Po prostu razem

Są książki, które urzekają.
Dreszczyk podekscytowania czułam jeszcze zanim ją otworzyłam. Znalazłam ją w bibliotece i bez chwili wahania 'upolowałam'. Książek tej autorki byłam ciekawa już od jakiegoś czasu, głównie za sprawą dość obszernie recenzowanego na różnych blogach 'Pocieszenia'. I tu nagle taka gratka. Gratka, bo jest to podobno jedna z lepszych (najlepsza?) książka Anny Gavaldy.
Tak więc trzymałam ją jak skarb w swoich rękach, zdarzyło mi się nawet ją powąchać ;). Kurczę, ta książka nawet pachniała inaczej.
Zabrałam się za nią jeszcze nie przeczuwając jaka uczta mnie czeka. Już po pierwszych stronach byłam nią oczarowana. Jest w niej jakaś magia, ciepło. Główne postaci są tak życiowo poturbowani i nieporadni, że aż serce z żalu ściska. Początkowo książka wydawała mi się niezwykle smutna. To się zmieniło z czasem, w miarę jak koleje losu naszych bohaterów połączyły się na zawsze ich odmieniając, i nadając wreszcie sens ich życiu. I znerwicowana, wychudzona, poraniona Cammile, i przemiła starsza pani Paulette, i początkowo zamknięty sobie gburowaty Franck i wreszcie przeuroczy jąkający się cudownie nieporadny i zupełnie nie z tej epoki markiz Philbert. To właśnie on mnie najbardziej zachwycił, bo przyciągał wszystkich jak magnes. Nie miał szczęścia i urodził się kilka epok za późno i właściwie żył w swoim świecie, ma nienaganne maniery i słownictwo, wielką pasję - historię i przede wszystkim ogromną miłość bliźniego, wielką wiarę w dobro w drugim człowieku. I choć niedoceniony przez najbliższych (z wyjątkiem małej Blanche), często śmieszny i niezrozumiany przez otoczenie, to on ratuje z opałów Camille, a potem już w zasadzie wszystkich naszych bohaterów. Pojawienie się w jego pięknym, dzielonym dotąd z Franckiem domu, wywraca ich życie do góry nogami. Sama Camille, która staje się 'aniołem' dla wulgarnego, przepracowanego Francka, znajduje w sobie siłę i radość życia, i chce się tą radością dzielić, chce pomagać innym, zostaje więc niestrudzoną, wierną opiekunką Paulette, z którą nawiązuje niezrozumiałą nawet dla mężczyzn więź.
Mogłabym pisać i mówić o tej książce godzinami, ale mam wrażenie, że pomimo starań, nie oddam tu choćby częściowo jej wyjątkowości. Książkę musicie przeczytać sami. Myślę, że zostanie w Was na długo, tak jak pozostanie na długo we mnie.

Książki w zasadzie nie chce się odkładać, ba, nawet wypuścić z rąk. Ja jednak, chcąc się nią jak najdłużej cieszyć, 'dawkowałam' ją sobie. Nie mogłam się doczekać wieczoru, kiedy to pogrążałam się w świecie bohaterów, których początkowo nie łączy nic, a z czasem zawiązuje się między nimi głęboka przyjaźń.
Jestem nią tak zauroczona, że aż boję się zacząć kolejną książkę, by 'nie zmazać' tego uczucia zachwytu, zachwytu...

O tej książce mogę mówić i mówić, i pisać, choć jest to najzwyklejsza historia normalnych ludzi, ale bardzo pięknie, błyskotliwie i mądrze opowiedziana. Camille, Franck, Philibert i Paulette to czwórka głównych bohaterów, całkowicie od siebie innych. Ich wielkie czasem zdolności nigdy by się pewnie nie ujawniły, gdyby nie ich przypadkowe spotkanie i, potem wspólne zamieszkanie. Są nieprzystosowani i poturbowani przez życie. Dzieli ich niemal wszystko, a łączy potrzeba bycia razem. Camille pracuje jako sprzątaczka i czasem spotyka się z niezrównoważoną matką, która wpędza ją w okropny stan psychiczny. Phillibert to jąkający się sprzedawca pocztówek, który robi za osiedlowego niezdarę, a jego arystokratyczne pochodzenie zamiast pomóc, często przeszkadza. Franck, dla którego pozornie istnieje tylko motor i monotonna, ciężka praca w restauracyjnej kuchni, dla swojej babci, Paulette, zrobi niemal wszystko. A Ona jest schorowaną staruszką, wciąż zadręczającą się odpowiedzialnością za splot okoliczności, wskutek których teraz nie bardzo ma, na kogo liczyć…
Po prostu razem niesie ze sobą ciepłe, ale nie nachalne przesłanie o potrzebie bliskości między ludźmi. Wystarczy tylko spotkać kogoś trochę podobnego i nie zgasić swoich marzeń - twierdzi autorka. To starczy na początek, a odpowiedzialność za swoje życie i tak musimy wziąć sami… i choć zakończenie trochę jak na mnie za słodkie, to może czasem trzeba tej słodkości, aby uwierzyć. Nie piszę więcej, przekonajcie się sami i czytajcie takie książki, chociaż czasem.

Ksiązka bardzo miło mnie zakoczyła .I ze względu na treść i styl.Chyba nie czytałam jeszcze powieści z taką dużą ilością dialogów .Gavalda jest wg mnie po prostu mistrzynią w ich pisaniu .Mimo oszczednej formy slów maluje piekne dzieje swich bohaterów.Mimo ze nie są oni vipami a przeciętnymi członkami społeczności pokazuje czytelnikowi piękno i wyjątkowość każdej z postaci powieści.Ta książka utwierdza mnie jeszcze w przekonaiu ze jej autorka jest zwolenniczką teorii wg której "człowiek to zwierzę stadne " wobec czego samotność mu nie słuzy.Bohaterowie powieści skopani przez los i nie mający kochających i ciepłych rodzin tworzą własną społecznośc mimo wielu róznic ich dzielących ,mimo odrębnych charakterow i przyzwyczajeń.Gavalda pokazuje również uczucie rodzące się powoli przed którym zarówno Camille jak i Franck się bronią .Mimo protestów strzała Amora działa i udaje im się spełnić w zwiazku .Ta ksiązka pokazała mi po raz kolejny ,bo czasem robi to i zycie ,a czasem i inne ksiązki ,że warto mieć marzenia i nie trzeba się ich bać - bo one mogą nas zaskoczyć spełniając się .Pieknie narysowane piórem postacie ,brak slodkości ,realność - to znajdziecie w tej powieści.Polecam a sama chętnie sięgnę po inne dzieła tej autorki.

Pełna melancholii i czułości powieść Po prostu razem naprawdę mnie poruszyła. Niezwykle subtelnie zagrała na emocjach, pomagając trochę odkryć samą siebie, wydobywając pewne ukryte cechy charakteru. Pomogła uświadomić sobie kilka rzeczy, pokazała jak wiele jeden człowiek może zrobić dla drugiego, nawet o tym nie wiedząc, jak ludzie potrafią wpływać na innych i zmieniać ich życie na lepsze. Tak było z bohaterami tej powieści.

Camille, wrażliwa dusza artystyczna, zamknięta w sobie dwudziestosześciolatka pasjonująca się malarstwem.
Franck, który pod skorupą i powłoką agresywnego „twardziela” skrywa wrażliwego mężczyznę, doskonałego kucharza.
Philibert, zdziwaczały aczkolwiek bardzo uroczy, zakompleksiony, jąkający się sprzedawca pocztówek, pochodzący z arystokratycznej rodziny. Niezwykle inteligentny erudyta, pasjonat historii.
Paulette – schorowana staruszka, babcia Francka, nie radzi sobie już z codziennymi wyzwaniami i samotnym życiem. Rozpamiętuje przeszłość, ubolewa nad teraźniejszością.

Bohaterowie stoją w miejscu, marzą ale tych marzeń nie realizują, nie mają odwagi i wiary.
Wszyscy oni, poturbowani przez życie odnajdują nową drogą dzięki sobie na wzajem. Muszą przezwyciężyć swoje ograniczenia i walczyć o lepsze życie. Nigdy by im się nie udało, gdyby los nie zetknął ich ze sobą. „Po co komu emocje, jak nie można się nimi podzielić?” Sami nie mają na tyle siły, by zmierzyć się z życiem ale razem… mają wsparcie, mają przyjaźń i miłość. Odnajdują samych siebie szczęście i wolność. Uczą się też odpowiedzialności za innych. Dorośli do pewnych rzeczy i teraz dumnie idą naprzód, bez lęków, ze spokojem w sercu.

Muszę zwrócić uwagę na formę narracji, jaką prezentuje w tej powieści Gavalda. Bo też nie wiem, czy jeszcze gdzieś taką spotkałam. Cały tekst „pocięty” jest na małe części, akapity, dialogi. Czasem to tylko kilka słów. Często w dialogach nie jest zaznaczone, kto wypowiada dane słowa ale wszystko napisane jest w takim sposób, że nie ma problemu, by rozpoznać.
Do tego czyta się naprawdę szybko i tak przyjemnie….

Wiele gorzkich tematów porusza Anna Gavalda, ale wiele jest humoru również i ironii. Naprawdę genialna współczesna literatura. Powiew radości i optymizmu. Opowieść o bliskości, jakiej każdy człowiek pragnie, choćby się nigdy do tego nie przyznał.

http://markietanka-mojeksiazki.blogspot.com/2011/08/po-prostu-razem-anna-gavalda.html

Dla mnie rewelacja ! Co łączy sprzątaczkę, markiza, kucharza i jego babcię? Mnóstwo problemów życiowych... i wspólne mieszkanie. Główni bohaterowie książki (Camille, Philibert, Franck i Paulette) to czwórka "połamanych" przez życie ludzi, których łączy wzajemna akceptacja, pomoc i miłość. Życie jest łatwiejsze, gdy spotyka się na swojej drodze ludzi, którzy akceptują się nawzajem i pomagają sobie. Philibert, nieprzystosowany do życia markiz, ratuje bardzo chorą Camille, zabierając ją z zimnego poddasza do swojego mieszkania. Tam już pozostaje, zaakceptowana przez pomieszkującego tam Francka, kucharza. Potem to ona jest inicjatorką sprowadzenia do mieszkania babci Francka, Paulette, z domu starców. Cała czwórka uzupełnia się wzajemnie i ma na siebie pozytywny, leczniczy wpływ.

"Po prostu razem" jest po prostu piękna :) Popłakałam się pod koniec i miałam czas na wiele przemyśleń podczas czytania. Świetnie napisana ! Serdecznie polecam, a sama szukam kolejnej książki pani Gavaldy !

Chciałam się tą książką powoli delektować a pochłonęłam dosłownie w kilka dni!Przystępny język oraz ciepła, wzruszająca historia sprawiły,że nie sposób było się od niej oderwać...
Wszystkie postacie, ich charakter i osobowość, zostały bardzo wyraziście zarysowane.Każdy z bohaterów jest jedyny w swoim rodzaju , niepowtarzalny i oryginalny.Sposób prowadzenia narracji oraz duża ilość dialogów sprawiają,że postacie ją "żywe" i plastyczne , dzięki temu łatwo się czytelnikowi z nimi identyfikować.
Oczywiście nie są to postacie idealne, każdy ma za sobą trudną historię oraz mnóstwo wad i słabości charakteru.Jednak przy bliższym poznaniu okazuje się ,że mają również tyle samo zalet, talentów,dobrych i pozytywnych cech.
"Nieprzystosowani,poturbowani przez życie, ludzie o czystych sercach.Dzieli ich niemal wszystko, łączy potrzeba bycia razem."- głosi napis na okładce i dalej "Opowieść o ich życiu jest historią każdego z nas". Można tylko dodać ,że dzięki sobie na wzajem każdy z nich odkrywa na nowo siebie i staje się po prostu lepszym człowiekiem.
Ta opowieść daje wiarę w pozytywne zmiany w naszym życiu, w ludzką dobroć i niezmierzone pokłady pozytywnych emocji, które drzemią w każdym z nas.Musimy tylko znaleźć odpowiednich ludzi, w odpowiednim czasie aby się ujawniły:)