Ziemia, planeta ludzi

Tłumaczenie: Zbigniew Bieńkowscy
Wydawnictwo: Muza
7,2 (625 ocen i 44 opinie) Zobacz oceny
10
64
9
80
8
109
7
202
6
85
5
48
4
14
3
12
2
4
1
7
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Terre des hommes
data wydania
ISBN
8372005362
liczba stron
158
język
polski
dodał
corrum

Mam jedną nieodpartą potrzebę: uważać, że wszystko jest proste. Proste jest urodzić się. Proste jest dojrzewać. I proste jest umrzeć z pragnienia (...) Tylko Duch jeśli tchnie na glinę, może stworzyć człowieka". Filozofia i poezja "Ziemi, planety ludzi", książki osnutej na przeżyciach pisarza-pilota, kształtowała się w chwilach najtrudniejszych, gdy życie i ,śmierć ocierały się o siebie. I...

Mam jedną nieodpartą potrzebę: uważać, że wszystko jest proste. Proste jest urodzić się. Proste jest dojrzewać. I proste jest umrzeć z pragnienia (...) Tylko Duch jeśli tchnie na glinę, może stworzyć człowieka". Filozofia i poezja "Ziemi, planety ludzi", książki osnutej na przeżyciach pisarza-pilota, kształtowała się w chwilach najtrudniejszych, gdy życie i ,śmierć ocierały się o siebie. I może dlatego ta opowieść jest pochwałą Człowieka. Człowieka czynu, odwagi, wiary i poświęcenia dla innych. "Ziemia, planeta ludzi" nie jest powieścią, nie jest pamiętnikiem ani esejem filozoficznym. Jest poezją wolności Człowieka i jej apoteozą, jak apoteozą miłości jest "Mały Książę".

 

źródło opisu: Muza, 2003

źródło okładki: Zdjęcie autorskie

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
pokaż wszystkie
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (1591)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 157
Happy Reader | 2017-09-05
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 29 sierpnia 2017

„Ziemia, planeta ludzi” Antoine'a de St. Exupery'ego to książka, której nie da się łatwo sklasyfikować pod względem gatunkowym. Nie jest ani powieścią przygodową ani reportażem. Raczej esejem filozoficznym i rodzajem pamiętnika, w którym autor opisuje przeżycia i doświadczenia, osobiste oraz swoich kolegów - St. Exupery w okresie międzywojennym był pilotem na pionierskich szlakach lotniczych w Afryce Północnej i Argentynie.

Ale jego utwór jest nie tylko opowieścią o przygodach lotniczych. To przede wszystkim książka w której autor porusza sprawy istotne dla człowieka: sens życia i śmierci, solidarność międzyludzka, etyka zawodowa, zagrożenia płynące z postępu cywilizacyjnego i odpowiedzialność za siebie, za innych i za całą planetę.
Ważnym elementem dzieła są opisy natury jako siły potężnej, pięknej i nieujarzmionej. Walka z naturą to dla człowieka najważniejsza próba – pokonywanie własnych słabości, przekraczanie samego siebie, wykazanie się odwagą i odpowiedzialnością. A...

książek: 26252

Antoine de Saint-Exupéry zebrał w tym dziele swoje wspomnienia, przygody, refleksje z czasów kiedy pracował jako pilot samolotu pocztowego w Afryce i w Ameryce Południowej.
Zawarł swoje przemyślenia na temat ludzkiego życia jako zjawiska. Ludzie są w centrum jego uwagi – miłość, przyjaźń, nienawiść. Wszystkie przejawy ludzkiego istnienia były w centrum jego zainteresowania. Można chyba powiedzieć, że Ziemia, planeta ludzi była czymś w rodzaju mini traktatu, filozoficznego eseju. Oś fabularną książki stanowią klika opowieści, które w istocie są wyjątkami z doświadczenia własnego i swoich kolegów jako lotników.
Czytając to dzieło mamy przed oczami plastyczne obrazy rozgwieżdżonego nieba nad afrykańską pustynią, kiedy człowiek czuje, że świat to on, kiedy każdy jego oddech jest w stanie poruszyć gwiezdne konstelacje, a jednocześnie towarzyszy temu świadomość własnej małości, obrazy i wspomnienia z dzieciństwa oraz postaci ukochanych osób. Są tu pokazane uczucia pełni szczęścia przy...

książek: 6092
Kalissa | 2013-12-31
Przeczytana: 2013 rok

Jest coś takiego w tej książce, co porusza moje serce. Zupełnie tak, jakby w tej powieści zawarto nakaz czy może błaganie, aby zastanowić się chwilkę nad własnym człowieczeństwem, aby rozejrzeć się i zobaczyć innych ludzi. Zobaczyć ich, a nie omijać.

Scena, kiedy narrator jedzie w pociągu i obserwuje śpiące dziecko pary biednych emigrantów-robotników, to jedna z najbardziej poruszających i moich ulubionych scen w ogóle. Ile jest strasznej prawdy w prostym stwierdzeniu, że to małe, piękne dziecko, w zależności od warunków i wychowania mogłoby zostać małym Mozartem – ale warunki życia i bieda zgniotą tą małą duszę nawet zanim urośnie! Jak bardzo prawdziwe i jednocześnie przerażające jest stwierdzenie autora, że: „Zbyt wielu ludziom pozwala się spać”.

Wszystkie powieści Antoine’a de Saint-Exupery uważam za doskonałe. Na czele stoi oczywiście „Mały Książę” – gdzie symbolizm i baśń w sposób doskonały oddały prawdę o uniwersalnych wartościach i o człowieku w ogóle. Powieść „Ziemia,...

książek: 3266
FannyBrawne | 2016-02-10
Na półkach: Przeczytane, Ulubione

Ta książka to dla mnie prawdziwe arcydzieło. W ,,Ziemi, planecie ludzi" jest wszystko - przyjaźń, pasja, odwaga, miłość, wolność, niewola, wojna, pokój, braterstwo, wiara, nadzieja, wszystkie religie świata.

,,Ziemia, planeta ludzi" to na poły autobiograficzna opowieść o pracy lotnika. Mamy tu sporo sytuacji, kiedy lotnik znajduje się samotnie na pustyni i nie wie, czy przeżyje, tęskni za ojczyzną, rodziną, przyjaciółmi. Jednak mnie najbardziej podobały się rozważania filozoficzne Exupery'ego. Autor chciał przekazać czytelnikowi, że każdy wybiera sobie swoją drogę i powinniśmy to zaakceptować, ale zarazem szukać własnej. Pokazuje, że każdy może znaleźć argumenty na poparcie swoich poglądów i powinniśmy wzajemnie się szanować. Bo wszyscy jesteśmy ludźmi. Dzieli nas wygląd, kolor skóry, narodowość, religia, poglądy, ale wszyscy chcemy żyć i kochać. W tym kontekście książka francuskiego pisarza jest wezwaniem do humanitaryzmu wobec innych.

Ziemia uczy nas najwięcej. I ta książki...

książek: 327
charu | 2014-09-26
Na półkach: Przeczytane, Ulubione

"Ziemia, planeta ludzi" jest równocześnie opowieścią, esejem, poematem i traktatem filozoficznym. Mój ulubiony od momentu przeczytania "Twierdzy" Antoine de Saint–Exupéry powołuje się tu bezpośrednio na własne przeżycia oraz przygody kolegów.
Przewodnią myślą książki jest afirmacja człowieczeństwa drogą przezwyciężania własnych słabości w momentach osamotnienia. Człowiek dla autora staje się wartością nadrzędną i to w jego obronie zawsze występuje. A czas poświęcony pracy w lotnictwie, ryzyko i wspólne cele pozwoliły autorowi odkryć wartości związane z prawdziwym koleżeństwem, przyjaźnią i współdziałaniem.

