Krzyk w niebiosa

Nikt nie może mieć wątpliwości, że Anne Rice jest utalentowaną pisarką, jednak czasem można mieć zastrzeżenia co do jej dobrego smaku. W „Krzyku…” presja, której później uległa, by tworzyć kolejne wysmakowane językowo, ale kompletnie miałkie horrorki, jeszcze nie dała o sobie znać. Mamy więc powieść napisaną z równą zręcznością, ale pełną treści, popartej w dodatku imponującymi studiami nad epoką. Podczas lektury można autentycznie poczuć „powiew muzyki”, usłyszeć arystokrację oklaskującą śpiewaków w operach Wenecji, Neapolu i Rzymu, posmakować karnawału, a nawet zaangażować się w barwne sceny homoerotyczne.

Teoretycznie kastraci nijak mają się do wampirów, ale w gruncie rzeczy Anne Rice i tym razem eksploruje zbliżone środowiska....
czytaj dalej:
http://rekopisznalezionywarkham.blogspot.com/2011/04/krzyk-w-niebiosa-anne-rice.html

I książka byłaby super, gdyby autorka ponownie nie wplotła w nią :

a)wątku gejowskiego (no bo niemalże każdy facet w jej książce jest gejem...albo jeszcze tego nie wie),
b)rozmemłania (każdy nad sobą i innymi leje potoki łez)
c)seksu,seksu i jeszcze raz - seksu (co za dużo, to niezdrowo).

I jeszcze jedno - na podstawie jedynego nagrania ostatniego żyjącego kastrata mogę z ręką na sercu powiedzieć - wyją, i to brzmi paskudnie. Polecam zamiast tego naturalnie super-wysokie męskie głosy, takie jak np. pana Vitasa z Rosji (do znalezienia na youtube).

Barwny i zachwycający bogactwem szczegółów obraz życia włoskich kastratów w XVII-wieku. Poza tym, że ma bardzo wiele cech pisarstwa Rice (te same schematyczne opisy, ten sam sposób budowania atmosfery i ta sama mentalność bohaterów), na pewno jedna z bardziej wyrazistych i godnych uwagi powieści tej autorki.
Cudowna powieść o świecie osiemnastowiecznych, włoskich kastratów. Odkąd nauczyłam się czytać, czyli od lat 14, nie przeczytałam powieści tak zmysłowej, urzekającej i barwnej - może z wyjątkiem pierwszych rozdziałów „Wampira Armanda”. I jeśli nawet nikogo nie obchodzą starannie oddane realia epoki i całkiem interesująca historia, to może przynajmniej doceni dwuznaczny urok i erotyzm kastratów, dziwacznych kobieco-męskich hybryd, oddany ze smakiem i wyczuciem. Rzadko mi się to zdarza, ale całość zrobiła na mnie takie wrażenie, że aż wróciłam do słuchania Scarlattiego.

Książka napisana sprawnie, łatwo się czyta. Pozwala zagłębić niezwykłe czasy kastratów, ówczesnego Państwa Weneckiego oraz Włoch. Dla mnie to największa wartość książki. Sam motyw przewodni nieco banalny- walka, zemsta. Motywy homoseksualne, owszem, występują. Są jednak, jak sądzę, immanentną częścią opisywanego środowiska, nic na siłę.

Na świeżo po ukończeniu tej książki mogę stwierdzić, że lektura była przyjemna i nie żałuję, że po nią sięgnęłam. Zgadzam się z poniższymi opiniami dotyczącymi atmosfery czy szczegółowych opisów - godne podziwu. Niezwykle detalicznie wykreowany przez autorkę świat robi wrażenie i z pewnością jest oparty na solidnych źródłach, ALE...



Wyszukany język momentami utrudnia zrozumienie prawdziwych uczuć czy motywacji bohaterów... za dużo lukru na tym suchym ciastku: fabuła jest prosta i przewidywalna, właściwie bez zaskakujących zwrotów akcji (jedyny taki zostaje WSPANIAŁOMYŚLNIE zaspoilowany przez wydawcę na okładce - DZIĘKUJĘ?!), a zakończenie jest praktycznie od początku oczywiste.



Bohaterowie budzą sympatię i są przekonująco skonstruowani... lecz nie do końca przekonują mnie wydumane relacje między nimi, np. jeśli chodzi o Tonia i Guida... jest w tym jakaś fałszywa nuta.



Podsumowując, mimo iż moja opinia jest krytyczna, nie żałuję przeczytania. Książka nie jest z gatunku "ciężka do przebrnięcia", wręcz przeciwnie. Potrzebowałaby jednak generalnego przemyślenia przez autorkę - jest tego warta...



P.S. Czy mógłby mi ktoś wyjaśnić pewną moją wątpliwość? Coś mnie najwidoczniej omija, ale nielogicznym mi się wydaje obdarzanie bohaterów-kastratów tak intensywnym pociągiem seksualnym jak zrobiła Anne Rice. Jeśli ktoś umie to wytłumaczyć - proszę.

Świetna, świetna, świetna!!!
Miałam wrażenie czytając,że stoję obok bohaterów,że widze ich oczami Italię.
fakt- jest sporo scen sexu gejowskiego, ale nie bije on az tak mocno po oczach.
Ale pozwala zrozumieć mechanizm myslenia i czucia bohaterów.
Jeśli Ktoś ma ochote zgłębić morlaność,psychikę okaleczonego pietnastolatka, któremu nagle runął cały świat to-
Polecam!

Bardzo lubię tę książkę ze względu na piękne, plastyczne opisy miast, karnawałów, opery. Czytając, czuje się klimat Wenecji, Neapolu. Akcja jest ciekawie poprowadzona, bohaterowie są dobrze wykreowani. Dodatkowo "Krzyk w niebiosa" ma u mnie plusa za tematykę, bo uwielbiam historie o artystach i świecie sztuki.

Początek płynął leniwie, później wszystko rozkręca się - barne opisy, cudowny\e komentarze do muzyki i malarstwa. Romans, pasja, sztuka i otoczenie, które widzi się oczami wyobraźni. Koniec nieco zaskakujący, trochę mnie zawiódł ale książka niewątpliwie warta przeczytania.

jak na anne rice szału nie zrobiła... saga o wampirach czy czarownicach wymiotła wszystko, nawet mumia była ok, ale krzyk w niebiosa... Dokładna, szczegółowa, trochę przypominała naturalizm, ale standardowa

Bardzo mocna książka. Dużo "momentów", ale... między facetami. Szok. Ale książka mimo to nie jest wulgarna. Kusi, ciekawi, wyjaśnia. Jest pełna emocji. Polecam!

coś dla mnie niesamowitego:)
od pierwszej strony do końca pochłonełam tą książkę i nie potrafiłam się od niej oderwać :)