Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Kobieta zawiedziona

Tłumaczenie: Ewa Gryczko
Seria: Klub Interesującej Książki
Wydawnictwo: Państwowy Instytut Wydawniczy
7,19 (176 ocen i 14 opinii) Zobacz oceny
10
8
9
23
8
36
7
64
6
26
5
13
4
4
3
2
2
0
1
0
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
La femme rompue
data wydania
ISBN
8306019040
liczba stron
168
kategoria
Literatura piękna
język
polski
dodała
shaloma

Powieściopisarstwo stanowiło tylko jedną z form wypowiedzi wybitnej pisarki i intelektualistki francuskiej, Simone de Beauvoir, wieloletniej, niekonwencjonalnej towarzyszki życia myśliciela i pisarza, Jeana-Paula Sartre'a. Niektórzy krytycy utrzymują, że to właśnie jej powieści zyskały w literaturze francuskiej poczesne miejsce jako wnikliwy i barwny obraz życia umysłowego i obyczajowości...

Powieściopisarstwo stanowiło tylko jedną z form wypowiedzi wybitnej pisarki i intelektualistki francuskiej, Simone de Beauvoir, wieloletniej, niekonwencjonalnej towarzyszki życia myśliciela i pisarza, Jeana-Paula Sartre'a. Niektórzy krytycy utrzymują, że to właśnie jej powieści zyskały w literaturze francuskiej poczesne miejsce jako wnikliwy i barwny obraz życia umysłowego i obyczajowości francuskich kręgów intelektualnych XX wieku. Sama zaś autorka stawała się ich zaszyfrowaną artystycznie bohaterką. Nawet jeśli nie traktować "Kobiety zawiedzionej" - wzruszającej powieści o kryzysie i rozpadzie związku małżeńskiego - jako zwierzenia pisarki, nie sposób oprzeć się wzruszeniu szczerością tej powieści, której intelektualne pogłębienie i zdystansowanie narracji nadają walor prozy dojrzałej i odkrywczej.

[Muza SA, Warszawa 1995]

 

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
pokaż wszystkie
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (526)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 1990

Simone de Beauvoir zachwyciła mnie sposobem przedstawiania każdej historii zawartej w tej książce. Mam tu na myśli styl tak prosty i przejrzysty, który jednocześnie nabiera głębi przekazu. Po co kombinować, skoro lepiej nie owijać niczego w bawełnę?
Z dwóch opowiadań najbardziej podobało mi się to tytułowe - cały czas nie mogłam pojąć zachowania bohaterki, jednak istnieje logiczne wytłumaczenie, czyli MIŁOŚĆ. Druga opowieść wydawała mi się zbyt nadąsana. Mam na myśli poglądy bohaterki i jej sposób myślenia.
Obie kobiety zawiedzione. Obie marzyły o życiu jak z obrazka i były dumne z tego, co mają. Jednak, jak wiadomo, los bywa przewrotny i sprawia, że nie wszystko idzie po naszej myśli. Simone de Beauvoir, mimo że nigdy nie wyszła za mąż (pardon, ona i Jean-Paul Sartre byli w wieloletnim związku) i nie miała dzieci, napisała opowiadania takie życiowe i pełne ciekawego spojrzenia na życie codzienne, intelektualne oraz miłość. Warto zajrzeć do nich, nie tylko za sprawą talentu...

książek: 166
Franka | 2012-01-01
Przeczytana: 01 stycznia 2012

Dwie kobiey, obie zawiedzione, ale jakże różne...

O losach Moniki, bohaterki pierwszego opowiadania, dowiadujemy się z pisanego przez nią pamiętnika. Jej emocje wręcz wylewały się na mnie z atramentowych literek. Współodczuwałam rozpacz, smutek, wzburzenie, gniew, złość, niepewność… Gdy kłóciła się ze swoim mężem, któremu poświęciła się bez reszty, i ja czułam się dotknięta i zdradzona.

Drugie opowiadanie, mimo bardzo ciekawej acz zdecydowanie rzadziej podejmowanej tematyki, znużyło mnie. Ciągnęlo się niemiłosiernie. Wiek umiaru, powolne przekwitanie. „Czy mój zegarek stanął? Nie. Ale wskazówki jakby przestały się obracać.” Narratorka musi się zmierzyć z nieubłagalnie przemijającym czasem, w którym „czyhają okropności śmierci i pożegnań; sztuczne szczęki, ischiasy, niemoc, wyjałowiony umysł i samotność w obcym świecie”. Staje oko w oko ze starością. Nie znamy imienia głównej bohaterki. Jest ona więc żoną, matką, ale przede wszystkim kobietą. Każdą kobietą.

Ogólne wrażenie bardzo...

książek: 185
Muszeczka | 2014-03-10
Na półkach: Przeczytane, 2014 Rok
Przeczytana: 09 marca 2014

Przeczytana zaraz po "Pamiętniku statecznej panienki" "Kobieta zawiedziona" uderza literackim kunsztem. Historia opisana w formie dziennika. Jest to doskonałe studium psychologiczne, kunsztownie skonstruowana narracja pierwszoosobowa.
Perfekcyjna pani domu, spełniona matka i żona (czyt. zawód żona)nagle dowiaduje się, że jej życie było fikcją. Mąż prowokując serię pytań przyznaje się do romansu. Z czasem nasza bohaterka - Monika - dowiaduje się, że jej świat nie wygląda tak, jak myślała, że wygląda.
Opowieść to bardzo trudna, przeznaczona dla czytelniczek wrażliwych na sytuacje kobiet w świecie (mężczyzn ta historia niczego nie ma nauczyć). Simone de Beauvoir pokazuje, że kobieta bez reszty zaangażowana w życie rodzinne może zostać z niczym. Może zostać niekochana, bez pasji, bez samej siebie. Pokazuje także, że kobieta opierająca swoją tożsamość na roli jaką pełni w społeczeństwie i rodzinie, i która poznaje samą siebie zawsze w odniesieniu do tej roli, sama siebie skazuje na...

