Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Spis cudzołożnic. Proza podróżna

Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie
6,1 (738 ocen i 48 opinii) Zobacz oceny
10
8
9
47
8
60
7
193
6
191
5
147
4
38
3
36
2
9
1
9
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788308044124
liczba stron
214
słowa kluczowe
powieść
kategoria
Literatura piękna
język
polski

Inne wydania

Groteskowa opowieść, której bohaterem jest Gustaw, intelektualista, niespełniony pisarz, wielbiciel i piewca kobiecych wdzięków, oprowadzający szwedzkiego gościa po Krakowie. Zmuszony występować w roli przewodnika po historycznych pamiątkach i nonsensach rzeczywistości połowy lat osiemdziesiątych próbuje jak "najpiękniej" zaprezentować to, co w Polsce i w Polakach najlepsze. Wycieczkę po...

Groteskowa opowieść, której bohaterem jest Gustaw, intelektualista, niespełniony pisarz, wielbiciel i piewca kobiecych wdzięków, oprowadzający szwedzkiego gościa po Krakowie. Zmuszony występować w roli przewodnika po historycznych pamiątkach i nonsensach rzeczywistości połowy lat osiemdziesiątych próbuje jak "najpiękniej" zaprezentować to, co w Polsce i w Polakach najlepsze. Wycieczkę po narodowej mitologii, miejscach bohaterskich czynów urozmaica albańskim koniakiem i opowieściami o swych miłosnych podbojach.
W tej książce - jak pisał Jan Błoński - "rzeczywistość rodzi się ze słów jak u Schulza, duch parodii panoszy się jak u Gombrowicza, złośliwy dowcip odziedziczony po Mrożku". "Spis cudzołożnic" znany jest z ekranizacji, której dokonał znany reżyser filmowy Jerzy Sthur.

 

źródło opisu: http://www.wydawnictwoliterackie.pl/

źródło okładki: http://www.wydawnictwoliterackie.pl/

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 222
Magdalena Nowakowska | 2014-12-29
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 29 grudnia 2014

Jak to Libera czerpał z Pilcha, czyli o „Spisie cudzołożnic” słów kilka
Nie o fabule chcę tu pisać, ale o sposobie, jaki obrał autor. Sposobie skądinąd mi znanym, bo iście Liberowskim. Rozbudowana składnia, narracyjny pęd i zdziwienie drobiazgami – takimi, które napisał Pilch, a z powodzeniem mogłyby wyjść spod pióra Antoniego Libery.

Spróbuję opisać, w czym rzecz na kilku przykładach.

„Czułem, iż ogarnia mnie jeden z owych nieumiarkowanych popędów stylistycznych nie do okiełznania. Tym razem brał mnie w posiadanie duch ekstatycznego monologu” (nie podaję lokalizacji cytatów, ponieważ czytałam wersję elektroniczną). Narrator Spisu cudzołożnic, podobnie jak narrator Madame, w podekscytowaniu zaczyna mówić o sobie w klasycznej, trzecioosobowej narracji, podczas gdy cała książka utrzymana jest w pierwszoosobowej, np. „Gustaw zatrzymał się na sekundę”. No i absolutny hit, rozpoznawalny dla wszystkich, którzy znają Madame. Pieśń Wodnika i Panny, wydumany poemat narratora powieści Libery, ma swoje zaczepienie w prozie Pilcha: „Emilka – w znaku Wodnika, ja, Gustaw, w znaku Panny”. Emilka, jedna z omawianych cudzołożnic, jest podobna do nauczycielki francuskiego także w innej sferze, obie znają niepohamowanie mowy swoich wielbicieli spod znaku Panny: „Emilka (…) wie, iż moją wielką słabością jest skłonność do nieumiarkowanej maniery stylistycznej”.

Groteskowy patos głównego bohatera, Gustawa zresztą, przywodzi na myśl pewną postać literacką o tym samym imieniu. Tamtego (choć już pod imieniem Konrad) też nosiło, by wygłaszać monologi. Ciekawostką jest to, że wyrodny brat Gustawa, niczym konkurent Adama Mickiewicza, ma na imię Juliusz.

Potwierdzeniem Mickiewiczowskiego stylu jest kolejny cytat, opierający się na słowach wprost zaczerpniętych z utworu Do M.: „Przychodzę – rzekłem – niecały, bom wszędzie po drodze cząstkę mej duszy zostawił! Jedna cząstka pozostała w tramwaju numer cztery i tam docieka, czy motorniczy jest komunistą, czy bojownikiem o wolność, i kogo właściwie ściga, i czy robi to, by wydać w ręce nieprzyjaciół, czy by ochronić i ocalić. Druga cząstka została w restauracji «Europa» i tam upija się.” Bez trudu rozpoznać można nie tylko odniesienie do twórczości wieszcza, ale także groteskowe ośmieszenie koncepcji przez niego zaproponowanej. Niezbyt to chlubne dla duszy, że krąży po tramwaju i knajpie, a przecież Mickiewicz nie mówi, gdzie pozostawił cząstki duszy, a przecież bawić i śmiać się, o czym wspomina, mógł właśnie w jakichś oberżach. Odniesień do Mickiewicza jest więcej, np. „Ja, Gustaw, próbowałem się bronić, rozniecając w sobie aspiracje duchowe” – takie słowa mógł przecież wypowiedzieć Gustaw przez Wielką Improwizacją, przed przemianą w uzurpatora Konrada. I następne: „cisza porównywalna jedynie z ciszą Stepów Akermańskich. – Jedźmy jednak dalej! Kto jeszcze, kto jeszcze prócz Cichej Weroniki woła? Żona poety?” Ponadto romantyczna wizja poety odbiła swoje piętno na osobowości Gustawa, który mówi o sobie, że „pochodzi z Kresów, ze Śląska, z Lublina, z Krakowa, z Łodzi, z tysiąca miast i miliona wsi”, niczym poeta-Legion.

Inną zabawę formą można u Pilcha dostrzec w nietypowych jak na twórczość współczesną odniesieniach do klasyki. Jednym z nich jest występowanie stałego, homeryckiego epitetu – „Fatalny Aleksander” czy wymieniona wyżej „Cicha Weronika”. Innym – zabawy stylem biblijnym: „po 13 grudnia internowan, a potem uwolnion, lecz dalej prześladowan; i na wyżyny wyniesion w sposób demokratyczny.”

Analizując Spis cudzołożnic przez pryzmat twórczości Antoniego Libery, nie sposób nie wspomnieć o historii wyjazdu Gustawa nad Jezioro Bodeńskie. Ten wątek książki Pilcha stał się podstawą Liryków lozańskich Antoniego Libery, opublikowanych zarówno w zbiorze Błogosławieństwo Becketta, jak również w Pokazie prozy. Libera, który w swojej pierwszej powieści podjął grę z Pilchem, kontynuuje ją w tym opowiadaniu, pisząc wariację na temat historii wyjazdu pracownika naukowego na wymianę do Szwajcarii.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Dziewczyna, która igrała z ogniem

Długi czas nie sięgałam po Larssona, przerażała mnie grubość każdego tomu. Namawiana przez znajomych i rodzinę postanowiłam zacząć czytać. Przed otwar...

zgłoś błąd zgłoś błąd