Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Pejzaż w kolorze sepii

Tłumaczenie: Krzysztof Filip Rudolf
Wydawnictwo: Albatros
6,2 (349 ocen i 38 opinii) Zobacz oceny
10
6
9
16
8
33
7
96
6
100
5
62
4
13
3
18
2
3
1
2
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Pale View of Hills
data wydania
ISBN
9788373598805
liczba stron
256
słowa kluczowe
Pejzaż, kolor, sepia
kategoria
Literatura piękna
język
polski
dodała
sQra

Mieszkającą w Anglii japońską wdowę Etsuko nieustannie prześladuje wspomnienie samobójstwa córki. Dzień po dniu wraca do przeszłych wydarzeń, szczególnie zaś do upalnego lata w Nagasaki. Tuż po zakończeniu II wojny światowej ona i jej przyjaciele próbowali tam odbudować zrujnowane życie, poradzić sobie w nowej rzeczywistości. Gdy Etsuko przypomina sobie dziwną przyjaźń z Sachiko, zamożną...

Mieszkającą w Anglii japońską wdowę Etsuko nieustannie prześladuje wspomnienie samobójstwa córki. Dzień po dniu wraca do przeszłych wydarzeń, szczególnie zaś do upalnego lata w Nagasaki. Tuż po zakończeniu II wojny światowej ona i jej przyjaciele próbowali tam odbudować zrujnowane życie, poradzić sobie w nowej rzeczywistości. Gdy Etsuko przypomina sobie dziwną przyjaźń z Sachiko, zamożną kobietą, która utraciła cały majątek, reminiscencje przybierają dziwne i niepokojące kształty. Przeszłość zlewa się z teraźniejszością, zacierają się granice między jawą a snem.

 

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
pokaż wszystkie
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (861)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 2028
Monika | 2014-03-17
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 27 stycznia 2014

Są książki, które pozostawiają w nas samych ślad. Rzeźbią pokręconą dróżkę do naszego serca, by wniknąć w nie i pozostać z nami na zawsze. Są też książki, które zmieniają nasz sposób myślenia, widzenia otaczającej nas rzeczywistości. Nie piszę niczego odkrywczego, zdaję sobie z tego sprawę. A mimo to nadal jestem zaskoczona, jak napotykam na jedną z nich, o choćby minimalnym zakresie takiego oddziaływania na moją duszę, tak jak "Pejzaż w kolorze sepii" oddziaływał na mnie.

Etsuko prześladuje wizja samobójstwa najstarszej córki. Z młodszą nie może nawiązać nici porozumienia. Mijają się, nie rozumieją. Samotna, mieszkająca w Anglii Etsuko co chwilę powraca do pewnego, upalnego lata, tuż po zakończeniu II wojny światowej. Do Nagasaki, gdzie ona i jej przyjaciele chcieli odnaleźć swoje miejsce na ziemi, zasiedlając zniszczone połacie terenu. Powraca pamięcią również do przyjaźni z bardzo kontrowersyjną w zachowaniu i obyciu, Sachiko. Wspomnienia stają się na tyle silne, że Etsuko...

książek: 1457
Evita | 2012-02-13
Na półkach: Przeczytane, 2012

Ciężka sprawa z tym "Pejzażem...", właściwie nie wiem co napisać na temat tej powieści, zastanawiałam się nawet czy w ogóle coś pisać. Jest to debiut Kazuo Ishiguro i zarazem druga książka tego autora jaką miałam okazję przeczytać. Historia mieszkającej w Anglii japońskiej wdowy Etsuko, matki dwóch córek, starszej Keiko, która popełniła samobójstwo i młodszej Niki. Ta powieść, jej konstrukcja kojarzy mi się z rozsypanymi puzzlami, a czytelnik stopniowo układa sobie całą historię, by na końcu stwierdzić, że jednak coś tu nie pasuje. Nie ma typowego zakończenia, cała opowieść w pewnym momencie urywa się bez wyjaśnienia, a czytelnik pozostaje z miną na tzw. karpia.
Ishiguro opisuje społeczeństwo japońskie w trudnym czasie powojennym, gdzie ludzie z nadzieją patrzą w przyszłość i próbują poradzić sobie w nowej rzeczywistości.
Czas po wybuchu bomby atomowej w Nagasaki to trudny czas. Etsuko wraca wspomnieniami do miasta, tajemniczej znajomej i małej Mariko, na której ponura przeszłość,...

książek: 757
Achajka | 2011-08-28
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 2011 rok

"Pejzaż w kolorze sepii" to druga książka autorstwa Kazuo Ishiguro jaką miałam przyjemność przeczytać i zdecydowanie chcę więcej!

Najbardziej charakterystycznym elementem prozy tego angielskiego pisarza jest sposób prowadzenia historii. Dzięki narracji pierwszoosobowej, może pozwolić sobie na dawkowanie informacji o bohaterach, powoli odkrywając koleje ich życia, by następnie połączyć wszystko w zaskakującą i przejmującą całość. Sprytnie igra z czytelnikiem - mówi wiele, jednocześnie nie mówiąc nic wprost. Każde wydarzenie, interakcja głównego bohatera z innymi postaciami, a nawet przypadkowo wypowiedziane zdanie, po jakimś czasie okazuje się nabierać zupełnie nowego wymiaru tworząc przedziwne konglomeraty. Drugie dno historii cały czas pulsuje, gdzieś za główną linią fabularną. Dzięki temu Ishiguro uzyskuje ciekawy efekt: opowieść spowija woal tajemniczości, zagadki, która powoduje iż od jego prozy oderwać się wprost nie można.

Co do samego "Pejzażu...". Jest to tragiczna historia...

książek: 863
Anepor | 2011-03-14
Na półkach: 2011, Przeczytane
Przeczytana: 12 marca 2011

Niesamowity klimat tej książki sprawił, że pochłonęłam ją w jeden wieczór. Cały czas wstrzymując oddech czekałam co się zaraz wydarzy. Kazuo Ishiguro to mistrz budowania napięcia....Zaciekawił mnie ,będę szukać innych książek tego autora....

książek: 734
czytankianki | 2015-08-25
Na półkach: 2015, Przeczytane
Przeczytana: 14 sierpnia 2015

Fabuła „Pejzażu w kolorze sepii” koncentruje się wokół historii Etsuke oraz jej wspomnień z Nagasaki, które opuściła kilka lat po wojnie, by wyemigrować do Europy. Od początku wiadomo, że nastoletnia córka narratorki popełniła samobójstwo, jednak temat ten będzie dyplomatycznie omijany. Dopiero finał powieści rzuci nieco światła na kulisy tragedii, choć przy okazji nasunie nowe pytania. Przeszłość bohaterów okaże się tak niewyraźna jak widok wzgórz często obserwowanych przez Etsuke.

W debiucie Kazuo Ishiguro z 1982 r. najciekawsze wydały mi się wątki poboczne oraz sposób, w jaki autor pisze o wojnie i jej następstwach. Od czasu do czasu napomyka o wybuchu bomby atomowej, o zniszczeniu miasta i okupacji amerykańskiej, przy czym – co charakterystyczne – za każdym razem unika jakiejkolwiek oceny sytuacji. Bardziej wyraziście odnotowuje zmiany zachodzące w społeczeństwie japońskim: odwrót od dawnych wartości, zmniejszające się różnice klasowe i rosnącą niezależność kobiet. Daje się...

książek: 785
ciociasamozloeluta | 2014-05-21
Na półkach: Przeczytane

Kazuo Ishiguro, pisarz japonski zamieszkaly w Anglii zaskakuje swietna dynamika i wrazeniami pogody angielskiej niz azjatyckiej. Po Okruchach Dnia spodziewalam sie albo japonskiego watku albo wlasnie wspomnianego brytyjskiego sznytu. W Pejzazu nastawialam sie na cos wiecej. Ksiazka okazala sie enigmatyczna. Pelno w niej zagadek, ktore nie che sie rozwiazywac. Momentami meczy i raczej nie chce sie wchodzic we wspomnienia Etsuko. Mimo szczerych checi i pieknej okladki Pejzaz okazal sie zawiedzionym uczuciem cioci.

