Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.
Zgłosuj na książki roku 2017

Dopóki mamy twarze

Tłumaczenie: Albert Gorzkowski
Wydawnictwo: Esprit
7,11 (906 ocen i 118 opinii) Zobacz oceny
10
65
9
138
8
158
7
265
6
132
5
93
4
20
3
27
2
4
1
4
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Till We Have Faces
data wydania
ISBN
978-83-61989-01-1
liczba stron
360
słowa kluczowe
Amor, Psyche, mit, reinterpretacja
kategoria
Literatura piękna
język
polski
dodał
Snoopy

„Dopóki mamy twarze” to niemal nieznane w Polsce arcydzieło C.S. Lewisa, autora „Opowieści z Narnii”; jego ostatnia powieść, napisana dla dorosłych czytelników. W starożytnej krainie Glome, gdzie czci się krwawą boginię Ungit, dorastają dwie królewskie córki: piękna i tak brzydka, że zakrywa twarz welonem. Gdy na królestwo spadają plagi i nieszczęścia, świątynia Ungit żąda krwawej ludzkiej...

„Dopóki mamy twarze” to niemal nieznane w Polsce arcydzieło C.S. Lewisa, autora „Opowieści z Narnii”; jego ostatnia powieść, napisana dla dorosłych czytelników.

W starożytnej krainie Glome, gdzie czci się krwawą boginię Ungit, dorastają dwie królewskie córki: piękna i tak brzydka, że zakrywa twarz welonem. Gdy na królestwo spadają plagi i nieszczęścia, świątynia Ungit żąda krwawej ludzkiej ofiary, która ma odwrócić gniew bogini. Ofiara zostanie złożona tajemniczej Bestii, mieszkającej w cieniu Szarej Góry. Oczy kapłanów Ungit zwracają się na mieszkańców Pałacu…

„Dopóki mamy twarze” to historia miłości, opowieść o walce między rozumem a pierwotnymi siłami, o prawdzie i fałszu, wierze i złudzeniu. To ostatnie słowo jednego z ojców gatunku fantasy jest niewątpliwie wielką literaturą, a zarazem arcydziełem mistrza wyobraźni, powieścią o sensacyjnej akcji, pełną tajemniczości i grozy, historią przykuwająca od pierwszej do ostatniej strony.
Książkę można czytać jako wciągającą opowieść o mieszkańcach barbarzyńskiej krainy leżącej w cieniu Szarej Góry, ale także jako opowiedziany na nowo starożytny mit, wieloznaczną historię, która mówi o człowieku – istocie zależnej od swojej cielesności, mściwej i zazdrosnej, a jednocześnie tęskniącej do doskonałości i piękna. To także opowieść o problemie wiary – o tych, którzy uwierzyli i o wątpiących.

 

źródło opisu: Wydawnictwo Esprit, 2010

źródło okładki: http://www.esprit.com.pl/90/Dopoki-mamy-twarze.html

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 581
mieszka | 2016-02-08
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 08 lutego 2016

"Dopóki mamy twarze" C.S Lewisa - znanego pisarza fantastycznych opowieści dla dzieci - to też po trosze baśń dla dorosłych, mit , historia, która zdarza się od wieków i przez wieki wciąż od nowa. Podstawą opowieści jest mit o Psyche i Erosie - i jest to analogia bardzo czytelna. Jednak w powieści ma on odwróconą strukturę. Główną bohaterką opowieści jest siostra Psyche, najstarsza córka króla barbarzyńskiej krainy Glome - Orual. Ze względu na swoją brzydotę jest odtrącana, samotna i nieszczęśliwa. Zyskuje sympatię niektórych osób dzięki swojemu sercu (Psyche), ofiarności (druga siostra Rediwal), umiejętnościom (kapitan królewskich żołnierzy - Bardia) i mądrości (Lis - niewolnik Grek, u którego pobiera nauki). Jako królowa zyskuje także przychylność poddanych, ponieważ jest rozsądna, waleczna i umiejętnie rządzi.
Zasadniczą oś opowieści stanowi wątek złożenia Psyche w ofierze bogowi Szarej Góry. Kiedy okazuje się, że Psyche nie stała się ofiarą - żyje i opowiada niestworzone historie o swoim obecnym życiu we wspaniałym pałacu i o przychodzącym w mroku boskim kochanku - Orual pragnie ją uwolnić, przywrócić do świata i realnego życia. Nie widzi, a więc i nie wierzy siostrze, że ta jest szczęśliwa, że zawsze chciała tak żyć. Czy jest to spowodowane nadopiekuńczością, bezwzględną miłością, czy zazdrością - tutaj ocena nie może być jednoznaczna. Tym bardziej, że całą opowieść czytelnik poznaje z relacji samej Orual.
W opowieści przewija sie kilka ważnych wątków - miłość i zazdrość, piękno i brzydota, wiara i zwątpienie. Dla mnie szczególnie ważny jest temat człowieczeństwa, który odczytuje już w tytule. Czy twarz może świadczyć o człowieku - najbardziej dosłownie - a jeśli tak, to na ile. Orual zasłania swoją brzydką twarz w momencie uświadomienia sobie głębi porażki. Ale jej welon jest symbolem, odgrodzeniem swojego bólu i pragnień od reszty świata. Nadal jest takim samym człowiekiem - pełnym dobroci, zrozumienia, uczciwości. Król "traci twarz" stosunkowo często - w momentach opilstwa, pomiatania ludźmi, fałszywej rozpaczy itp. "Twarze" innych bohaterów są, w porównaniu z Orual, przedstawione dość płasko, z wybijającą się główną cechą charakteru. Mądrością kieruje się Lis, zachłannością - kapłan świątyni Ungit, skrajnym poddaństwem - Bardia.
Miary na człowieczeństwo nie ma jednakowej dla każdego.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Nie pozwolisz żyć czarownicy

„W 1835 roku, na łamach tygodnika „Przyjaciel Ludu” pojawił się dziwny tekst dotyczący procesu i skazania za czary, czternastu kobiet. Miał on formę r...

zgłoś błąd zgłoś błąd