Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Muzeum niewinności

Tłumaczenie: Anna Akbike-Sulimowicz
Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie
6,94 (730 ocen i 99 opinii) Zobacz oceny
10
54
9
113
8
110
7
195
6
116
5
69
4
30
3
27
2
9
1
7
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Masumiyet Müzesi
data wydania
ISBN
9788308044544
liczba stron
752
słowa kluczowe
powieść turecka
język
polski
dodał
Snoopy

Inne wydania

Pamuk o miłości niemożliwej. Historia pierwszej miłości, najpiękniejszej, nieszczęśliwej. Poruszające, niezwykle osobiste dzieło Orhana Pamuka. Pierwsza powieść tego autora napisana po przyznaniu mu literackiej Nagrody Nobla. W kamienicy Zmiłowanie potajemnie spotyka się para kochanków i w pełnych namiętności chwilach odkrywa smak miłości i grzechu. Füsun ma zaledwie osiemnaście lat i...

Pamuk o miłości niemożliwej.

Historia pierwszej miłości, najpiękniejszej, nieszczęśliwej. Poruszające, niezwykle osobiste dzieło Orhana Pamuka. Pierwsza powieść tego autora napisana po przyznaniu mu literackiej Nagrody Nobla.

W kamienicy Zmiłowanie potajemnie spotyka się para kochanków i w pełnych namiętności chwilach odkrywa smak miłości i grzechu. Füsun ma zaledwie osiemnaście lat i oczarowuje młodzieńczym wdziękiem i urodą. Trzydziestoletni Kemal, który nie potrafi oprzeć się pożądaniu oraz fascynacji niewinnością dziewczyny, szykuje się właśnie do zaręczyn z piękną Sibel…

Tłem wydarzeń i zarazem jednym z bohaterów tej kunsztownie opowiedzianej historii miłosnej staje się rodzinne miasto Orhana Pamuka, znane z olśniewającej autobiografii Stambuł. Wspomnienia i miasto. Przesiąknięty nostalgią, melancholijny, dramatycznie rozdarty między przeszłością a teraźniejszością Stambuł ponownie urzeka czytelników swym magicznym, niepokojącym pięknem.

 

źródło opisu: Wydawnictwo Literackie, 2010

źródło okładki: http://www.wydawnictwoliterackie.pl/

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 0
| 2010-07-16
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: lipiec 2010

Opinia zaznaczona jako spoiler. Pokaż ją.

(W tekście zdradzam niektóre elementy fabuły)

MIŁOŚĆ W KRAJU NIEWINNOŚĆI…

„Komuś śni się, że trafił do raju, i na dowód tego, że naprawdę tam był, otrzymał kwiat, a obudziwszy się stwierdza, że w ręku rzeczywiście trzyma kwiat – i co wtedy?”[1]

„Muzeum niewinności” Orhana Pamuka opowiada historię o wielkiej i pełnej pasji miłości w tureckim społeczeństwie późnych lat XX wieku, gdzie rosnąca fascynacja Zachodem i postępująca westernizacja kraju, ciągle rywalizuje konserwatywnymi i twardymi regułami dyktowanymi przez religię.

Gdzie dla młodych dziewczyn z stambulskiej elity wykształconych na zachodnią modłę w europejskich szkołach i uchodzących w swoim środowisku za nowoczesne, seks jest nadal tematem tabu, a stracenie dziewictwa przed ślubem hańbą.

Czy w kraju z takimi zasadami miłość pomiędzy dorosłym i zamożnym mężczyzną, a jego młodziutką, ubogą, daleką krewną może się spełnić? A może prawdą jest to, co mówi jedna z postaci powieści – „W kraju, gdzie kobiecie i mężczyźnie nie wolno się spotykać, rozmawiać ze sobą, nie ma miłości!”[2]

POWIEŚĆ – KATALOG…

„Muzeum niewinności” liczy sobie aż 740 stron. Powodem tego jest dość specyficzny sposób opowiadania historii. Otóż każde opisane zdarzenie w powieści, a nawet osoba kojarzy się z innym eksponatem muzeum, tworzonego przez Kemala na część Füsun.

MIŁOSNY TRÓJKĄT…

Nie ukrywam, że historia opowiedziana w „Muzeum niewinności” od początku skojarzyła mi się z inną, dobrze znaną mi historią miłosnego trójkąta.

Kemal – wykształcony w Ameryce, pochodzący z stambulskich elit trzydziestoletni biznesmen ma wszystko. Pieniądze, prestiż, dobre stanowisko w firmie ojca, a co najważniejsze narzeczoną, posiadającą wszelkie cechy tzw. „dobrej partii”. Czego więcej mógłby chcieć? A jednak przypadkowe spotkanie swojej kuzynki – osiemnastoletniej i bardzo atrakcyjnej Füsun, przewraca jego poukładane życie do góry nogami i nieodwracalne je zmienia. Odtąd, bowiem Kemal podporządkowuje je pod swoją miłość do Füsun, bez której nie wyobraża sobie już przyszłości. W przełomowym momencie powieści staje się to jego obsesją, wobec której Kemal jest zdolny do działań i poświęceń, niezgodnych z zdrowym rozsądkiem.

Sibel – wymarzona narzeczona. Posłana i wykształcona w europejskiej „Sorbonie”, powraca do kraju, wydaje się tylko po to, żeby ożenić się z szanowanym członkiem swojej klasy społecznej i u jego boku stać się przykładną żoną. To, co Sibel czuje do Kemala określiłabym, jako mieszankę miłości, czułości, przyjacielskiej życzliwości i gotowości na spełnienie pokładanych w niej oczekiwań. Chcąc uchodzić w oczach narzeczonego za nowoczesną, a jednocześnie mając pewność jego intencji, zgadza się uprawiać z nim seks przedmałżeński. Gdy wychodzi na jaw romans Kemala z Füsun, stara się za wszelką cenę ratować swój związek narażając przy tym godność i honor – postanawia z nim zamieszkać. Nie przynosi jej to jednak pożądanego rezultatu i drogo kosztuje – „… z nowoczesnej, beztroskiej dziewczyny po studiach we Francji stała się sfrustrowaną i zgryźliwą niepracującą turecką kobietą, która zaręczyła się z facetem z bogatej rodziny i nauczyła pić alkohol.”[3]. Szybko musi się pogodzić z porażką, zanim ta cała sytuacja ją zniszczy.

Füsun – chociaż to ona jest główną bohaterką powieści najmniej o niej wiemy. Cały czas patrzymy na Füsun z perspektywy szaleńczo zakochanego w niej Kemala. Jej uczuć i intencji jedynie można się domyślać z nielicznych wypowiadanych przez nią słów oraz z pojedynczych gestów. Co kieruje tą młodą kobietą, która na progu dorosłości stawia wszystko na jedną kartę decydując się na romans z dojrzałym i zaręczonym mężczyznom pozostaje do końca powieści niewyjaśnione. Czy są momenty, kiedy żałuję podjętej decyzji? Intuicja podpowiada mi, że tak.

Füsun poświęca dla Kemala utratę reputacji, a potem odsuwa się cień, by nie zepsuć mu jego małżeńskich planów. Zawiera aranżowanie małżeństwo od lat podkochującym się w niej chłopakiem z sąsiedztwa, by uniknąć czekającej ją kompromitacji. Zrezygnuje z marzeń zostania aktorką, kiedy widzi, że chorobliwa zazdrość Kemala uniemożliwia jej to. Kiedy wreszcie po latach ma szansę zawrzeć z Kemalem trwały związek los szykuje dla niej ostatnią niespodziankę.

WHO IS THE WINNER…?

Kto wychodzi zwycięsko z tej opowieści? Kemal, Sibel czy Füsun.

Kemal – sam stwierdza na koniec „Wszyscy powinni wiedzieć, że miałem szczęśliwe życie.”[4], więc pozostaje tylko uwierzyć mu na słowo.

Sibel – największa przegrana? Najbardziej obawiała się skandalu, jaki mógłby wybuchnąć po publicznym zerwaniu zaręczyn i wypłynięciu na jaw prawdziwych tego przyczyń. Szczęściem dla niej uniknęła tego. W kręgach tureckiej socjety sprawa przeszła bez większego echa, i po upływie jakiegoś czasu Sibel wzięła ślub z danym kolegą Kemala, dobrze zapowiadającym się biznesmenem. Osiągnęła to, na czym zależało jej najbardziej, status szanowanej żony zamożnego, tureckiego przedsiębiorcy. Niestety ciągle towarzyszyła jej obawa, że ktoś rozpowie historię jej związku z Kemalem, co okryje ją wstydem.

A Füsun?

Füsun – przez wiele lat żyła w fikcyjnym małżeństwie, licząc po cichu na pomyślną odmianę losu. W miłości Kemala podkładała wiele nadziei. Zawierzyła jej i Kemalowi. Zdecydowała się to w końcu jemu udowodnić. I tu, czy lekko Kemal jej nie zawiódł. Czy nie pomyślała, że miłość Kemala ma tylko jedną stronę, jego stronę, dla której jej potrzeby są drugorzędne? W takim razie, czy udało jej się doznać pełni szczęścia.

A może prawdziwym zwycięzcą tej powieści jest miłość… destrukcyjna miłość, której postacie biernie się poddają, znosząc jej wszystkie kaprysy i czekając, aż wszystko się samo ułoży.

Czy taka jest właśnie miłość w Turcji? Banalna i tylko dzięki talentowi pisarskiemu Pamuka obdarzona magią?


[1]Orhan Pamuk „Muzeum niewinności”, tłum. Anna Akbike Sulimowicz, Wyd. Literackie, 2010, s. 6 – cytat Samuela Taylora Coleridge „Zapiski”
[2]Tamże, s. 633
[3]Tamże, s. 291
[4]Tamże, s. 742

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Zadig czyli Los. Powieść wschodnia

Gdy kiedyś w podstawówce zapytano się mnie o rozwiązanie zagadki Sfinksa, przyznam się, iż się nie domyśliłem, tym raz też poniosłem porażkę, a czy wy...

zgłoś błąd zgłoś błąd