7,4 (6451 ocen i 268 opinii) Zobacz oceny
10
399
9
1 075
8
1 521
7
2 149
6
728
5
358
4
97
3
90
2
14
1
20
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788307034027
liczba stron
172
słowa kluczowe
Etiopia
kategoria
literatura faktu
język
polski

Jeden z największych bestsellerów światowych. Przedmiotem reportażu-powieści są ludzie dworu cesarza Etiopii Hajle Sellasje zmarłego w 1975 roku. Ukazując ich służalczość, lizusostwo, strach, pazerność, uległość oraz walkę o względy władcy, Kapusciński w mistrzowski sposób przedstawia ponure kulisy jego panowania. Książka ma uniwersalny charakter, obnaża mechanizmy władzy nie tylko...

Jeden z największych bestsellerów światowych. Przedmiotem reportażu-powieści są ludzie dworu cesarza Etiopii Hajle Sellasje zmarłego w 1975 roku. Ukazując ich służalczość, lizusostwo, strach, pazerność, uległość oraz walkę o względy władcy, Kapusciński w mistrzowski sposób przedstawia ponure kulisy jego panowania. Książka ma uniwersalny charakter, obnaża mechanizmy władzy nie tylko politycznej. Cesarzem Ryszard Kapuściński rozpoczął karierę międzynarodowa i nadał reportażowi wymiar literacki.

23 stycznia 2017 roku minie 10. rocznica śmierci Ryszarda Kapuścińskiego, wybitnego pisarza, reportażysty o światowej sławie, poety i publicysty.

„Czytelnik”, będący od kilkudziesięciu lat wydawcą książek Ryszarda Kapuścińskiego, wznawia z tej okazji wybór jego najważniejszych i cieszących się niesłabnącym zainteresowaniem dzieł: Cesarz, Heban, Imperium, Podróże z Herodotem, Szachinszach.

 

źródło opisu: http://www.czytelnik.pl/

źródło okładki: Zdjęcie autorskie

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 265
Wierna | 2017-07-17

Cesarz o cesarzu

Myślę, a przynajmniej mam nadzieję, że Ryszarda Kapuścińskiego nie trzeba nikomu przedstawiać. Spośród wszystkich wydanych przez niego książek każdy powinien kojarzyć choć jedną. Jego sposób opisywania pewnych rzeczy, pewnych zjawisk na świecie, jest zdumiewający. Miał najprawdziwszy talent do hipnotyzowania czytelnika swoimi reportażami. Brał się z tego, że potrafił zabawnie pisać o rzeczach które przytłaczały swoją toporną i kanciastą tematyką. Był prawdziwym mistrzem w grze pozorów. W ustroju, w którym tworzył znalazł furtkę, która pozwalała mu na swobodną i nieskażoną cenzurą twórczość. Pod przykrywką reportażu, o nikomu nieznanemu zakątku świata, drwił z mechanizmów rządzących tym światem. Dzięki swojej przenikliwości stał się jednym z największych reportażystów na świecie. Nie koronowanym cesarzem reportażu, stawianym w jednym rzędzie z takimi autorami jak Franz Kawka, Albert Camus, Egon Kisch czy Wolter.

Decydując się na zrecenzowanie jednego, dowolnego reportażu z przełomu XIX i XX w. wiedziałam że wybiorę jedno z najlepszych dzieł Kapuścińskiego. Reportaż, na którego napisanie autor długo się przygotowywał. Którego inspiracją, jak się pewnie większości wydaje, była panująca w Etiopii władza totalitarna i przeprowadzona tam rewolucja.
Cesarz Kapuścińskiego jest jedną z najważniejszych książek w twórczości pisarza i jednocześnie reportażem, który przyniósł mu światową sławę. Tytuł książki odnosi się do ostatniego cesarza Etiopii, Hajle Sellasje, który sprawował władzę w latach 1930-1936 i 1941-1974. Autor w swoim dziele skupia się na opisie panowania cesarza i jego dworu. Na pierwszy rzut oka, może się wydawać że reportaż nie odznacza się niczym nadzwyczajnym. Kolejna książka o upadku władzy totalitarnej. Jednak innowacyjność w tym wypadku nie polega na naświetleniu problemu, do tej pory nie dostrzeganego. Nieszablonowość i niebanalność tego tekstu polega na jego innowacyjnej strukturze, która składa się z wypowiedźi poddanych Hajle Sellasje.

Wszystkie rozmowy Kapuściński przeprowadził w Addis Abebie, czyli stolicy Etiopii. Opowieści reprezentantów najbliższego otoczenia cesarza przenoszą czytelnika za mury pilnie strzeżonego pałacu. To z ich perspektywy poznajemy mechanizm działania placu i jego dworu, w którym każdy ma swoją funkcję do spełnienia. To ich oczy i uszy były świadkami minionych zdarzeń. Historie opowiedziane w tej publikacji zostały wydobyte z dna ich pamięci. Stali się dla czytelnika rejestratorem dźwięku i obrazu, który zostaje później zmontowany przez Kapuścińskiego i odtworzony na kartach jego powieści. Znawcy tematu mówią, że przez to książka przypomina bardziej powieść fantastyczną niż reportaż. Jest to stwierdzenie bardzo trafne. Kto czytał, ten wie o czym mówię. Konsekwencją tej nowatorskiej metody przedstawienia faktów jest dziwne wrażenie odrealnienia rzeczywistości. Każde wypowiedziane przez tych ludzi słowo ocieka lojalnością, służalczością oraz wdzięcznością wobec panującego im miłościwie władcy. Jest to bardzo dziwnie, zwłaszcza na tle autentycznych wydarzeń, które miały miejsce podczas jego rządów. W tym miejscu trzeba powiedzieć że podczas panowania cesarza Hajle Sellasje państwo było dalekie od dobrobytu i bogactwa. Było nawet dalekie od rozwoju, o którym tak doniośle mówił władca. Prawdą jest że cesarz nie przejmował się gospodarką, handlem czy rozwojem. Głód na skutek którego codziennie umierali jego poddani, nie stanowił dla niego problemu. "Owym głodomorom musiało wystarczyć to, że dobrotliwy pan nasz osobiście przywiązał do ich losu najwyższą wagę, co było już szczególnym rodzajem przywiązania, nawet wyższego niż najwyższe, a dającego podwładnym kojącą i krzepiącą nadzieję, że ilekroć pojawi się w ich życiu jakaś gnębiąca ich molestia, jakieś skargi budzące utrapienie, jaśnie osobliwy pan doda im tak potrzebnego ducha, a mianowicie w ten sposób, że przywiąże do onej molestii czy utrapienia najwyższą wagę." Kwestią dla cesarza najistotniejszą była potrzeba panowania za wszelką cenę.

Nie da się ukryć że Kapuściński celowo poprowadził książkę w tym kierunku, ponieważ, jak sam mówił, zależało mu na tym, żeby to była książka o mechanizmach władzy dyktatorskiej. W doskonałym stylu pokazuje studium postaci zdemoralizowanej i zdeprawowanej przez władzę. Stawiając cesarza Hajle Sellasje przed lustrem pokazuje czytelnikowi odbicie, jak w krzywym zwierciadle, człowieka wykrzywionego i zdeformowanego. Osoby które pamiętają lub interesują się historia naszego państwa mogą w tej książce odnaleźć aluzję do sytuacji politycznej w PRL-u za czasów Edwarda Gierka.

Podsumowując moją, już z lekka przydługawą recenzję. Uważam że nie bez przyczyny jest to książka która dała Kapuścińskiemu światową sławę i rozgłos. Nie przeczę że książka do łatwych nie należy i czyta się ją dość ciężko. Mimo niewielu stron wymaga skupienia, cierpliwości i pewnej dojrzałości, która potrzebna jest do zrozumienia podejmowanej tematyki. Nie zniechęcajcie się jednak, bo wszystko co w życiu przychodzi za łatwo, nie jest wiele warte. Dodam jeszcze że mimo upływu lat, zawarte w niej przesłanie jest dalej aktualne. Trzeba tylko wiedzieć gdzie szukać.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Brama

Misja: Ocalić Ludzkość (raz jeszcze). Przed nami trzecie (i ostatnie - a szkoda!...) spotkanie z Projektem RHO i z trójką nastoletnich bohaterów prób...

zgłoś błąd zgłoś błąd