książek: 1196
ira | 2012-02-17
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 1998 rok

Maleństwo, żadne tam opasłe tomiszcze o psychologii kobiety, ale mówi dokładnie to i dokładnie tyle, ile trzeba, żeby kobietę zrozumieć.
Pierwsze opowiadanie jest tak emocjonalne, tak prawdziwe w tych emocjach, że można je czytać wciąż i wciąż, odkrywać za każdym razem na nowo. Drugie, nieco spokojniejsze, skłania do refleksji, do zatrzymania się na chwilę.
Piękne, prawdziwe, perełka.

książek: 1530
elen77 | 2011-04-15
Na półkach: Przeczytane

Cienka książeczka zawiera dwa opowiadania: "Kobietę zawiedzioną" i "Wiek umiaru". O ile drugie opowiadanie jest bardziej rozrachunkiem głównej bohaterki, narratorki, z upływającym czasem, życiem, relacjami z mężem i dorosłym synem o tyle "Kobieta zawiedziona" dotyczy miłości. Miłości a także zdrady. I o niej napiszę. Opowieść spisana jest w formie pamiętnika, z pierwszych zapisów wyłania się postać dojrzałej, zadowolonej z życia i siebie, spełnionej kobiety. Jednak już kilka stron dalej dowiaduje my się - bohaterka również - o zdradzie męża. Simone de Beauvoir pokazuje nam proces zmagania się ze sobą Moniki, kobiety bezgranicznie oddanej jednemu mężczyźnie.
W czasie czytania opisu tych zmagań, walki bohaterki z samą sobą, obserwowanie jej załamań, chwilowych euforii, drobiazgowego analizowania błędów targały mną silne - negatywne - uczucia. Na samym początku historii było mi jej żal, współczułam kobiecie, która po 22 latach małżeństwa stwierdza, że nie ma nic poza miłością do męża...

książek: 275
mignonne | 2013-07-21
Na półkach: Przeczytane

To moja pierwsza powieść S. de Beauvoir. Właściwie trudno mi było ją ocenić, czytałam ją jednocześnie z fascynacją i przerażeniem. Pokazuje prawdziwy upadek kobiety zdawałoby się idealnej. Polecam zwłaszcza kobietom, bo chyba tylko one są w stanie zrozumieć grozę tej z pozoru banalnej historii.

książek: 244
Paulina83 | 2011-06-23
Przeczytana: czerwiec 2011

Simone ukochała sobie pamiętnikową formę przekazu , nie tylko w opowiadaniu "Kobieta zawiedziona" ale też choćby w "Pamiętniku Statecznej Panienki".Muszę przyznać ,że "Kobieta Zawiedziona "mimo swych małych gabarytów , jest doskonałym studium kobiecej psychiki .W sposób bardzo wiarygodny opisuje kolejne stany emocjonalne, zdradzonej i rozczarowanej kobiety, której życie kręciło się tylko wokoło własnej rodziny i ukochanego mężczyzny.W umiejętny sposób potrafi wciągnąć, podażą się za główna bohaterka w jej emocjach, gdy Monika czuła smutek ja również go czułam, gdy czuła gniew ja również go czułam..Mogę zaryzykować stwierdzenie ,że tylko kobieta , która przeżyła osobiście zdradę ukochanej osoby może tak precyzyjnie oddać charakter tej historii, dlaczego tak sądzę?hmm mogę powiedzieć krótko z autopsji .Wszystkie stany Moniki, myśli, upadek na samo dno rozpaczy były kiedyś moimi. Z perspektywy czasu i tak robi to wrażenie.Jednak polecam!

książek: 117
Joanna | 2013-04-23
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 15 kwietnia 2013

Absolutnie genialna.

książek: 268
Sinuhe | 2015-06-20
Na półkach: Przeczytane

Sama jestem sobie winna. Tytuł wskazywał, że książka nie będzie ani lekka, ani łatwa i tym bardziej przyjemna. Ale że aż tak! Wstrząsnęła mną, rzuciła o podłogę i podeptała.

Na pierwszych stronach poznajemy kobietę zadowoloną z życia, spełnioną w swych ambicjach pomagania innym, dumną mamę i wciąż zakochaną w swym mężu żonę.

Sielanka szybko się kończy i zaczyna się koszmar. Blisko 7 miesięcy, w których towarzyszymy tej kobiecie widzimy jak wysącza się z niej życie, kropla po kropli cała pewność siebie, pogoda ducha, radość, dumna. Decyzja męża sprawia, że wszystko, absolutnie wszystko co dawało jej jakiekolwiek poczucie bezpieczeństwa zostaje podważone i zakwestionowane, nie ma już punktów stałych, nie ma bezpiecznych wysp. Każdy dzień przynosi nową klęskę i złudną nadzieję. Na końcu zostaje czarny strach. Przyszłość, która jest dla wielu obietnicą, dla niej ma prostą definicję - trwoga.

książek: 0
| 2011-01-01
Na półkach: Przeczytane

Uwielbiałam - więc stawiam 5 gwiazdek - czy teraz by mi się podobało? Chyba tak.

zobacz kolejne z 516 
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd