Moje ostatnie tchnienie

Tłumaczenie: Maria Braunstein
Seria: Film
Wydawnictwo: Świat Literacki
7,55 (67 ocen i 9 opinii) Zobacz oceny
10
3
9
9
8
21
7
26
6
5
5
3
4
0
3
0
2
0
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Mon dernier soupir
data wydania
ISBN
8388612972
liczba stron
302
słowa kluczowe
biografia, film
język
polski
dodała
Agnessa

"Moje ostatnie tchnienie" to nie tylko opowieść o życiu Luisa Bunuela (1900-1983). To także rozległe spojrzenie na historię kina, bogato ilustrowane anegdotami związanymi z filmem, nie brak tu również odniesień do realiów historycznych. Wspomnienia odsłaniają kulisy powstania najważniejszych dzieł reżysera, ale i z humorem opowiadają o jego drodze życiowej, od dzieciństwa w Hiszpanii, poprzez...

"Moje ostatnie tchnienie" to nie tylko opowieść o życiu Luisa Bunuela (1900-1983). To także rozległe spojrzenie na historię kina, bogato ilustrowane anegdotami związanymi z filmem, nie brak tu również odniesień do realiów historycznych. Wspomnienia odsłaniają kulisy powstania najważniejszych dzieł reżysera, ale i z humorem opowiadają o jego drodze życiowej, od dzieciństwa w Hiszpanii, poprzez pobyt we Francji i epizod w Hollywood, po emigrację w Meksyku. Wszystko składa się na niezwykłą i barwną narrację, wprowadzającą czytelnika w świat jednej z największych postaci sztuki filmowej.

 

źródło opisu: okładka

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 994
neuromance | 2017-06-28
Przeczytana: czerwiec 2017

Myślami dalej jestem wśród surrealistów. Czytałam już o Dalim, teraz przyszedł czas na autobiografię reżysera, który nakręcił z Dalim "Psa andaluzyjskiego" - Luisa Bunuela. Bunuel znany mi był przede wszystkim z filmu "Piękność dnia" z moją ukochaną Catherine Deneuve; po tej książce, mam ochotę zrobić sobie maraton z jego filmami.
Cóż to byli za ludzie, ci surrealiści. Bunuel w swojej autobiografii posiada tyle samo wdzięku, czaru i poczucia subtelnego humoru, co Dali w swojej. Przy czym, nie jest aż tak narcystyczny. Sam Bunuel skromnie zastrzega, że "nie jest człowiekiem pióra", a książkę pomógł mu napisać przyjaciel; jednak trudno w ten brak zdolności uwierzyć, kokietuje nas trochę ten Hiszpan, biorąc pod uwagę ilość anegdot, pogodny sceptycyzm i niekiedy złośliwy ale przyjazny cynizm, którym obdarza nas na każdej stronie. Zwłaszcza jeden z ostatnich rozdziałów, dotyczących jego nawyków, sympatii i antypatii to wręcz kopalnia bon-motów. Bunuel, jak wszyscy surrealiści, posiada olbrzymią fantazję; stąd fabularne perełki, jak choćby ta o udaniu się z ukochanym rodzeństwem na cmentarz celem wykopania paru ładnych kości (która to historia skończyła się bardzo prozaicznie).
Książka, wydana rok przed śmiercią Bunuela, to swoista spowiedź przedśmiertna. Brzmi to może banalnie ale ma się takie wrażenie, czytając tę pozycję. Nie wiem czy Bunuel wyspowiadał się w całości, trochę pewnie ukrył, puszczając do nas oko: ale zostawił piękne świadectwo historii surrealistów i międzywojennego Paryża. Tak ładne, że choć książkę miałam z biblioteki, kupię swój egzemplarz.
/okładka: ukradziona z internetów
#luisbunuel , #filmy #autobiografia #surrealizm #wydawnictwoświatliteracki #światliteracki #kino #paryż

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Nigdy nie pozwolę ci odejść

“Otaczaj się ludźmi, którzy kochają cię równie mocno jak ty ich i rób wszystko, aby ich nie stracić”. Po pięknych zaręczynach z poprzedniej części, S...

zgłoś błąd zgłoś błąd