Idiota

Tłumaczenie: Justyna Gładyś
Seria: Złota Seria
Wydawnictwo: Zielona Sowa
8,07 (3492 ocen i 213 opinii) Zobacz oceny
10
669
9
911
8
705
7
762
6
229
5
143
4
25
3
32
2
8
1
8
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Идиот
data wydania
ISBN
9788376230641
liczba stron
466
słowa kluczowe
Dostojewski, Rosja, rosyjska, Fiodor
kategoria
klasyka
język
polski
dodał
Leone

Idiota (ros. Идиот – Idiot) – powieść Fiodora Dostojewskiego w czterech częściach, napisana w okresie między 14 września 1867 roku a 17 stycznia 1869 roku. Pierwsza redakcja powieści powstała między 14 września a 4 grudnia 1867 roku, druga – po 18 grudnia 1867 roku. Po drugiej redakcji dzieło było w istocie zupełnie nową książką – z innymi postaciami i innym głównym wątkiem fabularnym....

Idiota (ros. Идиот – Idiot) – powieść Fiodora Dostojewskiego w czterech częściach, napisana w okresie między 14 września 1867 roku a 17 stycznia 1869 roku. Pierwsza redakcja powieści powstała między 14 września a 4 grudnia 1867 roku, druga – po 18 grudnia 1867 roku. Po drugiej redakcji dzieło było w istocie zupełnie nową książką – z innymi postaciami i innym głównym wątkiem fabularnym. Pierwsze trzy części Idioty oraz rozdziały I – VII części czwartej ukazały się w czasopiśmie Russkij Wiestnik w roku 1868. Reszta powieści została wydrukowana oddzielnie jako dodatek do tego czasopisma w lutym 1869 roku. Pierwsze i jedyne za życia Dostojewskiego wydanie książkowe Idioty ukazało się w 1869 roku. W Polsce książka została wydana po raz pierwszy w 1928 roku w tłumaczeniu Heleny Grotowskiej, przez Towarzystwo Wydawnicze "Rój" (Teodor Dostojewski, Dzieła, seria 2, tom I i II pod redakcją Melchiora Wańkowicza, poprzedzone studium Andrzeja Struga). Początkowo powieść miała nosić tytuł Książę Myszkin. W czasie, gdy powstawał Idiota, Dostojewski pisał w liście: "Chodzi mianowicie o przedstawienie absolutnie doskonałego człowieka. Moim zdaniem nie może być nic trudniejszego, zwłaszcza w naszych czasach. (...) Już dawniej idea ta pojawiała mi się w głowie jako pewien przebłysk obrazu artystycznego, nie chciałem jednak, aby stanowiła tylko część czegoś, potrzebowałem jej jako całości." Na podstawie powieści zostało nakręconych kilka filmów fabularnych, m.in. "Idiota" Akiry Kurosawy, "Nastazja" Andrzeja Wajdy i "Narwana miłość" Andrzeja Żuławskiego. Z napisów na początku filmu dowiadujemy się: "Dostojewski chciał nakreślić portret uczciwego i dobrego człowieka. Tytuł Idiota był ironią. Prawdziwie dobry człowiek bowiem w oczach innych jest uznawany za idiotę. To jest tragedia tej historii. Historii zrujnowanego, czystego człowieka."

 

źródło opisu: Wydawca

źródło okładki: Wydawca

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 400
Kazik | 2012-08-25
Na półkach: Przeczytane, Posiadam, Rosyjska
Przeczytana: 25 sierpnia 2012

My, w sensie ludzkość, jesteśmy strasznie gderliwymi stworzonkami obdarzonymi niebywałym talentem do chrzanienia sprawy. Dajmy na to ten przykład: bez przerwy narzekamy na bliźnich dookoła, wytykając ich rozliczne wady, jednocześnie z pewnym idealistycznym zacięciem dźwigając zapaloną świecę w poszukiwaniu prawdziwego człowieka (nie omieszkując czasem zdzielić kogoś ową świecą przez łeb). Cóż, jak uczy mateczka historia, bycie człowiekiem dobrym jest po prostu nieopłacalne –jeden gość powiedział kiedyś „zaprawdę powiadam wam: bądźcie dla siebie mili”, to mu powiedzieli „no chyba nie” i go przybili do krzyża. Niecałe dwa tysiące lat później pojawił się taki jeden, co słusznie zauważył, „że zasada oko za oko uczyni tylko cały świat ślepym”, a niedługo po nim był taki, co miał sen i dość wyganiania ludzi z autobusów. Obu podziękowano pistoletem.

Po co jednak ten długi wstęp? Chcę po prostu, byście państwo spojrzeli z tym większym współczuciem i zaniepokojeniem na nowego przybysza w Rosji. To książę Myszkin, blondyn o przyjemnej twarzy i badawczym spojrzeniu, z jednym tobołkiem i ubraniem zbyt cienkim na tę pogodę. Wystarczy jedna, krótka rozmowa, by przekonać się, że książę Myszkin to człowiek łagodny, mądry, wyrozumiały, cichy, pragnący widzieć w bliźnich przede wszystkim dobro… Społeczeństwo rosyjskie już dawno wynalazło określenie na tego typu osobników: „idiota”.

Nie będę dużo pisać o samej powieści, bo przede wszystkim nie mam ku temu predyspozycji i godną się nie czuję. Ale pozwolę sobie napisać, że pierwsze ¾ książki pochłonęłam dosłownie w ciągu dwóch dni. Wciągnęło mnie to co zwykle u Dostojewskiego: miejscami mroczna atmosfera, rozważania filozoficzne, postacie z krwi i kości, dokładna wiwisekcja fragmentu ludzkiej duszy (tutaj choćby rewelacyjny opis przeżyć skazańca przed egzekucją). Na szczególną pochwałę zasługuje główny bohater opowieści, niezwykle sympatyczny i budzący szczere zainteresowanie czytelnika. Do boju, książę, wszyscy Cię kochamy!

Niestety, mimo całego mojego zachwytu, zmuszona jestem ująć jedną z ośmiu gwiazdek (oł, meeeen!). Niestety, wątek miłosny staje się w pewnym momencie wyjątkowo męczący (to przez niego odłożyłam książkę na dość długi czas), a Agłaja jest wyjątkowo wkurzającą postacią, która co rusz psuła mi radość z lektury.

To jednak nie zmienia faktu, że wciąż „Idiota” pozostaje świetną lekturą, która wiele oferuje czytelnikowi. Oby takich Myszkinów i Myszkinek było wśród nas jak najwięcej.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Zgromadzenie cieni

dosłownie męczyłam tą książkę.. przez ponad połowę nie działo się kompletnie nic, mało tego przepełniona jest jakimiś nudnymi nic nie wnoszącymi opisa...

zgłoś błąd zgłoś błąd