Piaskowa góra

Cykl: Piaskowa Góra (tom 1)
Wydawnictwo: Znak
7,7 (2303 ocen i 297 opinii) Zobacz oceny
10
243
9
437
8
680
7
576
6
217
5
69
4
32
3
27
2
11
1
11
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788324054459
liczba stron
488
słowa kluczowe
literatura polska
język
polski
dodała
Ag2S

Jadzia toczy się i kula. Dominika jest lekka i krucha. Gdyby Jadzia ją przysiadła, kostki córki chrupnęłyby jak wafelek do lodów. Jednak Dominika nadrabia szybkością, robi uniki. Podskakuje i wygina się jak zając z radzieckiej kreskówki. Każde zbliżenie Dominiki i Jadzi grozi kolizją, niebezpieczeństwo wzrasta proporcjonalnie do odległości, z jakiej na siebie wpadają. Jadzia jest zawsze w tym...

Jadzia toczy się i kula. Dominika jest lekka i krucha. Gdyby Jadzia ją przysiadła, kostki córki chrupnęłyby jak wafelek do lodów. Jednak Dominika nadrabia szybkością, robi uniki. Podskakuje i wygina się jak zając z radzieckiej kreskówki. Każde zbliżenie Dominiki i Jadzi grozi kolizją, niebezpieczeństwo wzrasta proporcjonalnie do odległości, z jakiej na siebie wpadają. Jadzia jest zawsze w tym samym miejscu, to Dominika odlatuje lub nadlatuje lotem koszącym. Ląduje awaryjnie na Piaskowej Górze, aż iskry się sypią, zanim wyhamuje, i już po chwili wzbija się do lotu w obłoku kurzu.
[fragment]

Nominacja do Nagrody Literackiej Nike 2010

 

źródło opisu: https://www.znak.com.pl/

źródło okładki: https://www.znak.com.pl/

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (5087)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 13234
Perzka | 2018-10-28
Przeczytana: 28 października 2018

Jadzia Maślak miłośniczka telenoweli, marzycielka, często snująca plany na przyszłość dla swojej córki, jedynaczki Dominiki.
Jadzia jako młodziutka dziewczyna dociera do Wałbrzycha ze Skierniewic. Jej przyjazd jest odpowiedzią na zaproszenie wuja Kazimierza, który zapomina odebrać ją z dworca. Niepocieszona, ale zaradna dziewczyna dźwigając tobołki w tym jaja prosto ze wsi, postanawia sama znaleźć krewnego. Rusza po oblodzonych ulicach Wałbrzycha, wpada w poślizg i ląduje prosto w ramiona przechodzącego Stefana…

Tak zaczyna się ta przedziwna powieść. Dlaczego przedziwna ? Dla mnie już sam sposób narracji jest innowacyjny. Powieść bez dialogów. Miałam wrażenie, jakbym cały czas czytała jedno przerażająco długie, niekończące się zdanie. Zdanie które płynie i płynie, i niesamowicie ciekawie opowiada o czasach PRL-u, czasach, w których się wychowywałam.

Miło było przypomnieć sobie o spodniach dekatyzowanych, które również nosiłam, Pewexach, które odwiedzałam i z otwarta buzią, z...

książek: 3054
Gosia | 2014-05-15
Na półkach: Przeczytane, 2014
Przeczytana: 12 maja 2014

Joanna Bator to kolejna polska pisarka, z której twórczością zapoznałam się po raz pierwszy. Co prawda miałam zacząć od polecanego mi "Japońskiego wachlarza", ale wpadła mi w ręce "Piaskowa Góra" i wzięłam się za czytanie tylko ze względu na nazwisko autorki bez czytania opisu, co rzadko mi się zdarza. Jakież było moje zaskoczenie, gdy okazało się, że ta książka to słodko-gorzki opis PRL-owskiej rzeczywistości.
Książka jest naprawdę niesamowita! Opisy realistyczne, bohaterowie jak żywi z tamtej epoki, spostrzeżenia trafne, czytając czułam się jakbym wróciła do lat dziecinnych. Podziwiam talent autorki, chyba sama nie potrafiłabym dzieciom lepiej odmalować tej rzeczywistości.
Akcja książki to swego rodzaju saga rodzinna, w której główną rolę odgrywają kobiety i ich zmagania najpierw z rzeczywistością wojenną, potem czasami PRL-u i przemian pokomunistycznych w wolnej Polsce.
Miejscem akcji jest osiedle Piaskowa Góra w Wałbrzychu, swoisty Babel stworzony z ludności, która napłynęła...

książek: 861
Strega | 2014-02-10
Przeczytana: 10 lutego 2014

"Piaskowa Góra" wciągnęła mnie i zachwyciła swoim rozmachem. Mamy tutaj historię kilku pokoleń kobiet, zupełnie zwyczajnych i niczym specjalnie nie wyróżniających się, których losy przeplatają się i uzupełniają, a w ich sposobie myślenia czy działania odnajdziemy wiarygodny obraz obyczajowości w Polsce Ludowej ( i nie tylko). Bez żadnego upiększania i wygładzania zobaczymy to, co najchętniej byśmy wyrzucili z pamięci: smętną szarzyznę miasta, ograniczone horyzonty, brak tolerancji itp. Życie tych kobiet przeplatane jest drobnymi przyjmnościami i gorzkim rozczarowaniem z niespełnionych marzeń. A do tego tajemnica sprzed lat...
Powieść jest świetnie skonstruowana, zachwyca giętkim językiem, a jej błyskotliwo-ironiczny styl porywa.

książek: 977
Alicja | 2015-07-09
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 09 lipca 2015

Dzięki pani Joannie odbyłam podróż do czasów mojej młodości i przypominałam sobie o rzeczach już co nieco zapomnianych. Obraz życia tamtych czasów jest bardzo realistyczny i nieprzekłamany.Trudne to były czasy, pustki w sklepach, wszystko na kartki (nawet buty), kilometrowe kolejki w których się stało (a nikt nie wiedział co rzucą do sklepu). Kupowało się czy była potrzeba czy nie. Pewexy jawiły się jako kraina marzeń niedostępna dla maluczkich. Groza stanu wojennego, gdzie nikt nie wiedział co będzie dalej, godzina policyjna, studenckie podziemie, przesłuchania w komendzie policji, gdzie inteligencja prowadzących dochodzenie powalała, a celem było zmiękczenie mózgu na różny sposób.Czernobyl tak długo trzymany w tajemnicy. Wizja Enerefu jako krainy bogaczy, złotem i bogactwem płynącej. Masowe ucieczki Polaków na zachód w poszukiwaniu pracy i nadziei na lepsze jutro. Zostawiali w kraju domy mieszkając w obozach przejściowych, chwytając się jakiejkolwiek pracy (wtedy tytuł magistra,...

książek: 609
talia44 | 2015-02-07
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 07 lutego 2015

"Piaskowa Góra"Joanny Bator to śląska saga,której akcja toczy się w Wałbrzychu w latach 1970-1990,a wspomnieniami sięga lat przedwojennych i wojennych.
Głównymi bohaterkami są cztery kobiety Dominika Chmura,jej matka Jadwiga,która przybyła na Śląsk ze wsi pod Skierniewicami i poślubiła górnika,oraz dwie babki.
Powieść jest bardzo naturalistyczna,napisana z wielkim rozmachem i celnością obserwacji ówczesnej rzeczywistości.Czyta się ją dosyć szybko,pomimo to,że napisana jest"jednym cięgiem" i całkowity brak dialogów troche rozprasza.
Książka pani Bator to dla mnie też powrót do przeszłości.Wiele spraw poruszonych w powieści doskonale pamiętam z własnej młodości i podczas czytania cały czas wracały do mnie wspomnienia.
Teraz kolej na drugi tom powieści zatytułowany "Chmurdalia".

książek: 61

Pajda chleba ze smalcem na grubo, korniszonem i Jubileuszową w parzącej szklance

Piaskowa góra to ziemia obiecana. Mekka powojennych nomadów, ściągających z całego kraju za chlebem lub czarnym złotem.
To barwna i zajmująca opowieść o trudach pisania na nowo własnych historii przez osadników z Waldenberga, zwanego w nowym świecie Wałbrzychem. Historie gniazdowania i zapuszczania korzeni przez przybyszów zewsząd. Peerelowskie klimaty hucznych Barbórek, meblościanek wypełnianych kryształami,
siedmiodniowych wczasów zakładowych w stolicy, wykluwania biznesmenów robiących na pieczarkach lub radzieckim złocie.

Autorka serwuje z wprawą migawki z przeszłości, tuż po wojennej zawierusze. Jest tu i lwowski profesor od klarnetu, górnik dołowy oraz Jadzia Maślak, z maślanymi bułeczkami zamiast biustu. Razem z nimi dajemy susa wstecz. Do czasów, gdzie wyprawiano imieniny, a wszyscy mieli raczej po równo i gdzie dzieci umiały się nudzić, a nawet bawić kapslami.
Pierwszorzędne.

książek: 1064
Joanna | 2013-05-15
Przeczytana: 14 maja 2013

Joanna Bator stworzyła w swej książce rodzaj studium socjologicznego, z akcją osadzoną na przestrzeni kilkudziesięciu lat od zakończenia II wojny światowej po lata 90. ubiegłego wieku. Wałbrzych, miasto należące po wojnie do tzw. Ziem Odzyskanych, gdzie w okresie stalinizmu zaczęła licznie napływać ludność z różnych zakątków kraju w poszukiwaniu pracy. Okresem szczytowym tej ekspansji była epoka E. Gierka.
Z małej wioski Zalesie przybywa do Wałbrzycha Jadzia Maślak, która wkrótce zostaje żoną ambitnego nadgórnika Stefana Chmury. Za zaangażowanie w pracę na kopalni rodzina powiększona już o córkę Dominikę otrzymuje mieszkanie na tzw. Piaskowej Górze, ogromnym blokowisku zwanym Babel.
W formie relacji dowiadujemy się o przeszłości , przodkach i krewnych Dominiki. Ciekawie opisani są lokatorzy bloku Babel, różniący się przyzwyczajeniami z miejsca pochodzenia, ambicjami, zapałem, a nawet zazdrością czy zaradnością w codziennej walce o tzw. życiowy dorobek.
Los bohaterów...

książek: 632
Jeżynka | 2018-06-15
Przeczytana: 15 czerwca 2018

Mogę śmiało powiedzieć że Joanna Bator to moje ostatnie odkrycie literackie. Sięgając po "Ciemno, prawie noc" zdecydowałam się wysłuchanie audiobooka w interpretacji Anny Buczek która tak mnie poruszyła i zaczarowała że biorąc się za lekturę "Piaskowej góry" bez zastanowienia sięgnęłam znowu po wersję audio.

Autorka w "Piaskowej górze" ponownie zabiera nas do Wałbrzycha, miasta które po wojnie stało się nowym domem dla repatriantów ze wschodu, szukających pracy w kopalniach i wszystkich tych których chęć lepszego życia przywiodła na ziemie odzyskane.
Bohaterami książek są kobiety: silne, mądre mądrością życiową a nie uniwersytecką, pracowite, samodzielne, które z pokolenia na pokolenie walczą o siebie niezależnie od czasów w których przyszło im żyć.
Czy to wojna, czy zapadała komuna, czy też początek zmian ustrojowych one zawsze mimo przeciwności losu i biedy idą przez życie z podniesioną głową.

To właśnie portrety kobiet: Jadzi Chmury i jej córki Dominiki oraz babć Haliny i...

książek: 592
Antoniówka | 2018-12-10
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 08 grudnia 2018

Jakiś czas temu miałam okazję przeczytać „Ciemno, prawie noc”, a z racji tego, że lektura ta mnie nie porwała, nie spieszyłam się do poznania innych książek Joanny Bator. Zostałam jednak mile zaskoczona, bo choć „Piaskowa góra” nie wciągnęła mnie od pierwszych stron, z każdym kolejnym rozdziałem byłam pod coraz większym urokiem świata stworzonego przez Autorkę.

Zacznę od języka, jakim napisana jest powieść. Każde zdanie zdaje się być literacką perełką, jakby pisarka poświęcała mu całą swoją uwagę. Dlatego też początkowo lektura nie sprawiała mi przyjemności – zamiast skupić się na treści, cała moja uwaga wędrowała ku formie. Gdy jednak osiągnęłam równowagę z tej kwestii, z przyjemnością zagłębiłam się w historię Jadzi Chmury i jej rodziny.

Sama nie pamiętam czasów PRLu, ponieważ urodziłam się u jego kresu, znam ten czas bardziej z opowieści, książek czy filmów, ale „Piaskowa góra” zdaje się wiernie oddawać klimat tamtych lat: bloki pełne niedoróbek, drobne cwaniactwo, paczki z...

książek: 6867
allison | 2013-11-06
Na półkach: Przeczytane, Rok 2013
Przeczytana: 06 listopada 2013

"Piaskowa Góra" to piękna powieść, napisana bogatym, kunsztownym językiem, w którym liryzm przeplata się w dosadnością, a potoczny styl współgra z literackimi smaczkami, wśród których królują niecodzienne porównania i metafory.
Pod względem sposobu obrazowania utwór przypomina mi książki Olgi Tokarczuk i Wiesława Myśliwskiego.

Trudno było mi oderwać się od tej lektury, która wciąga jak wir. Intrygujące i ciekawe są losy bohaterów, zwłaszcza bohaterek, które aż kipią kobiecością , emocjami; ich życiem kierują marzenia, ale i uprzedzenia oraz przykre doznania, co razem daje nieraz piorunującą mieszankę.

Autorce udało się doskonale odmalować rzeczywistość peerelu, w której swoje dorosłe życie buduje Jadzia i na którą przypada dzieciństwo oraz dojrzewanie jej córki, Dominiki. Doświadczenia tej drugiej bohaterki były mi szczególnie bliskie, gdyż dorastałam w tym samym okresie i chociaż mam inne wspomnienia rodzinne i szkolne, słuchałam podobnej muzyki i tak samo nie znosiłam...

zobacz kolejne z 5077 
Przeczytaj także

Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
Powiązane treści
Adaptacja „Ciemno, prawie noc” od 22 marca w kinach [KONKURS]

Od 13 marca w księgarniach w całej Polsce można kupić reedycję jednej z najgłośniejszych polskich powieści ostatnich lat. Na półki trafia bowiem uhonorowany Nagrodą Nike bestseller Joanny Bator „Ciemno, prawie noc” w wyjątkowym filmowym wydaniu. To idealna okazja, aby zapoznać się z tą wybitną książką jeszcze przed zobaczeniem jej adaptacji, która pojawi się w kinach 22 marca.


więcej
Przeraziłam się profetyczną mocą tej książki – wywiad z Joanną Bator

Już za tydzień do kin wchodzi ekranizacja nagrodzonej Nike powieści Joanny Bator „Ciemno, prawie noc”. Pisarka opowiedziała nam o młodzieńczych marzeniach aktorskich, które ziściły się przy tej produkcji, o tym, jak została kociarą (w życiu i na ekranie) oraz o samym filmie, który zmusił ją do skonfrontowania się z potwornością własnej wyobraźni.


więcej
więcej powiązanych treści
zgłoś błąd zgłoś błąd