Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Ziemia, planeta ludzi

Tłumaczenie: Zbigniew Bieńkowscy
Wydawnictwo: Muza
7,13 (538 ocen i 34 opinie) Zobacz oceny
10
48
9
70
8
85
7
183
6
72
5
48
4
12
3
11
2
2
1
7
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Terre des hommes
data wydania
ISBN
8372005362
liczba stron
158
język
polski
dodał
corrum

Inne wydania

Mam jedną nieodpartą potrzebę: uważać, że wszystko jest proste. Proste jest urodzić się. Proste jest dojrzewać. I proste jest umrzeć z pragnienia (...) Tylko Duch jeśli tchnie na glinę, może stworzyć człowieka". Filozofia i poezja "Ziemi, planety ludzi", książki osnutej na przeżyciach pisarza-pilota, kształtowała się w chwilach najtrudniejszych, gdy życie i ,śmierć ocierały się o siebie. I...

Mam jedną nieodpartą potrzebę: uważać, że wszystko jest proste. Proste jest urodzić się. Proste jest dojrzewać. I proste jest umrzeć z pragnienia (...) Tylko Duch jeśli tchnie na glinę, może stworzyć człowieka". Filozofia i poezja "Ziemi, planety ludzi", książki osnutej na przeżyciach pisarza-pilota, kształtowała się w chwilach najtrudniejszych, gdy życie i ,śmierć ocierały się o siebie. I może dlatego ta opowieść jest pochwałą Człowieka. Człowieka czynu, odwagi, wiary i poświęcenia dla innych. "Ziemia, planeta ludzi" nie jest powieścią, nie jest pamiętnikiem ani esejem filozoficznym. Jest poezją wolności Człowieka i jej apoteozą, jak apoteozą miłości jest "Mały Książę".

 

źródło opisu: Muza, 2003

źródło okładki: Zdjęcie autorskie

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (1291)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 24917

Antoine de Saint-Exupéry zebrał w tym dziele swoje wspomnienia, przygody, refleksje z czasów kiedy pracował jako pilot samolotu pocztowego w Afryce i w Ameryce Południowej.
Zawarł swoje przemyślenia na temat ludzkiego życia jako zjawiska. Ludzie są w centrum jego uwagi – miłość, przyjaźń, nienawiść. Wszystkie przejawy ludzkiego istnienia były w centrum jego zainteresowania. Można chyba powiedzieć, że Ziemia, planeta ludzi była czymś w rodzaju mini traktatu, filozoficznego eseju. Oś fabularną książki stanowią klika opowieści, które w istocie są wyjątkami z doświadczenia własnego i swoich kolegów jako lotników.
Czytając to dzieło mamy przed oczami plastyczne obrazy rozgwieżdżonego nieba nad afrykańską pustynią, kiedy człowiek czuje, że świat to on, kiedy każdy jego oddech jest w stanie poruszyć gwiezdne konstelacje, a jednocześnie towarzyszy temu świadomość własnej małości, obrazy i wspomnienia z dzieciństwa oraz postaci ukochanych osób. Są tu pokazane uczucia pełni szczęścia przy...

książek: 5817
Kalissa | 2013-12-31
Przeczytana: 2013 rok

Jest coś takiego w tej książce, co porusza moje serce. Zupełnie tak, jakby w tej powieści zawarto nakaz czy może błaganie, aby zastanowić się chwilkę nad własnym człowieczeństwem, aby rozejrzeć się i zobaczyć innych ludzi. Zobaczyć ich, a nie omijać.

Scena, kiedy narrator jedzie w pociągu i obserwuje śpiące dziecko pary biednych emigrantów-robotników, to jedna z najbardziej poruszających i moich ulubionych scen w ogóle. Ile jest strasznej prawdy w prostym stwierdzeniu, że to małe, piękne dziecko, w zależności od warunków i wychowania mogłoby zostać małym Mozartem – ale warunki życia i bieda zgniotą tą małą duszę nawet zanim urośnie! Jak bardzo prawdziwe i jednocześnie przerażające jest stwierdzenie autora, że: „Zbyt wielu ludziom pozwala się spać”.

Wszystkie powieści Antoine’a de Saint-Exupery uważam za doskonałe. Na czele stoi oczywiście „Mały Książę” – gdzie symbolizm i baśń w sposób doskonały oddały prawdę o uniwersalnych wartościach i o człowieku w ogóle. Powieść „Ziemia,...

książek: 2184
FannyBrawne | 2016-02-10
Na półkach: Ulubione, Przeczytane

Ta książka to dla mnie prawdziwe arcydzieło. W ,,Ziemi, planecie ludzi" jest wszystko - przyjaźń, pasja, odwaga, miłość, wolność, niewola, wojna, pokój, braterstwo, wiara, nadzieja, wszystkie religie świata.

,,Ziemia, planeta ludzi" to na poły autobiograficzna opowieść o pracy lotnika. Mamy tu sporo sytuacji, kiedy lotnik znajduje się samotnie na pustyni i nie wie, czy przeżyje, tęskni za ojczyzną, rodziną, przyjaciółmi. Jednak mnie najbardziej podobały się rozważania filozoficzne Exupery'ego. Autor chciał przekazać czytelnikowi, że każdy wybiera sobie swoją drogę i powinniśmy to zaakceptować, ale zarazem szukać własnej. Pokazuje, że każdy może znaleźć argumenty na poparcie swoich poglądów i powinniśmy wzajemnie się szanować. Bo wszyscy jesteśmy ludźmi. Dzieli nas wygląd, kolor skóry, narodowość, religia, poglądy, ale wszyscy chcemy żyć i kochać. W tym kontekście książka francuskiego pisarza jest wezwaniem do humanitaryzmu wobec innych.

Ziemia uczy nas najwięcej. I ta książki...

książek: 252
charu | 2014-09-26
Na półkach: Przeczytane, Ulubione

"Ziemia, planeta ludzi" jest równocześnie opowieścią, esejem, poematem i traktatem filozoficznym. Mój ulubiony od momentu przeczytania "Twierdzy" Antoine de Saint–Exupéry powołuje się tu bezpośrednio na własne przeżycia oraz przygody kolegów.
Przewodnią myślą książki jest afirmacja człowieczeństwa drogą przezwyciężania własnych słabości w momentach osamotnienia. Człowiek dla autora staje się wartością nadrzędną i to w jego obronie zawsze występuje. A czas poświęcony pracy w lotnictwie, ryzyko i wspólne cele pozwoliły autorowi odkryć wartości związane z prawdziwym koleżeństwem, przyjaźnią i współdziałaniem.

"[...] kiedy szukam w pamięci tego, co dało mi smak trwałości [...] odnajduję zawsze te wspomnienia o towarzyszach. Bo istnieje tylko jeden prawdziwy luksus - związki ludzkie."

książek: 660
Linda | 2014-04-13
Przeczytana: kwiecień 2014

"Tylko duch, jeśli tchnie na glinę, może stworzyć człowieka" Ten cytaty utknął mi w głowie jest zakończeniem książki. Dużo rozmyślania, (filozofowania) nowelkę należy przeczytać powoli i dokładnie żeby zrozumieć głębie. Antoine de Saint Exupery jest moim ulubionym pisarzem dlaczego, bo nie poddaje się tylko pyta dlaczego? Dotyka pytań związanych z sensem życia i śmiercią.

książek: 933
aklime | 2011-10-11
Przeczytana: 09 października 2011

Niewielu ludzi posiada talent mówienia o wielkich sprawach prostymi słowami. Antoine de Saint-Exupery dowiódł w tej książce, że był nie tylko pilotem i pisarzem, ale też niezwykłym człowiekiem o ciekawym spojrzeniu na świat. "Ziemia, planeta ludzi" jest na poły autobiografią, na poły filozoficznym traktatem o człowieku jako jednostce w wielkim, nieogarnionym świecie. W tej książce talent pisarza nie był jeszcze rozwinięty w tak doskonałym stopniu, w jakim możemy go widzieć w "Małym Księciu", ale po przeczytaniu "Ziemi, planety ludzi", zrozumiałam, że był to człowiek nieprzeciętny. Czytanie tej książki było czystą przyjemnością.

książek: 0
| 2014-01-28
Na półkach: Przeczytane, Ulubione

Książka z kilku pobocznych do mojej pracy lic.
Wzruszająca, głęboka, po prostu piękna.

"Nic i nigdy nie zastąpi bowiem utraconego towarzysza. Nie można przecież stworzyć sobie na nowo starych przyjaciół. Skarb tych wspólnych wspomnień, tych wspólnie przeżytych trudnych chwil, poróżnień i pojednań, porywów serc jest bezcenny. Takie przyjaźnie są nie do odtworzenia. Daremnie można się łudzić, że liście świeżo posadzonego dębu wkrótce użyczą nam swego cienia."

książek: 984
Roman Dłużniewski | 2016-12-05
Na półkach: Przeczytane, Posiadam

Przepiękna książka. Bez linearnej fabuły. Mądry Francuz pisze o człowieczeństwie. O tym , że każdy chce żyć i kochać. Proste ? Być może, ale jakże pięknie napisane.

książek: 183
nixi | 2013-01-14
Na półkach: Przeczytane, Ulubione, Posiadam
Przeczytana: 31 grudnia 2012

Coś niesamowitego. Książka, którą można nazwać hymnem na cześć życia, wolności i relacji międzyludzkich.

książek: 219
Rysiek_ | 2013-12-17
Na półkach: Przeczytane, Posiadam, 2013
Przeczytana: 15 grudnia 2013

Czytałam dwa tłumaczenia początku tej książki. Jedno brzmiało jak ciężka i niezrozumiała poezja, myślałam już o porzuceniu czytania, kiedy trafiłam na takie, dzięki któremu to brzmiało jak normalna opowieść, polecam więc na początek znalezienie odpowiedniej translacji.

Co do samej książki - dwa pierwsze rozdziały dawały nadzieję, lecz tylko i wyłącznie nadzieję. Później zrozumiałam, że do końca już będzie tak miło, sympatycznie i tak straszliwie patetycznie, że miałam ochotę rzucić książką o ścianę. Każde zdanie było przesłodzone, każda opinia o czymkolwiek przesadnie pozytywna i tak przeładowana dobrymi emocjami, że odechciewało się kończyć.

I kolejny "smaczek", zakończenie. Właściwie nie uważałabym tej książki za taką złą, gdyby nie ono. Rozumiem, subiektywne zdanie autora na temat Polaków, fakt, że to tylko porównanie służące mu do kolejnego kwiecistego, pełnego słońca wniosku o ludzkiej naturze, ale nie mogę znieść tego, że w jakiejkolwiek zagranicznej powieści nie...

zobacz kolejne z 1281 
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd