Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Obcy

Autor:
Seria: Arcydzieła Literatury Światowej [Zielona Sowa] [Zielona Sowa]
szczegółowe informacje
tłumaczenie
Maria Zenowicz-Brandys
tytuł oryginału
L'Etranger
wydawnictwo
Zielona Sowa
data wydania
ISBN
8373893474
liczba stron
96
słowa kluczowe
Camus
kategoria
Literatura piękna
język
polski
typ
papier
dodał
Krzysiek
7,46 (1551 ocen i 68 opinii)

Opis książki

W jednym z ostatnich wywiadów Albert Camus wyznał: Streściłem "Obcego" jakiś czas temu, w zdaniu, które uznaję za paradoksalne: W naszym społeczeństwie każdy człowiek, który nie płacze na pogrzebie swojej matki, ryzykuje bycie skazanym na śmierć. Chciałem tylko powiedzieć, że bohater książki jest skazany, ponieważ nie bierze udziału w grze. W tym sensie jest obcym dla społeczeństwa, w którym...

W jednym z ostatnich wywiadów Albert Camus wyznał: Streściłem "Obcego" jakiś czas temu, w zdaniu, które uznaję za paradoksalne: W naszym społeczeństwie każdy człowiek, który nie płacze na pogrzebie swojej matki, ryzykuje bycie skazanym na śmierć. Chciałem tylko powiedzieć, że bohater książki jest skazany, ponieważ nie bierze udziału w grze. W tym sensie jest obcym dla społeczeństwa, w którym żyje, błądzi na marginesie, na obrzeżach życia prywatnego, samotniczego, zmysłowego. Dlatego czytelnicy skłaniają się do traktowania go jako bankruta. Marsault nie bierze udziału w grze. Odpowiedź jest prosta: odmawia kłamstwa.

 

źródło okładki: Wydawnictwo Zielona Sowa, 2003

pokaż więcej

Gdzie kupić?
Sklep
Format
Cena
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.

Inne wydania

Polecamy

Gdzie wypożyczyć?
Znajdź książkę w najbliższej bibliotece MAK+
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników
książek: 740
Wojciech | 2015-01-16
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 16 stycznia 2015

Opowiadanie zajmuje 75 stron, ale najgorsze następuje po nim. To się nazywa „Posłowie” a jego autorką jest Urszula Klatka. Otóż ta pani nie dość, że wypisuje niesłychane bzdury, bo to jej wolno, skoro wolność jest, ale z determinacją wartą większych przedsięwzięć, uparła się opowiedzieć szczegółowo treść książki. Nie streścić, lecz precyzyjnie opisać szczegóły z zaleceniem, jak je czytelnik ma zrozumieć. Np Klatka na str.89 podaje przebieg bójki:
„Dochodzi do potyczki między Rajmundem a jednym z Arabów. Arab zostaje ranny. Rajmund krwawi....”
A Camus pisze /str.38/:
„..Rajmund.. wymierzył cios i ten drugi miał twarz we krwi... ..Krzyknąłem: ‘Uwaga, on ma nóż’, ale Rajmund miał już rozpłatane ramię i pokiereszowane usta.. ..Rajmund ściskał ramię ociekające krwią...”
To mi jakoś wychodzi, że ranny to był Rajmund, a Arab jeno w japę zarobił...
Nawet w tej ...

książek: 1502
Kamil | 2014-07-12
Na półkach: Przeczytane

Kiedy przeczytałem książkę przestałem sądzić, że Sartre jest największym egzystencjalistą. Co więcej zobaczyłem że jego cała postawa literacko-filozoficzna to nic więcej jak bufonada. Camus który nie chciał być egzystencjalistą jest znacznie bliżej człowieka, zwłaszcza w tej powieści. Czytelnik kończąc tą książkę napewno nie poczuje się uskrzydlony ponieważ Camus pokazuje bolesną prawdę o życiu. "Ale przecież wszyscy wiedzą, że życie nie jest wcale warte trudu przeżywania. W gruncie rzeczy dokładnie zdawałem sobie sprawę, że to nie ma znaczenia, czy się umiera w trzydziestym czy w siedemdziesiątym roku życia, ponieważ jest oczywiste, że w obydwu wypadkach inni mężczyźni i inne kobiety żyć będą dalej, i to przez tysiące lat." Mam jedynie problem z samym Meursaultem. Nie chce wchodzić w psychologiczne zagadki czy jest socjopata, neurotykiem czy zmaga się z depresją. Moim zdaniem jest przerysowany przez Camusa celowo aby nas szokować. Patrząc też z drugiej strony czy my musimy być...

książek: 595
Klakier | 2013-06-11
Przeczytana: 11 czerwca 2013

Książka sporo lepsza od „Dżumy”- tym razem obyło się bez zbędnego wodolejstwa. Ale uznaję ją za bardzo dobrą nie z tych powodów co inni. Zachwyceni czytelnicy i sam autor dumają nad ciężkim losem człowieka, który jest inny, który nie chce postępować tak jak reszta społeczeństwa. Który niemal buntowniczo mówi „nie” gdy inni potakują. Który wreszcie „nie bierze udziału w kłamstwie”. Camus napisał: „w naszym społeczeństwie każdy człowiek, który nie płacze na pogrzebie swojej matki, ryzykuje bycie skazanym na śmierć”. W tym momencie stanę w opozycji do Noblisty i jego admiratorów: ja tego o czym oni piszą, w tej książce nie widziałem. To dla mnie książka opowiadająca o tym, co może się czaić w głowie socjopaty. Meursault właśnie socjopatą jest, osobnikiem upośledzonym psychicznie po części również. Nie widzę sensu w doszukiwaniu się mężnej, bohaterskiej postawy, heroizmu w płynięciu pod prąd norm społecznych w postępowaniu człowieka, który metodycznie wpakował pięć kulek w Araba, bo...

książek: 1688
kryptonite | 2014-07-14
Przeczytana: 14 lipca 2014

Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia.
Według Alberta Camusa 'Obcy' to opowieść o człowieku, którzy nie 'gra' razem z innymi ludźmi w spektakl zwany 'życie'. O kimś, kto odrzucił jakąkolwiek wiarę w siłę wyższą i nie kieruje się w swoim postępowaniu żadnymi zasadami. Bo ten człowiek nie chce kłamać.
Według niektórych czytelników 'Obcy' to opowieść o socjopacie, który zasłużył sobie na karę.
A co JA sądzę? Dla mnie 'Obcy' jest historią człowieka, który doskonale wie, że życie jest wielkim ciągiem sytuacji, na których nie ma wpływu. Świadomy tego absurdu, nie potrafi okazać empatii i zaskoczenia. Wszystko przyjmuje jako coś 'oczywistego', nawet ciężkie przestępstwo. Może się to wydawać chore, ale na pewno takich 'obcych' jest bardzo dużo w naszym świecie.
W końcu Camus napisał książkę w miarę realną i z ciekawym tematem. Tym razem nie oburzałam się 'dziecinnością', ale byłam ciekawa tą monotonią i bezpłciowością bohatera. Coś w tym jest.

książek: 705
carac | 2012-04-23
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 2002 rok

Być "obcym" to znaczy "nie brać udziału w kłamstwie"... Trafne i zastanawiające.

książek: 1969

Po przeczytaniu "Obcego" mój chłopak zapytał, czy książka mi się podobała. Gdy odpowiedziałam, że nic mi się w niej nie podobało popatrzył na mnie z z niedowierzaniem. Otóż nic mi się w niej nie podobało, bo nie ma w niej nic do podobania się. Książka jest wstrząsająca, szokująca i zatrważająca w swojej wymowie. Obojętność głównego bohatera wobec tragicznych wypadków, jakie w krótkim czasie go dotykają - śmierć matki, morderstwo, skazanie na ścięcie - i totalny nihilizm nawet w obliczu pewnej śmierci, czynią z Meursaulta ucieleśnienie zła. Sięgnięcie przez autora do tradycji egzystencjalizmu pozwala odczytać tę powieść jako manifest determinizmu, ateizmu i totalnego nihilizmu, gdzie odrzucający wszelkie systemy wartości bohater przyjmuje świat w jego okrucieństwie oraz bezkompromisowości. Jedna z najlepszych powieści XX-wiecznej literatury francuskiej.

książek: 2993
Monika | 2012-08-23
Na półkach: Przeczytane, 2012
Przeczytana: 23 sierpnia 2012

Dawno, dawno temu z wypiekami na twarzy przeczytałam "Dżumę" Alberta Camus. Po latach z wielkimi oczekiwaniami sięgnęłam po "Obcego".

Dawno żadna książka aż tak mnie nie rozczarowała. Nie mój klimat, nie moja wrażliwość, nie mój świat.

książek: 314
Krzysiek | 2010-03-22
Przeczytana: 01 kwietnia 2009

Ta krótka książka zrobiła na mnie nieporównywalne do swojej objętości wrażenie. Opowiada o sprawach, które były nieraz poruszane w literaturze - wyobcowaniu w społeczeństwie, grze pozorów - jednak opowiada w inny, nowatorski sposób.

Bohater książkowy zazwyczaj cechuje się rozwiniętą emocjonalnością, podejmowaniem racjonalnych wyborów - czego przeciwieństwem jest bohater "obcego". "Obcy" jest osobą wyalienowaną ze społeczeństwa, bo nie prowadzi gry pozorów narzuconej mu przez utarte zwyczaje. Dlatego też nie stara się pokazywać na siłę emocji po utracie matki, nie kłamie by zdobyć poparcie, zrozumienie czy współczucie. Takie zachowanie okazuje się nieakceptowalne dla społeczeństwa. Bohater ponosi za nie najwyższą cenę. Choć bohater nie jest osobą, która budzi szczególną sympatię - to jednak społeczeństwo gra tutaj rolę czarnego charakteru.

Książka daje dużo do myślenia na temat tego jak żyjemy - ile spośród tego co robimy jest dyktowane naszą wolą, a ile przepisami narzuconymi...

książek: 149
TheMoonAdi | 2014-08-11
Przeczytana: 22 lutego 2014

Jeszcze jakiś czas temu uważałem, że idiotyzmem jest to, co się stało przyczyną zbrodni. Naszego bohatera po prostu raziło słońce, więc... pociągnął za spust.
To małe niedopracowanie MNIE ogromnie raziło w oczy, ale czy to powód do tego, żeby strzelać do autora...?
Byłoby to przecież... głupie.

Klucz tkwi chyba w klimacie, który aż ocieka słońcem i dusznością. Nawet czuwaniu przy trumnie matki towarzyszyło oślepiające oświetlenie żarówki. Nawet ściany były tam białe, aby spotęgować jej oślepiającą moc. Nawet asfalt, wzdłuż którego szedł żałobny kondukt okazał się świetnie odbijać promienie słoneczne prosto w oczy.

Camus chciał chyba udowodnić, że nawet tak błahy czynnik jak słońce, ale w nieznośnym natężeniu, może w końcu doprowadzić człowieka do irracjonalnego zachowania. Oczywiście jest to zbyt mało prawdopodobne, aby można było się tym usprawiedliwiać w sądzie, ale każdy mimo to chyba by spróbował.
No właśnie... okazuje się, że są i tacy, którzy by tego nie robili.

Ludzie,...

książek: 561
chiara | 2013-01-10
Przeczytana: 10 stycznia 2013

Autor noblista dysponował wspaniałym warsztatem literackim, był intelektualistą i egzystencjalistą. Cóż z tego, kiedy, aby dowieść, że człowiek nie musi spełniać oczekiwań otoczenia, stworzył antypatycznego i apatycznego bohatera, który zabija, bo jest gorąco. Camus uważał, że bohater jest skazany, bo nie bierze udziału w grze, oddał matkę do przytułku i nie płakał na jej pogrzebie. Czy okazywanie uczuć jest grą? To raczej bohater wydaje się istotą pozbawioną uczuć wyższych, czyli naprawdę obcym.


Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Pobierz aplikację mobilną

Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
Kalendarium literackie
  • Antoni Libera
    66. rocznica
    urodzin
    Gdyby nie było kiczu, nie byłoby wielkiej sztuki. Gdyby nie było grzechu, nie byłoby i życia.
  • Pierre Lemaitre
    64. rocznica
    urodzin
    To zawsze błąd mieć rację zbyt wcześnie.
  • Sven Hassel
    98. rocznica
    urodzin
    - Taka jest wola Boga. Jeśli wojna nie zabija, to nie jest to wojna. Misja, na którą was wysyłam, bez wątpienia skończy się śmiercią. Ale będzie to śmierć żołnierska. Honorowa śmierć.
    - No to, kurwa, hurra. - mruknął Mały głośno.
  • Katarzyna Rygiel
    40. rocznica
    urodzin
    Szczerość wymaga odwagi, może dlatego nie cieszy się popularnością.
  • Kazimierz Smoleń
    95. rocznica
    urodzin
  • George Gordon Byron
    191. rocznica
    śmierci
    Bo choć dla czasu staje się nicością, ona jest dla mnie całą wiecznością.
  • Jerzy Andrzejewski
    32. rocznica
    śmierci
    Każdy na ziemi ma takie niebo, czyściec i piekło, na jakie zasługuje.
  • Daphne du Maurier
    26. rocznica
    śmierci
    Szczęście nie jest wartością, którą można ocenić, jest to sposób myślenia, stan umysłu.
  • James Graham Ballard
    6. rocznica
    śmierci
    (...) Rola pisarza, jego upoważnienie i koncesja na tworzenie uległy radykalnej przemianie (...) W pewnym sensie pisarz niczego już nie wie. Nie ma żadnego moralnego prawa do narzucania czegokolwiek. Jego rola sprowadza się obecnie do zaproponowania czytelnikowi wytworu swojej wyobraźni, zbioru opcj... pokaż więcej
  • Tadeusz Rittner
    94. rocznica
    śmierci
  • Jonasz Kofta
    27. rocznica
    śmierci
    Żeby coś się zdarzyło
    Żeby mogło się zdarzyć
    I zjawiła się miłość
    Trzeba marzyć
  • Ladislav Klíma
    87. rocznica
    śmierci
    Czyż człowiek bardziej od czegokolwiek co przynależy rzeczywistości nie kocha cieni, iluzji, widm?
  • Karol Darwin
    133. rocznica
    śmierci
    Wiele małp lubi bardzo herbatę, kawę i napoje alkoholowe oraz, co sam zaobserwowałem, z przyjemnością pali tytoń.
  • Kamil Giżycki
    47. rocznica
    śmierci

Znajdź nas na Facebooku

zgłoś błąd zgłoś błąd