Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Skrzywdzeni i poniżeni

Wydawnictwo: Puls
7,54 (249 ocen i 15 opinii) Zobacz oceny
10
23
9
45
8
58
7
73
6
24
5
22
4
2
3
2
2
0
1
0
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Униженные и оскорблённые
data wydania
ISBN
0-907587-84-4
liczba stron
361
kategoria
Literatura piękna
język
polski

Prace nad powieścią rozpoczął Dostojewski wiosną 1860 roku, zakończył zaś 9 czerwca 1861. Pierwotnie "Skrzywdzeni i poniżeni" ukazywali się drukiem w odcinkach w czasopiśmie "Wriemia" w pierwszym półroczu 1861. Jesienią tegoż roku powieść wyszła w edycji książkowej, znacznie przerobionej przez autora. Powieść należy do tej samej grupy utworów, co "Biedni ludzie", "Białe noce" i "Nietoczka...

Prace nad powieścią rozpoczął Dostojewski wiosną 1860 roku, zakończył zaś 9 czerwca 1861.

Pierwotnie "Skrzywdzeni i poniżeni" ukazywali się drukiem w odcinkach w czasopiśmie "Wriemia" w pierwszym półroczu 1861. Jesienią tegoż roku powieść wyszła w edycji książkowej, znacznie przerobionej przez autora.

Powieść należy do tej samej grupy utworów, co "Biedni ludzie", "Białe noce" i "Nietoczka Niezwanowa", a więc do grupy utworów o charakterze sentymentalnym w twórczości Dostojewskiego. Wszystkie te utwory łączy przede wszystkim miejsce akcji - Petersburg. Powtarzają się w nich również pewne sytuacje i motywy.

"Skrzywdzeni i poniżeni" to również na swój sposób powieść autobiograficzna. Przedstawia, w zawoalowanej formie, okoliczności powstania "Biednych ludzi" (debiutu Dostojewskiego), zachwyty krytyków, a następnie wrogie przyjęcie kolejnych utworów, perypetie z eksploatującymi pisarza wydawcami. Narrator ma wiele cech osobowych samego Dostojewskiego, Nelly cierpi na padaczkę, na którą chorował również autor "Białych nocy". Tekst inkrustowany jest ulubionymi powiedzeniami Dostojewskiego.

 

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
    Obecnie jeszcze nie ma dyskusji powiązanych z tą książką.
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (745)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 808
carac | 2013-10-26
Przeczytana: 20 października 2013

Z punktu widzenia współczesnego czytelnika książka ta, napisana ponad 150 lat temu, może wydać się zbyt sentymentalna – chyba nie ma w niej postaci, która by nie płakała: łzy płyną, tryskają, błyszczą w oczach, dławią, są wycierane, są też i tłumione, wreszcie – te gorzkie – powodują spazmy lub – te słodkie – uśmiech. I – co dziwne – nie są to łzy ukradkowe, jakby wstydliwe, lecz jak najbardziej otwarte, zbiorowe; płacze się w towarzystwie, w czasie rozmowy, ze szczęścia lub z bezsilności… Dziś, wiadomo, taka „łzawość” to raczej przejaw słabości, ale wtedy…
Dostojewski – po czterech latach katorżniczej pracy – zostaje w stopniu szeregowca wcielony do służby, by jeszcze sześć lat być pod nadzorem. Ale już może pisać, wreszcie może przelać na papier swoje myśli, uczucia, znów może tworzyć i – co wydaje się jak najbardziej naturalne – pragnie sukcesu nie mniejszego od tego, który przyniosła mu napisane przed katorgą debiutancka powieść „Biedni ludzie”. Tak się jednak nie stało –...

książek: 937

Mało znana, a tak dobra książka! Trochę długo ją czytałam, ale w wypadku dobrych książek to raczej pozytyw. Wiele tu pięknych myśl i przede wszystkim poczucia, że te wszystkie historie są tak bliskie memu sercu, że aż moje i to opowiedziane ze zrozumieniem nawet ostatniego łotra czy nieudacznika życiowego. Bo to też człowiek.

Sądząc z pozoru można pomyśleć - co ten Dostojewski? Co on tu za sentymentalne smęty,"schilleryzmy" wypisuje? On w to wierzy?! W te pogodzenie się z losem, wzdychania, dąsy. Jest aż tak egzaltowany?! Narrator może zmylić. Z Iwana Piotrowicza jest naprawdę wspaniały chłopak, ale trzeba przyznać, że to, przynajmniej w moim odczuciu, masochista (i alter ego autora, co warto podkreślić). I jeśli któryś czytelnik nie zauważył, że Iwan Piotrowicz jest takim "cierpiętnikiem bez powodu", to książę nie omieszkał go oświecić. To pokazuje, że autor patrzy na sprawę obiektywnie, że wie, co robi, że romantyzm w jego powieści nie zasłania prawdy, codzienności. Ale ja i...

książek: 758
Grzechoteczka | 2015-02-19
Na półkach: Przeczytane

Notatki chaotyczne:

Taki harlequin Dostojewskiego. Ze wszystkimi jego zaletami, które ów harlequin ubogacają - ciekawym zawiązaniem akcji, dobrym opisem trudnych, pobabranych relacji międzyludzkich, okrucieństwa w masce miłosierdzia (albo i nie w masce, czasem po prostu okrucieństwa jako aspektu szczerej łagodności). Antagonista miał być z pewnością odrażający - i nadal jest, jeśli się wczuć w hierarchię wartości epoki oraz autora - ale jest też wyjątkowo fascynującą postacią.

książek: 230
Maille | 2015-03-01
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 01 marca 2015

Nie sądziłam, że można się aż tak wzruszać pożółkłymi kartkami okrutnego Dostojewskiego. Nie sądziłam. Ta powieść ocieka cierpieniem, nie da się przebrnąć przez nią obojętnie. Pomimo nużących chwilami, i zdawałoby się mało wnoszących do akcji dialogów, los bohaterów staje się nam tak bliski, że wręcz tęsknimy za każdą kolejną stroną.

Przekonałam się, że warto znać nieco więcej z twórczości pana D. niż jedynie "Zbrodnię i karę".

książek: 461
Ruda Mała | 2012-10-10
Przeczytana: 10 października 2012

Nie sądziłam, iż Dostojewski będzie tak łatwy do przeczytania! Opisuje historie, która może spotkać każdego z nas albo już spotkała - oby nie! Robi, to w taki sposób, że wyciska łzy z czytelnika ale to nie wszystko bo porusza serca i wzrusza a kiedy trzeba ukazuje komizm całej sytuacji. Chce się powiedzieć: Dostojewski, jakże była piękna, ta miłość w twoim opowiadaniu.

książek: 634
Patrycja Perzyna | 2013-07-17
Na półkach: Przeczytane, Ulubione, 2013
Przeczytana: 21 listopada 2013

Świetna!
Kolejny raz się nie zawiodłam! Co książka to potwierdzenie jego geniuszu. Tak jak Dostojewski kreuje charakter postaci.. tak nie robi tego nikt!!

książek: 418
Ugarte | 2013-04-22
Na półkach: Przeczytane

To trochę mniej znana powieść Dostojewskiego, ale ja ja bardzo lubię. Po raz kolejny autor podejmuje swoje ulubione tematy (nieszczęśliwa miłość, poczucie obowiązku, dylematy moralne, bieda, pedofilia, niesprawiedliwość) i odkrywa mroki ludzkiej duszy, tak jak to tylko on potrafi.

książek: 142
Joanna | 2015-11-04
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 04 listopada 2015

Kocham Dostojewskiego! Nie wiem co on ma takiego w sobie, ale ja przez jego książki płynę, są tak proste a jakże wzniosłe zarazem! Dotykają najskrytszych zakamarków naszych serc, wwiercają się w duszę delikatnie, ale bardzo dogłębnie. "Skrzywdzeni i poniżeni" jest powieścią o ogromnej miłości i podłości, widzimy ostre krawędzie tych dwóch skrajnych zachowań. Dostojewski przekazuje nam prawdziwe wartości, unaocznia co przynosi szczęście, prawdziwą miłość i bezinteresowność. Ja po przeczytaniu tej książki czuję się zmotywowana do ciągłego ulepszania siebie, do większej wyrozumiałości i szacunku do drugiego człowieka. Przeczytajcie, może i w Was rozbłyśnie jakaś iskierka.

książek: 16
zbysek | 2016-02-06
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 06 lutego 2016

Bardzo lubię Dostojewskiego. Dialogi jego bohaterów są zawsze takie żywiołowe. Postać może w jednym momencie śmiać się, w następnym płakać a w jeszcze następnym wygrażać pięściami. Rozmówca wskazanej postaci z kolei będzie na przemian blednął i czerwienił się, a pewnym momencie może nawet zemdleć, szczególnie jeśli to kobieta. Większość rozmów właśnie tak wygląda, co w mojej opinii jest atutem wszystkich powieści Dostojewskiego. Co więcej rozmowy prawie zawsze opierają się na miłości poddańczej lub władczej, lub innych porywach takich jak olbrzymia szlachetność, wielka duma. Czasami może to też być pogarda. Każda rozmowa jest wielka i znacząca. Prawie wszyscy też mogą w każdej chwili się obrazić, do obrazy wystarczy niekiedy spojrzenie inne niż zwykle lub zmieniona barwa głosu.

Poza takimi wrażliwymi bohaterami wystąpi u Dostojewskiego często przynajmniej jeden błazen, przynajmniej jeden bohater na wskroś zły, w którym zakocha się kobieta chcąca upajać się swoim poniżeniem (Idiota...

książek: 61
Bukowina | 2016-09-23
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 23 września 2016

Nie największy sukces, nie najgenialniejsza książka z jego zbioru - ale jak porusza, kurcze. Więcej nie przeczytam, bo mi chusteczek w całym domu nie starczy. Nie polecam też czytać z jakimś własnym, dużym problemem w sercu - natychmiast uznasz, że wypłakanie go w słuchawce do bliskiej osoby jest świetnym pomysłem, zwłaszcza w godzinach nocnych...

zobacz kolejne z 735 
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd