Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Teraz

Seria: ...archipelagi...
Wydawnictwo: W.A.B.
5,52 (133 ocen i 14 opinii) Zobacz oceny
10
1
9
4
8
8
7
26
6
34
5
32
4
9
3
11
2
1
1
7
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788374145015
liczba stron
165
język
polski
dodał
Kejdi

Doktor nauk humanistycznych Karolina Pogorska, zatrudniona w Zakładzie Kultury w Kryzysie, wie o świecie naprawdę dużo. Jednak ta wiedza nie pomaga jej w codziennym życiu. Z dala od sali wykładowej i biurka, na którym piętrzą się sterty książek, Karolina jest nieporadna. Mieszka sama. Nie umie znaleźć porozumienia z rodziną. Przeczuwa, że powinna spotkać się z kimś choć na chwilę - w rozmowie,...

Doktor nauk humanistycznych Karolina Pogorska, zatrudniona w Zakładzie Kultury w Kryzysie, wie o świecie naprawdę dużo. Jednak ta wiedza nie pomaga jej w codziennym życiu. Z dala od sali wykładowej i biurka, na którym piętrzą się sterty książek, Karolina jest nieporadna. Mieszka sama. Nie umie znaleźć porozumienia z rodziną. Przeczuwa, że powinna spotkać się z kimś choć na chwilę - w rozmowie, we współdziałaniu, być może w miłości - jednak nie potrafi. Zdobyczy rewolucji feministycznej nie sposób przecenić. Ale po batalii w kobiecie zostaje także puste miejsce, które nie wiadomo jak wypełnić. Karolina jest na tyle inteligentna, żeby to spostrzec, ale czy jest na tyle mądra, by temu zaradzić? Co gorsza, zdaje sobie sprawę, że w kulturze zdominowanej przez Photoshop ciało nie jest przyjacielem człowieka, zwłaszcza kobiety.

 

źródło opisu: Wydawnictwo W.A.B., 2009

źródło okładki: http://www.wab.com.pl/?ECProduct=776

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
pokaż wszystkie
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (296)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 1058
Elwira | 2014-04-05
Na półkach: Przeczytane, Ulubione, Posiadam
Przeczytana: 05 kwietnia 2014

Drotkiewicz kończy swój rozbudowany, lejący się, topiący nas strumień swojej świadomości jedną z myśli : "Kto by się spodziewał, że życie jest wszędzie?" Chyba bym powiedziała, że dla mnie o tym właśnie jest ta książka. O życiu toczącym się wszędzie, w nas i poza nami. Podczas gotowania, prania, zakupów w Tesco, podczas oglądania filmu, gry w badmintona, pisania artykułu.
Dla mnie Drotkiewicz to kolejne wybitne kobiece pióro polskiej literatury. Kogoś taki ciężko lejący się strumień czyjejś świadomości może przytłaczac i wydawac się zwykłym marudzeniem kobiety po trzydziestce. Dla mnie ciągłe zadawanie pytań i kwestionowane rzeczywistości jest jedną z definicji życia i przeżywania go intensywnie.
Tę książkę trzeba czytac w skupieniu, pełnym oddaniu i zastanowieniu. Bo ta książka Cię rozprasza, na wiele kawałków.
Teraz się zbieram i chcę więcej Drotkiewicz!

książek: 657
Gosia | 2015-03-02
Na półkach: 2015, Przeczytane
Przeczytana: 01 marca 2015

Nie przemówiła do mnie ta pozycja.
Kobieta, która nie potrafi sobie poukładać życia. Dla mnie typowy antywzór - obraz dziwnej feministki. Zaplątanej w literach swoich myśli.
Chociaż muszę przyznać: ta "rozmamlana" bohaterka mnie denerwowała, ale tekst czytało się całkiem nieźle. Pomimo dziwnych skrótów myślowych i zmian tematu. Cóż... w sumie taka jest głowa kobiety. Tylko dobrze by było jeszcze umieć te "poukładane" myśli, przelać na swoje życie. Teraz. A nie za chwilę.

książek: 296
martka | 2011-12-10
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 10 grudnia 2011

"Wysokie Obcasy" w wersji książkowej. Kolejna odsłona kobiety dotkniętej syndromem "jak żyć" objawiającym się dolegliwościami: "jak nie powielać błędów pani Bovary","jak znaleźć idealnego mężczyznę w czasach kryzysu męskości", "jak nie dać się omamić własnym chorym ambicjom", "jak cieszyć się z pogoni za uciekającym króliczkiem". Też mnie to wszystko ciekawi.

książek: 11
Maryssienka | 2015-05-14
Na półkach: Przeczytane

Bardzo dziwna książka. Cała akcja ( o ile można to tak nazwać), była mocno chaotyczna. W pewnych momentach zastanawiałam się czy bohaterka nie ma jakiegoś zaburzenia. Dla mnie jednak ta książka była bardzo wartościowa nie ze względu na fabułę (którą bardzo ciężko dostrzec), a na język w jakim została napisana. Naprawdę gratuluję autorce takiej lekkości w pisaniu. Świetne były także przeróżne cytaty wplecione gdzieś między monolog bohaterki. Sama treść książki nie powala i pewnie jeśli napisana byłaby innym językiem odłożyłabym ją po kilku stronach. Język język jednak w moich oczach dodał jej niesamowitej wartości.

książek: 92
zzielona | 2015-07-02
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 01 lipca 2015

Ta książka budziła we mnie bardzo skrajne emocje. Raz naprawdę intrygowały mnie przemyślenia bohaterki, a raz odnosiłam wrażenie, że jest zwyczajnie głupia i zadufana w sobie, co mnie bardzo irytowało.

Mimo wszystko polecam tę książkę, właśnie ze względu na te skrajności. Jeśli jednak ktoś oczekuje od powieści jakiejś akcji, wątku czy też konkretnych zdarzeń następujących jedno po drugim, tutaj tego nie znajdzie.

książek: 43
sokrates | 2012-06-01
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 01 czerwca 2012

Pierwszym pytaniem, jakie zadaję sobie po przeczytaniu tej książki, jest nihilistyczne pytanie "PO CO"? O tak, nihilizm jest czymś, co pozostaje w czytelniku "Teraz" wraz ze współczuciem dla bohaterki powieści. Najpewniej w przypływie owego współczucia, człowiek nagle zdaje sobie sprawę, jak wielu nieszczęśliwych ludzi składa się na jego codzienność. Nie wiem tylko, po co nam ich historie, skoro ci ludzie już żyją w permanentnym dramacie? Skoro odgrywają go nawykowo każdego dnia? Skoro oni wcale tego dramatu nie tworzą, lecz nim są, bo wybrali rolę życiowej marionetki. Może jakiś nieszczęśnik chętnie by się zsolidaryzował z bohaterką książki i z ulgą przyjąłby wiadomość, że "nie tylko ja czuję się taki pokrzywdzony na tym niesprawiedliwym świecie".
Mnie takie emocje są po prostu obce. Jeżeli Agnieszka Drotkiewicz chciała wywołać w czytelniku współczucie, to je dostała. Jeśli chciała zrobić z czytelnika osobistego psychoterapeutę, to się jej udało. Co jednak ona sama ma do...

książek: 406
Berenika | 2016-05-23
Na półkach: 2016, Przeczytane
Przeczytana: 23 maja 2016

Krótka, ale jakże zapadająca w pamięć.
Gorzka i prawdziwa jak tylko gorzkie i prawdziwe może być samo życie.
Mało akcji, dużo myśli. Nawet bardzo dużo. I to niezbyt radosnych. Trochę chaosu, szczypta ironii i morze rozczarowania.

Pani Drotkiewicz popełniła całkiem niezłą książkę i czuję się zachęcona do sięgnięcia po więcej.
Polecam.

książek: 599
artdeco92 | 2010-07-26
Na półkach: Przeczytane

Najpierw mieszane uczucia, później zachwyt. Jedna z lepszych książek, które czytałam. Cudowne myśli, rozpraszające cytaty, dobre słowa.

książek: 306
ginger05 Gosia | 2012-01-23
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 2011 rok

przeczytałam dwa razy i jest coraz lepsza!

książek: 29
Kontrolka | 2013-05-12
Na półkach: Przeczytane, Posiadam

o niczym.

zobacz kolejne z 286 
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd