Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.
Zgłosuj na książki roku 2017

Idiota

Tłumaczenie: Justyna Gładyś
Seria: Złota Seria
Wydawnictwo: Zielona Sowa
8,07 (3479 ocen i 211 opinii) Zobacz oceny
10
670
9
906
8
700
7
760
6
227
5
143
4
25
3
32
2
8
1
8
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Идиот
data wydania
ISBN
9788376230641
liczba stron
466
słowa kluczowe
Dostojewski, Rosja, rosyjska, Fiodor
kategoria
klasyka
język
polski
dodał
Leone

Idiota (ros. Идиот – Idiot) – powieść Fiodora Dostojewskiego w czterech częściach, napisana w okresie między 14 września 1867 roku a 17 stycznia 1869 roku. Pierwsza redakcja powieści powstała między 14 września a 4 grudnia 1867 roku, druga – po 18 grudnia 1867 roku. Po drugiej redakcji dzieło było w istocie zupełnie nową książką – z innymi postaciami i innym głównym wątkiem fabularnym....

Idiota (ros. Идиот – Idiot) – powieść Fiodora Dostojewskiego w czterech częściach, napisana w okresie między 14 września 1867 roku a 17 stycznia 1869 roku. Pierwsza redakcja powieści powstała między 14 września a 4 grudnia 1867 roku, druga – po 18 grudnia 1867 roku. Po drugiej redakcji dzieło było w istocie zupełnie nową książką – z innymi postaciami i innym głównym wątkiem fabularnym. Pierwsze trzy części Idioty oraz rozdziały I – VII części czwartej ukazały się w czasopiśmie Russkij Wiestnik w roku 1868. Reszta powieści została wydrukowana oddzielnie jako dodatek do tego czasopisma w lutym 1869 roku. Pierwsze i jedyne za życia Dostojewskiego wydanie książkowe Idioty ukazało się w 1869 roku. W Polsce książka została wydana po raz pierwszy w 1928 roku w tłumaczeniu Heleny Grotowskiej, przez Towarzystwo Wydawnicze "Rój" (Teodor Dostojewski, Dzieła, seria 2, tom I i II pod redakcją Melchiora Wańkowicza, poprzedzone studium Andrzeja Struga). Początkowo powieść miała nosić tytuł Książę Myszkin. W czasie, gdy powstawał Idiota, Dostojewski pisał w liście: "Chodzi mianowicie o przedstawienie absolutnie doskonałego człowieka. Moim zdaniem nie może być nic trudniejszego, zwłaszcza w naszych czasach. (...) Już dawniej idea ta pojawiała mi się w głowie jako pewien przebłysk obrazu artystycznego, nie chciałem jednak, aby stanowiła tylko część czegoś, potrzebowałem jej jako całości." Na podstawie powieści zostało nakręconych kilka filmów fabularnych, m.in. "Idiota" Akiry Kurosawy, "Nastazja" Andrzeja Wajdy i "Narwana miłość" Andrzeja Żuławskiego. Z napisów na początku filmu dowiadujemy się: "Dostojewski chciał nakreślić portret uczciwego i dobrego człowieka. Tytuł Idiota był ironią. Prawdziwie dobry człowiek bowiem w oczach innych jest uznawany za idiotę. To jest tragedia tej historii. Historii zrujnowanego, czystego człowieka."

 

źródło opisu: Wydawca

źródło okładki: Wydawca

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 108
Amaranta | 2012-09-22
Na półkach: Przeczytane, Ulubione, Posiadam
Przeczytana: 2005 rok

Jest to arcydzieło niewątpliwie - nawet pisałam o tym w pracy maturalnej i podawałam stosowne ku temu argumenty. Teraz się uśmiecham do siebie gdy myślę o tych szkolnych wyuczonych regułkach, o których pisałam.

Cokolwiek bym napisała i tak nie odda to tego co czuję do tej książki, jej wielowątkowość, sytuacje, charaktery same się proszą o recenzję. Poza tym mam wrażenie że za każdym razem kiedy ją czytam mam nowe wrażenia, nasuwają mi się nowe myśli, opinie, oceny...

"Idiota" to książka do której ciężko mi się było zabrać i ciężko było mi przez nią do końca przebrnąć - chyba po prostu byłam za młoda na arcydzieło. Po kolejnym przeczytaniu, kiedy być może poznałam bardziej świat i życie, trochę przeżyłam, dojrzałam zaczęłam rozumieć utwór, i postępowanie bohaterów (na tyle na ile możliwe jest zrozumienie), mało tego rodzina Jepanczyn przypominała znajomą mi rodzinę z XXI w. I chyba właśnie ta uniwersalność, najbardziej mnie zafascynowała. Takich jak Gawriło Iwołgin, którzy szybko i w tajemniczych okolicznościach wzbogacili się i są gotowi wyprzeć się rodziny, jest dziś na prawdę wielu, i kobiet które nie do końca wiedzą czego chcą, są przewrotne w stosunku do mężczyzn - Nastazja Filipowna, też jest niemało, a i dostojne matrony niczym Lizawieta Prokofiewna się znajdą... Tylko Myszkinów jak by coraz mniej...

Postaci, nakreślone przez Dostojewskiego są realne do bólu. Ta brzydota świata otaczającego bohatera, dociera do czytelnika - do mnie. I chyba najbardziej boli, że tak jak w czasach Myszkina tak i dziś jednostki dobre są skazane na porażkę. Książę otoczony przez przeróżne jednostki zarówno lepsze jak i gorsze (nawet te dobre nie pozbawione wad), jest cały czas wykorzystywany, oszukiwany i niedoceniany... Stąd pytanie które chcąc nie chcąc samo się nasuwa, czy warto być dobrym człowiekiem???
A czy warto kochać? Nawet Ksiażę w pewnym momencie wyznaje, że on nie jest zdolny do zawarcia związku małżeńskiego - przez chorobę - nieuleczlną dobroć. Miłość Dostojewski pokazuje jako motor życiowy, który tak się rozpędzi że prowadzi do tragicznego końca w każdym wypadku...

A może jednak warto być tak przewrotnym jak tytuł tego dzieła...?

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Pocałunek stali

Cykl przygód kryminalistyka-tetraplegika Lincolna Rhyme’a to najlepsza seria książkowa jaką do tej pory czytałem. Czy zatem mogłem sobie odmówić sięgn...

zgłoś błąd zgłoś błąd