdarza się, że przychodzi do domu pijana, czasem w towarzystwie policji. Ucieka z domu. Po każdym wyczynie swym przybranym rodzicom obiecuje poprawę.

Cathy i John starają się jej pomóc, ale natrafiają na niezrozumienie ze strony opieki społecznej. Ruth nie chce im nic opowiedzieć o swojej podopiecznej - zasłanie się poufnością informacji.
Dopiero po drugiej próbie samobójczej Dawn trafia do specjalistycznego ośrodka.
Po kilku tygodniach pobytu w specjalistycznym ośrodku Dawn stała się gotowa wyznać, co się z nią działo w wieku od 4 do 9 lat, kiedy przebywała u wujka w Irlandii.


Książkę polecam tym, którzy myślą o zostaniu rodziną zastępczą.

W książce tej ukazany jest okres, w którym autorka wraz z rodziną jest dopiero u progu parania się opieką zastępczą… Historia skupia się wokół ich drugiej podopiecznej…
Po kilku miesiącach pobytu Jacka, o którym wzmianki widnieją na pierwszych stronach powieści, w rodzinie Cathy i Johna pojawia się 13-letnia Dawn…

Dziewczynka na pierwszy rzut oka wydaje się bardzo sympatyczna i ugodowa, jednakże jej kuratorka Ruth rzuca pod adresem Dawn dziwne, niezbyt przyjemne oraz lakoniczne komentarze… Niestety Glass’owie bardzo niewiele dowiadują się od niej o przeszłości i aktualnych kłopotach Dawn…

Okazuje się, iż dziewczynka lunatykuje i z niewiadomych przyczyn podczas takich napadów zawsze zbliża się do kilkumiesięcznego synka Glass’ów oraz symuluje odruch samookaleczenia się…

Nikt nie chce pomóc autorce w rozwikłaniu przyczyn takiego zachowania dziewczynki, szuka więc informacji na własną rękę, a różnorakie problemy z nastolatką niestety narastają… Dochodzi nawet do próby samobójczej...

Czy uda się wyjaśnić tajemnicze i niezbyt zrozumiałe zachowanie Dawn? Czy opiekunowie odkryją jaką traumę ma za sobą dziewczynka? Dowiecie się sięgając po „Okaleczoną”…
Zdecydowanie warto poświęcić czas na przeczytanie tego tytułu... Polecam!

Książki z serii „Pisane przez życie” są często naprawdę straszne, a jeszcze straszniejsze, że przedstawiają prawdziwe historie, wydarzenia, które lepiej, żeby nie miały miejsca. Tak samo jest i w tym przypadku.
Pewne małżeństwo nie może mieć własnych dzieci, więc decyduje się zostać rodziną zastępczą dla dzieci, którymi biologiczni rodzice z różnych względów nie mogą się zająć. Dostają chłopca, po sukcesie z którym przychodzi kolej na Dawn, dziewczynkę, z którą nikt sobie nie umie poradzić. Dziewczynka buntowniczo wchodząca w okres dojrzewania, to spory orzech do zgryzienia, to wyzwanie, któremu trudno jest podołać. Czy zastępczy rodzice sobie poradzą? Jak dotrzeć do źródła okropnego zachowania swojej podopiecznej, której daje się miłość, opiekę, a ona odpłaca się ucieczkami i innymi wybrykami?
Czytając książkę byłam pełna podziwu dla rodziców zastępczych, którzy okazali się być naprawdę niezwykle cierpliwi i z oddaniem opiekowali się powierzonym im dzieckiem. Nie uzyskując pomocy od instytucji odpowiedzialnych za Dawn, sami próbowali się jakoś z nią dogadać, wyznaczyć zasady, zapewnić, że są dla niej i przy niej. Jednak Dawn skrywała pewną straszną tajemnicę, będącą w dużej mierze przyczyną jej okropnego zachowania i trudności wychowawczych, jakie sprawiała...
Książka „Okaleczona” wciąga od samego początku i człowiek nie umie się od niej oderwać, wywołuje u czytelnika wzruszenie, oburzenie, współczucie, tym bardziej, że opisana historia w dużej mierze jest prawdziwa. Co więcej, podobnych historii pewnie jest wiele i to niestety nie napawa optymizmem. Ilekroć czytam książki, o dzieciach, których rodzice delikatnie mówiąc nie sprawdzili się w swojej roli, jestem oburzona i nie umiem sobie wyobrazić, że można tak krzywdzić najbliższe sercu istoty, które są bezbronne i na nas polegają, nas traktują jako wzór do naśladowania.

Pozostając pod silnym wrażeniem historii ośmioletniej Jodi – głównej bohaterki „Skrzywdzonej”, zdecydowałam się przeczytać więcej doświadczeń Cathy Glass, przelanych na papier. W bibliotece na półce stała tylko „Okaleczona”, więc był to bardziej losowy wybór niż nieodparta chęć przeczytania właśnie tej pozycji.

Cathy wraz z mężem bardzo pragną mieć dziecko. Nieudane próby sprawiają, że stają się otwarci na nowe możliwości , w rezultacie których postanawiają zostać rodzicami zastępczymi. Mimo braku doświadczenia w wychowywaniu dzieci, pod ich dach trafia nastoletnia Dawn Jennings. Jest to druga podopieczna w „karierze” Cathy Glass. Dawn sprawia wrażenie ułożonej i cichej dziewczynki, ku radości przybranych rodziców potrafi przepraszać i dziękować, a także bez słowa wykonuje polecenia. Jednak, jak później będzie dane im się przekonać, to tylko pozory. Autorka stopniowo odkrywa przed czytelnikiem ciemne strony osobowości Dawn. Cathy jest bezradna wobec wybryków swojej podopiecznej, mimo wszelkich starań nie potrafi dotrzeć do dziewczynki, która wyraźnie skrywa w sobie traumatyczne wydarzenia z przeszłości. Pomocy nie może szukać nawet u kuratorki, bo ta, wydaje się być niezainteresowana sprawą i zbywa Cathy przy każdej okazji, odmawiając przy tym istotnych informacji na temat przeszłości Dawn. Z czasem okazuje się, że w życiorysie nastolatki istnieje luka – nikt nie wie, co działo się między jej piątym a dziewiątym rokiem życia. Ona sama twierdzi, że ostatnie zapamiętane wspomnienie to pierwszy dzień w szkole w wieku 9 lat. A odkrycie tego okresu jest podstawą do zrozumienia zachowania Dawn, która w gruncie rzeczy nie jest złą osobą. Niestety tylko Cathy dostrzega jasną stronę jej osobowości i tym samym przyczynia się do poprawy zdrowia i życia swojej podopiecznej.

„Pomożesz mi stać się lepszą? Żebym była taka jak Adrian, kiedy będzie w moim wieku? Ja nie chcę robić więcej tych złych rzeczy. One się same dzieją. Chcę, żebyście byli ze mnie dumni.”


Cała seria „pisana przez życie” wydaje mi się być bardzo wstrząsająca, a mnie naprawdę interesują takie historie, dlatego bez wahania sięgnę po kolejne tytuły. „Okaleczoną”, podobnie jak pozostałe książki oparte na autentycznych wydarzeniach jest mi ciężko oceniać, bo o ile „Skrzywdzona” poruszyła mnie do głębi, o tyle w „Okaleczonej” tych traumatycznych przeżyć jest dużo mniej i opisane są w łagodniejszy sposób. Nie można tego przecież nazwać minusem, zważywszy na to, iż są to prawdziwe historie. Jednak sposób w jaki pani Glass opisała emocje i przeżycia w „Okaleczonej” pozostawia tu wiele do życzenia. Nie ulega wątpliwości, że historia Dawn jest tragiczna, jednak autorka podeszła do sprawy zbyt lekko, odmówiła czytelnikom całej gamy emocji, podobnych tym, jakie zaserwowane zostały w „Skrzywdzonej”. Mimo wszystko autorce nie można odmówić świetnego podejścia do sprawowania opieki zastępczej. Należy pamiętać, że kiedy przyjęła pod opiekę trzynastoletnią Dawn Jennings była dopiero początkującą opiekunką, w dodatku z kilkumiesięcznym dzieckiem. Mimo wszelkich przeciwności stanęła na wysokości zadania i zrobiła wszystko, co było w jej mocy. Poświęcenie i zaangażowanie Cathy Glass zdecydowanie zasługuje na ogromny podziw.
Nie jest to może literatura z najwyższej półki, ale to nie o warsztat literacki tu chodzi. W powieściach Cathy Glass liczą się fakty, bez zbędnego koloryzowania, aby ubarwić książkę. A takim właśnie faktem jest to, że doświadczenia autorki poruszają, jak również uświadamiają czytelnika w pewnych istotnych kwestiach. Nad książkami Cathy Glass warto przysiąść na dłużej i zmusić się do pewnych refleksji.
„Okaleczoną” polecam ze względu na to, że jest to prawdziwa historia, jednak tak jak wspomniałam, przy „Skrzywdzonej” wypada blado. Oczywiście nie ze względu na tragizm przeżyć, a na sposób ich opisania.

Czytając książki tej autorki zawsze mam wrażenie,że nie do końca osiągają one swój zamierzony cel w moim przypadku. Sądzę,że te książki mają ostrzegać, wstrząsać, zasmucać i wzruszać. I oczywiście czuję się do głębi wstrząśnięta, pociągam nosem i opłakuję losy tych pokrzywdzonych dzieci. Jednak poza tym wszystkim,a właściwie przede wszystkim, czuję się pokrzepiona. Bo o ile wiedziałam,że niestety rzeczy straszne i wynaturzone dotykają często dzieci, o tyle rzadko się mówi o ludziach, którzy są gotowi z taką determinacją wyciągać je z koszmaru.Z każdą kolejną książką wiem więcej o dzieciach i uświadamiam sobie jak wielki trud muszą podejmować osoby próbujące im pomóc. Wiem,że ja kompletnie nie dałabym sobie z tym rady więc pocieszeniem dla mnie jest fakt,że mimo mojej ułomności nie jesteśmy całkowicie bezradni wobec takich nieszczęść i są ludzie , którzy potrafią udźwignąć taki ciężar. Darzę coraz większym szacunkiem autorkę, ale nie za książki, które mogę czytać ale za historie, które stworzyła naprawdę.
Tym razem, poznajemy ją na początku jej drogi jako opiekunki jak trafiła na niełatwy temat skrzywdzonej i niestabilnej przez to nastolatki.To z czym musiała się zmierzyć niejednokrotnie sprawiało,że włosy jeżyły mi się na głowie i mówiłam: ja bym odpuściła. Tego już za wiele. Ale dzięki temu,że mała Dawn trafiła do niej, historia jej życia zaczyna się układać całkiem inaczej.
Serdecznie polecam!

Kolejna książka przeczytana w ciągu ostatnich kilku tygodni, podczas lektury której pięści zaciskają się same. Chodzi tutaj bowiem o krzywdę dziecka - trzynastoletniej dziewczynki, która miała nieszczęście przyjść na świat w rodzinie dysfunkcyjnej, co uniemożliwiło jej prawidłowy rozwój psychospołeczny.

Nie chcę tutaj opowiadać o fabule, bo zabrałabym potencjalnemu czytelnikowi możliwość samodzielnego zapoznania się ze wstrząsającą historią Dawn. Celowo nie napisałam w tym miejscu o satysfakcji bądź przyjemności z przeczytania "Okaleczonej", bo o tego rodzaju wrażenia trudno. Mamy bowiem do czynienia z krzywdą, smutkiem, samookaleczeniami; co jest tym bardziej przygnębiającym, że dotyczy nastolatki; ba ! dziecka właściwie stojącego u progu najpiękniejszych lat swojego życia. W głowie się nie mieści, iż mając zaledwie trzynaście wiosen można dźwigać na ramionach aż takie brzemię psychiczne.

Książkę polecam każdemu. Uczula na problemy otaczającej rzeczywistości, uwrażliwia na krzywdę drugiego człowieka. Trudną ja ocenić w kategoriach poprawności językowej, wartości literackiej czy wartkości akcji. Z całą pewnością nie można jej odmówić jednak tego, że jest prawdziwa. I (pomimo, iż cała ta historia nigdy nie powinna się wydarzyć) to właśnie jest jej największym atutem.

Cathy i John zdecydowali się na stworzenie rodziny zastępczej. Sami mieli problem z poczęciem dziecka. Do ich domu najpierw trafia Jack. Gdy chłopak już wyprowadził się z domu okazało się, że Cathy jest w ciąży. Mimo to dalej chcieli być rodziną zastępczą. W ich domu pojawiła się trzynastoletnia Dawn. Z pozoru sprawiała wrażenie cichej, spokojnej. Była bardzo grzeczna, miła, wykonywała polecenia. Nic nie wskazywało na to, że będą z nią kłopoty.
Dziewczyna u swoich rodziców robiła co chciała, wagarowała, zadawała się ze złym towarzystwem. Nikt się nią nie interesował, była wolna. Tak samo zachowywała się u nowych opiekunów. Nie był to jednak jedyny problem Cathy i Johna. Okazało się, że dziewczynka choruje na somnambulizm, inaczej lunatykowanie. Największy problem był w tym, że w nocy Dawn przychodziła do sypialni opiekunów gdzie spał ich malutki synek Adrian. Skutkiem tego są wydarzenia z przeszłości...

To moje drugie spotkanie z tą autorką. Po przeczytaniu "Skrzywdzonej" postanowiłam, że zapoznam się z kilkoma książkami pani Glass. Wybór padł na "Okaleczoną".

Pierwsze na co zwróciłam uwagę to działanie instytucji opiekuńczych. Dzieci były tam ciężarem, chciano się ich jak najszybciej pozbyć, nie miały tam nawet z kim porozmawiać o swoich problemach. Dawn dopiero u Cathy zaznała miłości, ciepła, zrozumienia.

Za to, co stało się Dawn winę ponosili rodzice. Podczas gdy oni się rozwodzili i kłócili zaniedbali własne dziecko. Dawn wysłano do wujostwa i nie interesowano się nią. Gdy od nich wróciła nie była ją tą samo osobą. Gdyby wtedy rodzice jej nie porzucili, bo inaczej nazwać tego nie mogę to pewnie wszystko potoczyłoby się inaczej.

Z podziwem patrzyłam na rodzinę zastępczą. Trzeba mieć niezwykła cierpliwość, by tyle znieść, by wychować dziecko, które przez całe swoje życie robiło co chciało, trzeba też umieć z nim rozmawiać, pokazać, że może ufać swoim nowym opiekunom.

Historia jest niestety prawdziwa, a nie powinna się w ogóle wydarzyć. Nie wiem jak można tak skrzywdzić własne dziecko.
W książce będziemy mieli do czynienia z krzywdą, samookaleczeniem, smutkiem u młodej dziewczyny, któa ma jeszcze całe życie przed sobą.

Źródło: http://kingaczyta.blogspot.com/2013/03/cathy-glass-okaleczona.html