"[...] kiedy szukam w pamięci tego, co dało mi smak trwałości [...] odnajduję zawsze te wspomnienia o towarzyszach. Bo istnieje tylko jeden prawdziwy luksus - związki ludzkie."

książek: 1677
Roman Dłużniewski | 2016-12-05
Na półkach: Przeczytane, Posiadam

Przepiękna książka. Bez linearnej fabuły. Mądry Francuz pisze o człowieczeństwie. O tym , że każdy chce żyć i kochać. Proste ? Być może, ale jakże pięknie napisane.

książek: 717
Linda | 2014-04-13
Przeczytana: kwiecień 2014

"Tylko duch, jeśli tchnie na glinę, może stworzyć człowieka" Ten cytaty utknął mi w głowie jest zakończeniem książki. Dużo rozmyślania, (filozofowania) nowelkę należy przeczytać powoli i dokładnie żeby zrozumieć głębie. Antoine de Saint Exupery jest moim ulubionym pisarzem dlaczego, bo nie poddaje się tylko pyta dlaczego? Dotyka pytań związanych z sensem życia i śmiercią.

książek: 1083
aklime | 2011-10-11
Przeczytana: 09 października 2011

Niewielu ludzi posiada talent mówienia o wielkich sprawach prostymi słowami. Antoine de Saint-Exupery dowiódł w tej książce, że był nie tylko pilotem i pisarzem, ale też niezwykłym człowiekiem o ciekawym spojrzeniu na świat. "Ziemia, planeta ludzi" jest na poły autobiografią, na poły filozoficznym traktatem o człowieku jako jednostce w wielkim, nieogarnionym świecie. W tej książce talent pisarza nie był jeszcze rozwinięty w tak doskonałym stopniu, w jakim możemy go widzieć w "Małym Księciu", ale po przeczytaniu "Ziemi, planety ludzi", zrozumiałam, że był to człowiek nieprzeciętny. Czytanie tej książki było czystą przyjemnością.

książek: 0
| 2014-01-28
Na półkach: Przeczytane, Ulubione

Książka z kilku pobocznych do mojej pracy lic.
Wzruszająca, głęboka, po prostu piękna.

"Nic i nigdy nie zastąpi bowiem utraconego towarzysza. Nie można przecież stworzyć sobie na nowo starych przyjaciół. Skarb tych wspólnych wspomnień, tych wspólnie przeżytych trudnych chwil, poróżnień i pojednań, porywów serc jest bezcenny. Takie przyjaźnie są nie do odtworzenia. Daremnie można się łudzić, że liście świeżo posadzonego dębu wkrótce użyczą nam swego cienia."

książek: 210
alpanu666 | 2017-04-11
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 11 kwietnia 2017

Przeczytałam dziś po raz drugi. Z jakiejś ukrytej tęsknoty,która we mnie siedziała.
Pierwszy raz zetknęłam się z tą książką jako lekturą szkolną, stała się nawet tematem na mojej maturze ustnej z j.polskiego.
Jest to opis wspomnień i przemyśleń z życia autora, który pracował jako pilot przewożący pocztę. Czasy były trudne, byli pionierami w wyprawach lotniczych.Podczas podróży spotykał ludzi różnych ras i narodowości.
Co znajdujemy we wnętrzu tej niedługiej książki?
Ludzkość. Jej brak.Pogoń za przedmiotami.Nienawiść. Miłość. Dobro. Przyjaźń. Planetę. Przyrodę.Nadzieję.I smutek nad tym wszystkim. Autor odczuwał głębokie przekonanie, że wszyscy jesteśmy częścią czegoś większego, że wojny nas niszczą i pogoń za rzeczami nas zabijają. Tak daleko uciekliśmy w cywilizację,że już nie spoglądamy nocą w gwiazdy. Daleko nam do źródła Ziemi.
Odczułam beznadzieję, kiedy samolot rozbił się na pustyni.Smutek,że przyjdzie im zginąć,kiedy tak kochają życie,smak tej jednej pomarańczy i wartość...

zobacz kolejne z 1581 
Przeczytaj także

Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd