Jutro będzie Zemsta. Dzienniki 1984-2005

Wydawnictwo: Agora SA
5,5 (16 ocen i 7 opinii) Zobacz oceny
10
0
9
0
8
3
7
3
6
1
5
5
4
2
3
1
2
0
1
1
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788326825835
język
polski
dodał
ochódzki

A może wydać je za życia? Nie, nie wypada, po śmierci. Tadeusz Łomnicki powiedział kiedyś: – Zazdroszczę publiczności, która ogląda mnie w „Karierze Artura Ui”. Andrzej Łapicki mógłby powiedzieć więcej: – Zazdroszczę publiczności, która ogląda mnie w czymkolwiek. Dlaczego mógłby? Bo był znakomitym aktorem o zabójczej prezencji, świetnie wychowanym synem profesora prawa rzymskiego, który czuł...

A może wydać je za życia? Nie, nie wypada, po śmierci.
Tadeusz Łomnicki powiedział kiedyś: – Zazdroszczę publiczności, która ogląda mnie w „Karierze Artura Ui”. Andrzej Łapicki mógłby powiedzieć więcej: – Zazdroszczę publiczności, która ogląda mnie w czymkolwiek. Dlaczego mógłby? Bo był znakomitym aktorem o zabójczej prezencji, świetnie wychowanym synem profesora prawa rzymskiego, który czuł się naturalnie nawet w najwytworniejszym towarzystwie. (...) Powodzenie u kobiet miał legendarne, gustował w blondynkach. Na ten temat jednak gustownie milczał. Żartował z samego siebie, że jest mistrzem mów pogrzebowych. Teraz, niejako zza grobu, przemawia do nas ze swych pisanych przez 21 lat „Dzienników”. I pewnie śmieje się w zaświatach, widząc zdumione miny czytelników:
– Takiego „niegrzecznego” się mnie nie spodziewaliście, prawda?

 

źródło opisu: http://wydawnictwoagora.pl

źródło okładki: http://wydawnictwoagora.pl

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
    Obecnie jeszcze nie ma dyskusji powiązanych z tą książką.
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (61)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 656
Monika | 2018-03-17
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 17 marca 2018

500 stron jęków, stęków i narzekań.

Dla mnie bolesne rozczarowanie. Bardzo chciałam przeczytać te "Dzienniki". Myślałam, że będzie dużo o teatrze, kontaktach Andrzeja Łapickiego z interesującymi ludźmi. A ponieważ dla mnie autor to symbol klasy i dżentelmeństwa, to liczyłam, że to wszystko będzie podane w sposób elegancki i ciekawy.
Nic bardziej mylnego. Pan Łapicki, mówiąc brzydko, w swoich zapiskach sobie po prostu ulżył. Całe życie jak się okazuje musiał grać (w życiu i na scenie) i był tym zmęczony. No i otrzymaliśmy dzieło pełne mocno wyczuwalnej dumy z siebie i pogardy dla wszystkich właściwie dookoła.

Zapiski aktora są poprzedzone wstępem jego córki, która wyjaśnia? usprawiedliwia? ojca. Mnie to nie przekonuje.
Trudno mi też zrozumieć w jakim celu została wydana ta książka...

książek: 1872
Monka | 2018-06-13
Przeczytana: 02 czerwca 2018

Andrzej Łapicki to światowej sławy aktor teatralny i filmowy. Przez długie lata uznawany za jednego z najprzystojniejszych amantów polskiego teatru i kina. Postać niezwykle utalentowana i charyzmatyczna. Przez wszystkich odbierana jako dżentelmen, elegant, mistrz dobrego taktu... a tu taka niespodzianka... "Takiego "niegrzecznego" się mnie nie spodziewaliście, prawda?" W swoich dziennikach, spisywanych skrupulatnie od 1984 do 2005 roku, pozwala sobie na absolutną szczerość. Nikogo nie udaje, nie zastanawia się czy coś wypada, czy nie wypada napisać i nareszcie nie czuje ograniczeń narzuconych mu przez dobre wychowanie. Zdejmuje maskę i otwarcie ocenia ludzi, miejsca, sytuacje, które były częścią jego codzienności. Nie zawsze jest przy tym miły i taktowny, ale jest przez to prawdziwy i taki ludzki. Każdy z nas przecież lubi ponarzekać, nie zawsze wierzy w siebie, chciałby jak najczęściej słyszeć słowa uznania i zachwytu, bywa zazdrosny o ludzi i szanse jakie raz przychodzą, a raz...

książek: 1424
almos | 2018-05-28
Przeczytana: 27 maja 2018

Dzienniki wybitnego aktora wydane sześć lat po jego śmierci, miały, w zamierzeniu autora „przypieprzyć wszystkim”. Niestety, dostajemy rozwlekłe wynurzenia skoncentrowanego na sobie narcyza, nie lubiącego kolegów aktorów i brzydko się starzejącego (choroby, stany depresyjne itd.). Dziennik niestety burzy wizerunek eleganckiego, zdystansowanego Łapickiego, a szkoda. Tylko dla amatorów.

Znany aktor pisał przez 20 lat w sekrecie dzienniki, którymi, jak powiedział córce: „zza grobu, chcę przypieprzyć wszystkim.” Czy przypieprzył? Raczej nie, mamy teraz takie czasy, że dzienniki sprzed lat mało kogo obchodzą. Wszystkie ówczesne spory i animozje wyblakły, a główni protagoniści: Tadeusz Konwicki, Gustaw Holoubek, Tadeusz Łomnicki, Andrzej Szczepkowski, Kazimierz Dejmek i wielu innych od dawna już nie żyją i powoli odchodzą w niepamięć.

Wyłania się z dzienników obraz narcyza skoncentrowanego na sobie, szczęśliwego, gdy błyszczy w towarzystwie, obsesyjnie wrażliwego na opinie innych....

książek: 2117
Edyta Zawiła | 2018-07-04
Przeczytana: 20 czerwca 2018

"Z tą śmiercią przyszedł kres wielkiego polskiego aktorstwa" - powiedział Krzysztof Globisz
"Andrzej Łapicki, Gustaw Holoubek i Tadeusz Łomnicki wyznaczali pole aktorstwa polskiego. Teraz będzie bałagan".

Andrzej Łapicki " najbardziej francuski z polskich aktorów ", doskonała prezencja, przystojny ( amant, w którym kochały się niemal wszystkie kobiety, nie stronił od romansów, gustował w blondynkach i taktownie milczał dżentelmen) , elektryzujący, charyzmatyczny, błyskotliwy, powściągliwy, zdystansowany i nieskazitelne maniery z gorsetem konwenansów.

Ostatni z Wielkich Aktorów epoki kina i teatru.
Wajda i Konwicki otworzyli przed aktorem drzwi artystycznej drogi :
"Salto" (1965), "Wszystko na sprzedaż" (1968), "Piłat i inni" (1971), "Jak daleko stąd, jak blisko" (1971), "Wesele" (1972), "Ziemia obiecana" (1974), "Panny z wilka" (1979), "Lawa" (1989), "Pan Tadeusz" (1999).
Ogromny dorobek teatralny, teatr stał się spełnieniem i Fredro.

"...Kiedy dochodzisz...

książek: 922
daka | 2018-07-26
Przeczytana: 25 lipca 2018

Najkrócej mówiąc - córka pisze lepiej od ojca.A przede wszystkim ma więcej do powiedzenia. Szkoda, że z lektury dziennika tak znakomitego aktora i - wydawałoby się - głębokiego człowieka zapamiętuje się głównie, że coś nawala, znowu mu Noszczyk coś wyciął albo "przywalili" mu wspomnieniem Kroniki. Żadnej głębszej myśli! Może jednak nie należy słuchać starszych rodziców i ich marzeń. Gdzie ta zemsta?

książek: 465
Prez | 2018-06-16
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 14 czerwca 2018

Bardzo lekko się czytało. Fragmentami bardzo ciekawe, na przykład zapiski z czasaów przełomu '89. Łapicki ludzki - trochę megaloman (jak to aktor), trochę zazdrośnik, trochę jad toczący, wciąż zmieniający zdanie, odchodzę, zostaję, rzucam szkołę, tylko szkoła mnie trzyma, tylko Teatr Polski, koszmarny Teatr Polski. Rozumiem to, tak to jest. Ciekawe, że nawet takiego bigota jak on polski kościół katolicki skutecznie zniechęcił do siebie. Książka teoretycznie ma ponad 800 stron, ale w rzeczywistości kończy się w okolicach 450. Reszta to indeks osób i przypisy.

książek: 144
Cierpka_Wiśnia | 2018-07-09
Na półkach: Przeczytane, Posiadam

Pełna recenzja na karowisniewska.pl

Andrzejowi Łapickiemu bardzo zależało na wydaniu tych dzienników, o czym często przypominał swojej córce Zuzannie. Z jednym zastrzeżeniem - miały zostać wydane po jego śmierci. Kiedy zaczęłam czytać ten imponujący zbiór (700 stron!) rozbolała mnie głowa od ilości przypisów. Szybko je jednak doceniłam, ponieważ robiły świetne tło historyczne. W zasadzie to co w tej pozycji najbardziej mi się podobało, to możliwość przeżycia na gorąco ważnych historycznych wydarzeń. Katastrofa lotnicza z 9.05.1987, wybory '89, wizyty Papieża, atak terrorystyczny na WTC z 2011 roku, śmierć Papieża. Można było poczuć, że to dzieje się obok nas i w tym uczestniczymy, chociaż autor po prostu wspominał o tych wydarzeniach. Zawsze poznawanie świata cudzymi oczami zwraca nam uwagę na coś, czego dotychczas nie dostrzegaliśmy. Ważne jest jednak to, żeby pamiętać, ze dziennik jest formą subiektywną i nie wszystkie opinie brać jako aksjomat.

książek: 823
Agnus | 2018-08-10
książek: 211
Grazyna | 2018-07-28
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 25 lipca 2018
książek: 143
Jola Ostr | 2018-06-17
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 17 czerwca 2018
zobacz kolejne z 51 
Przeczytaj także

Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
Inne książki autora
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd