Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Warszawa literacka w okresie międzywojennym

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
7,31 (13 ocen i 8 opinii) Zobacz oceny
10
0
9
4
8
1
7
5
6
1
5
2
4
0
3
0
2
0
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788380970878
liczba stron
432
słowa kluczowe
literatura polska
język
polski
dodała
Ag2S

Lata dwudzieste i trzydzieste w Warszawie to okres niezwykłej erupcji talentów, barwnych historii i przemian samej stolicy. W Warszawie działali najwybitniejsi pisarze. To tutaj toczyło się różnobarwne życie artystyczne. Do dzisiaj krążą powstałe wówczas anegdoty. Autor stara się pokazać pisarzy od strony nie tylko zawodowej, ale i prywatnie, niejako w szlafroku. Warszawscy literaci okresu...

Lata dwudzieste i trzydzieste w Warszawie to okres niezwykłej erupcji talentów, barwnych historii i przemian samej stolicy. W Warszawie działali najwybitniejsi pisarze. To tutaj toczyło się różnobarwne życie artystyczne. Do dzisiaj krążą powstałe wówczas anegdoty. Autor stara się pokazać pisarzy od strony nie tylko zawodowej, ale i prywatnie, niejako w szlafroku.
Warszawscy literaci okresu międzywojennego byli ludźmi o bogatych osobowościach. Każdy z nich miał jakieś dziwactwo, coś go wyróżniało. Irzykowski nie umiał zawiązać krawata. Nosił więc tzw. krawatki, czyli niedbale zasupłane wstążki. Gałczyński i Nałkowska pisali zielonym atramentem, który dawał im natchnienie. Strug pisał na kolorowych kartkach. Boy używał maszyny do pisania i tylko poprawki dodawał ręcznie. Lubił zmieniać swoje teksty także w korektach.

Witkacy, Choromański i Giedroyć zażywali narkotyki, Dąbrowska brała strychninę. Lechoń był lekomanem. Tuwim cierpiał na agorafobię i całymi dniami nie wychodził z domu.
Uniłowski i Słonimski nie mieli matury. Tuwim, Gałczyński i Broniewski nie ukończyli studiów. Broniewski i Sergiusz Piasecki siedzieli w więzieniu. Piasecki i Giedroyć mieli związki z polskim wywiadem.
Witkacy, Słonimski i Jan Nepomucen Miller pojedynkowali się. Słonimski, Dołęga i Nowaczyński brali udział w bójkach. Antoni Słonimski odbił Kazimierzowi Wierzyńskiemu narzeczoną, z którą się potem ożenił. Leśmian jeździł do Warszawy z Zamościa do kochanki, tłumacząc żonie, że jedzie kupić masło warszawskie, bo zamojskie jest gorsze. Po powrocie poety do domu okazywało się, że masło ma etykietkę mleczarni z Zamościa.
Hemara we wrześniu 1939 roku zostawiła żona, Maria Modzelewska. W liście napisała mu: „Jasiu, nie gniewaj się, musiałam, zostawiam ci Józię”. Wspomniana Józia była jej matką.
Takie historie na tle Warszawy międzywojnia przedstawia Piotr Łopuszański w swojej książce.

 

źródło opisu: http://www.proszynski.pl/Warszawa_literacka_w_okre...(?)

źródło okładki: http://www.proszynski.pl/Warszawa_literacka_w_okre...»

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
    Obecnie jeszcze nie ma dyskusji powiązanych z tą książką.
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (55)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 91
GosiaZielonoMi | 2017-05-16
Na półkach: Przeczytane

(…) I tłum na ulice wylegnie, 
Z kątów wypełznie, z nor wybiegnie 
Świętować wiosną w mieście, 
Świętować jurne święto. 
I Ciebie się pochwali, 
Brzuchu na biodrach szerokich 
Niewiasto! (…)
Takie oto słowa w 1918 poddawał ostatniej korekcie młody Tuwim. Kiedy jego „Wiosna. Dytyramb” dotarła do licznych odbiorców w społeczeństwie zawrzało. „Zaprotestowali studenci, grzmiała prasa. O młodym poecie zaczęło się mówić w środowisku literackim. I o to chodziło. (…) Cała warszawska prasa komentowała wybryk poety. Redaktor odpowiedzialny pisma, Edward Boyé, ustąpił ze stanowiska. Odszedł również opiekun pisma, profesor Juliusz Kleiner. W kolejnym numerze ukazał się list otwarty byłych współpracowników pisma, którzy napisali: „Nie znamy w poezji utworu bardziej obrażającego estetyczne uczucia czytelnika”. Koledzy studenci pisali, że Wiosna to „ Dzieje grzechu w miniaturze”. (…) Tuwim nie przejął się tą opinią i skandalem. Postanowił dalej „epatować filistra”. Na wykładzie profesora Józefa...

książek: 141
Erna Eltzner | 2017-04-02
Na półkach: Przeczytane

× www.majuskula.blogspot.com ×

Literatura dzieli się na wiele okresów. Każdy fascynuje w indywidualny sposób, można im się przypatrywać drobiazgowo, przez pryzmat konkretnych miast. Również Warszawa ma w tym swój udział, a międzywojnie przyniosło ze sobą wielu znakomitych pisarzy.

Na lata dwudzieste i trzydzieste przypadł wysyp talentów, w różnych dziedzinach sztuki. Centrum ich działalności była sama stolica. Mimo upływu czasu, nadal słyszymy dziejące się tam niegdyś historie. Piotr Łopuszański skupia uwagę na literatach, nie tylko od strony zawodowej, ale także prywatnej. Romanse, pojedynki, narkotyki, fobie — poznajemy nieznane powszechnie twarze wybitnych osobistości, takich jak Tuwim czy Witkacy. Bogate charaktery, z pewną dozą „dziwactw”, w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Razem z Łopuszańskim podróżujemy przez międzywojenną Warszawę, zaglądając na salony, a nawet do… cudzych łazienek.

Na tę publikację czekałam z niecierpliwością. Miałam naprawdę długą (jak na siebie)...

książek: 1238

Całkiem ciekawa pozycja, ale nie jest cudowna. Była całkiem sympatyczna, lekka, szybko się czytała. Nie uważam tego za pozycje obowiązkową, jednak polecam przeczytać, jako interesującą lekturę.

książek: 715
Babcia Gąska | 2017-08-01
Na półkach: Przeczytane

Rzetelna faktografia- dużo anegdot. Jednak język- jak dla mnie- niekonsekwentny.Styl waha się od encyklopedycznego po potoczny, z wieloma niezręcznościami. Myślę też, że zabrakło pomysłu na spojenie całości- treść momentami się rwie i trudno się zorientować do czego autor zmierza. Szkoda, bo w zamierzeniu rzecz bardzo dobra.

książek: 121
grace | 2017-07-26
Na półkach: Przeczytane

Książka z której można się naprawdę bardzo dużo dowiedzieć o Warszawie literatów przed wojną. Wadą książki jest język-merytoryczny do bólu sprawia, że książkę da się czytać na raty partiami i doskonale służy jako usypiacz. Mimo to wartościowa pozycja.

książek: 168
Justyna | 2017-08-18
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 18 sierpnia 2017

Książka o literatach warszawskich. Czyta się dobrze, ale natłok nazwisk może przytłoczyć.Historia jest osadzona w epoce.nie są to tylko anegdotki z życia.

książek: 120
Pawello | 2017-08-26
Na półkach: Przeczytane

Dobrze napisana, przystępnie z masą ciekawostek i zręcznie wplecionych faktów, mniej i bardziej znanych. Niektórzy, mając w głowach komunistyczne bzdety o przedwojniu mogą się nieźle zdziwić ;-) Jedyny minus to ciągła narracja, dla niewprawionych nużąca; poza tym same plusy.

książek: 2107
Placuszkilubię | 2017-09-19
Na półkach: Przeczytane

Książka będąca swoistą bibliografią pisarzy warszawskich i ich życiorysów. Pinakes stołecznego dwudziestolecia międzywojennego; plątanina nazwisk, miejsc i anegdot. Bardzo dobre tło i wprowadzenie do epoki.

książek: 15
qba5000 | 2017-08-03
Na półkach: W biblioteczce, Przeczytane
książek: 127
Nadia | 2017-07-16
Na półkach: Przeczytane
zobacz kolejne z 45 
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
Inne książki autora
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd