Kamień cierpliwości

Kamień cierpliwości opowiada historię afgańskiej kobiety, która opiekuje się nieprzytomnym mężem. Bohaterka wiele godzin spędza na modlitwie, karmieniu oraz myciu mężczyzny. Nie robi jednak tego z dobroci serca a z przymusu, gdyż w jej kraju żona powinna być bezwzględnie posłuszna mężowi, a wszelkie zaniedbania są surowo karane. Kobieta nie mogąc znieść ciszy, która ją otacza, postanawia wyjawić nieprzytomnemu partnerowi wszystkie swoje najpilniej strzeżone sekrety.

Tytułowy kamień cierpliwości jest to, według perskiego mitu, kamień, któremu powierza się wszystkie sekrety. Kiedy zostanie przepełniony tajemnicami, pęka, przynosząc wolność i ukojenie swojemu posiadaczowi. Kameralna, oszczędna w słowach i opisach, a jednocześnie pełna emocji i wzruszeń. Monolog głównej bohaterki z każdą kolejną stroną przybiera na sile, a jej niemy krzyk o pomoc wydaje się być coraz głośniejszy. Niesamowita historia opowiadająca o potrzebie zmian, rozmowy oraz wolności i docenienia. Napisana pięknym językiem, który z początku bardzo przypominał styl Murakamiego. Dopiero w dalszej części stał się bardziej indywidualny.

Dlaczego więc Kamień cierpliwości otrzymał tak niską ocenę? Brakuje w nim głębi. Uczucia opisane są powierzchownie i są mało wiarygodne. Bohaterka zraża do siebie czytelnika już od pierwszych stron. Także jej charakter nie został w pełni ukształtowany – szybko zmienia poglądy i nastroje. Brak jej jednej głównej cechy, która trzymałaby w miejscu konstrukcję jej osobowości. W trakcie lektury nie potrafiłam wraz z nią przeżywać bólu, wzruszeń. Również zakończenie zawodzi. Co prawda zawiera w sobie przesłanie, lecz sposób, w jaki zostało ono przekazane pozostawia wiele do życzenia.

Kamień cierpliwości należy do książek trudnych, poruszających obcą nam tematykę. Jest to studium samotności i wyobcowania, pokazujące na przykładzie afgańskiej kobiety, iż mimo nasze kultury tak wiele dzieli, to jednak samotność wszędzie wygląda tak samo. Czy polecam? Sądzę, że warto samemu zapoznać się z tą książką, aby wyrobić sobie własną opinię na jej temat. I choć Kamień cierpliwości w większej części mi się nie podobał, to jednak nie żałuję, że go przeczytałam.

okrutna wojna, wolność kobiety i życie mężczyzny, mierzone liczbą oddechów. dwie ostatnie rzeczy nie mogłyby zaistnieć bez tej pierwszej. paradoksalnie wojna przynosi wyzwolenie i długo szukany spokój.
książka jest krótka, a jednak czytałam ją długo. chciałam poznać wszytskie sekrety kobiety, a jednocześnie się ich bałam. i cały czas czekałam aż kamień cierpliwości straci cierpliwość. zakończenie jest przewidywalne- opis na okładce nie pozostawia nam złudzeń- ale mimo wszystko polecam.

Ukazuje świat muzułmański od podszewki, przede wszystkim to, że zniewolone i zawsze posłuszne kobiety również mają duszę i rozum, a także zwykłe ludzkie potrzeby. Autor nie bawi się w koloryzowanie sytuacji. On po prostu pisze jak jest, i pisze to bardzo dobrze. Za to wielki ukłon w Jego stronę.