książek: 1856
anya | 2012-07-17
Przeczytana: 16 lipca 2012

czuje niedosyt po przeczytaniu tej ksiazki. Wiele zaczetych wątków i nie wyjaśnionych a szkoda. Jednak przyznaje książka zostaje w pamięci, chyba dlatego że jest smutna,niewyjaśniona i daje do myslenia. Pobudza wyobraźnie. Wróce do niej

książek: 296
miharu | 2014-06-06
Przeczytana: 06 czerwca 2014

Książka nurza się we wspomnieniach Japonki Etsuko, obecnie mieszkającej w Anglii. Kobietę odwiedza jej dorosła córka i swą wizytą przywołuje wspomnienia starego życia. Etsuko przypomina sobie czasy tuż po wojnie, gdy mieszkała w Nagasaki. Miasto i społeczeństwo próbowało uporać się z powojennym zamieszaniem i nadejściem Nowego. Trudno nie wyczuć zderzenia nowej mentalności ze starymi obyczajami, odchodzącymi w niepamięć. Nie jest jednak tak, że to książka historyczna. O nie. Wspomnienia Etsuko są bardzo osobiste, opowiada ona o swojej rodzinie oraz kobiecie, którą poznała w tamtych czasach. Tło historyczne, mimo iż to tylko tło, jest jednak odmalowane sugestywnie. Z biegiem opowiadania historia Etsuko zaczyna się chwiać, zacierać, nie wiadomo już, czy opowiada ona o sobie, czy kimś innym.
Przyznam, iż podoba mi się styl pisarski Ishiguro, pisze on w sposób oszczędny, bez ekstremów, zachowując dystans i nie oceniając. Jego bohaterowie też są stonowani, po azjatycku grzeczni i pełni...

książek: 286
Magnetic_91 | 2013-11-06
Przeczytana: 06 listopada 2013

"Pejzaż w kolorze Sepii" Kazuo Ishiguro to pierwsza powieść tego autora, którą miałam okazję przeczytać, być może sięgnę po kolejne chociaż po lekturze tej nie jestem pewna.

Język jakim została napisana ta książka odpowiada mi dlatego, że jest lekki, prosty przez co szybko się czyta, jednak dialogi są strasznie proste i wręcz irytujące ze względu na zbytnią życzliwość bohaterów względem siebie i częste powtórki zwrotów. Być może w literaturze azjatyckiej coś takiego jest normalnie mnie trochę irytowało.
Sama historia opowiedziana w tej książce jest dość interesująca i tajemnicza przez co staje się ciekawa w jakimś stopniu, czułam rozczarowanie gdy okazało się, że książka po prostu się "urywa" nie ma zakończenia, nic nie jest wyjaśnione i Ja jedyne co sobie pomyślałam przewracając ostatnią książkę to " o co tu chodziło?" Zbyt dużo pourywanych wątków, mieszanka sytuacji, wiele nie wyjaśnionych faktów sprawia, że dla mnie ta książka była niezrozumiała. Pozostałam z wrażeniem,że nie...

książek: 496
Noemi | 2013-08-29
Na półkach: Przeczytane, 2013

Wreszcie Ishiguro nie rozczarował. Książka w pewien sposób przypominająca "Malarza świata ułudy" (nawet określone kreacje bohaterów, co akurat plusem nie jest), ale oś wydarzeń koncentruje się zupełnie na czym innym.
Tutaj przynajmniej da się znienawidzić Sachiko i/lub Etsuko (choćby za koty i okłamywanie siebie), wreszcie bohaterowie Ishiguro nie są jednowymiarowi i śmiertelnie nudni w swojej układności.
Czy można oceniać postępowanie innych? Oczywiście, każdy to robi. Czy powinno się...? Teoretycznie nie, ale właściwie dlaczego, skoro ktoś słusznie siebie potępia?
Tym razem nieco głębsza rozprawa o życiu bohaterki powieści, o życiu człowieka, o śmierci, wojnie i życiowych wyborach, których konsekwencje ponosimy.

zobacz kolejne z 851 
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd