Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.
Zgłosuj na książki roku 2017

Żywot człowieka rozbrojonego

Wydawnictwo: Wydawnictwo LTW
7,91 (175 ocen i 12 opinii) Zobacz oceny
10
23
9
31
8
56
7
44
6
15
5
5
4
1
3
0
2
0
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788388736872
liczba stron
226
kategoria
Literatura piękna
język
polski

Książka ta powstała z zapisków autora zebranych jeszcze w więzieniu. Piasecki przechował zapiski przez lata okupacji i po zniszczeniu znacznej części dowiózł resztę do Anglii. Zrekonstruował powieść dopiero w 1957 roku, a opublikował w 1962. Bohaterem tej, bogatej w wątki autobiograficzne książki jest młody weteran walk o niepodległość po pierwszej wojnie światowej.

 

Brak materiałów.
książek: 184
sukkubi | 2015-12-29
Na półkach: Przeczytane, Moje ebooki
Przeczytana: 2015 rok

To druga książka Sergiusza Piaseckiego, jaką miałam przyjemność czytać. Obie, uważam, można uznać za poszerzające horyzonty, przybliżające pewne wydarzenia historyczne z innego niż zwykle przyjmowany punktu widzenia, uwrażliwiające i dające do myślenia. „Zapiski oficera Armii Czerwonej” skrzyły się ironią i dowcipem rasowej satyry przekazując jednak smutną prawdę na temat sowieckiej okupacji, propagandy, „czerwonych wyzwolicieli”. „Żywot człowieka rozbrojonego” prezentuje nam z kolei obraz życia społecznego w Polsce po I wojnie światowej oraz los tych, którzy wywalczyli i obronili jej niepodległość.

Żywot człowieka rozbrojonego nie jest łatwy o czym przekonują liczne książki i filmy o losach byłych żołnierzy próbujących odnaleźć się w normalnym życiu i świecie. Zdawałoby się, że po koszmarze wojny człowiek o niczym innym nie marzy ale często ten „normalny świat” ich już nie chce. Tę smutną prawdę przekazuje także bohater powieści Sergiusza Piaseckiego. Z początku Michał Łubień, demobilizowany po wojnie polsko-bolszewickiej żołnierz-ochotnik, swoimi gorzkimi przemyśleniami i ciężkim losem, jaki stał się jego udziałem przypomina mi Johna Rambo – nie umie odnaleźć się w świecie, o który walczył, czuje się jak wyrzutek, jest sam, przeganiany z kąta w kąt i właściwie pozbawiony prawa do cieszenia się krajem, do którego niepodległości i wolności przyłożył się własną krwią. Mówi: „Nie mogę pogodzić się z tym, że jestem cywilem. (…) Noszę w piersi bunt. Razi mnie wszystko dookoła, rozmamłani cywile, nieporządny ruch na ulicach, ciągła nerwowość. (…). Nigdzie ani śladu organizacji, solidarności, a nawet... ludzkości. (…).”
Autor, ustami bohatera, nie szczędzi gorzkich słów ludziom, dla których dobra i wolności walczył Łubień, a których cechuje bezduszność, egoizm i bezmyślność. Co jest może nie tyle błędem tej powieści ale pewnym mankamentem to to, że Piasecki zastosował dość prostą dychotomię społeczeństwa polskiego po I wojnie światowej dzieląc ludzi na bogatych i biednych. W jego oczach bogaci to ci źli, niewdzięczni, okrutni, wręcz obleśni, wykorzystujący innych, wiecznie „nienażarci”. Biedni z kolei to żyjących na granicy nędzy robotnicy, przestępcy, łotrzyki, kombinatorzy, prostytutki – ludzie nie stanowiący raczej wzoru cnót ale jedyni w książce skorzy do pomocy, empatyczni, zdolni do poświęceń, których złe uczynki usprawiedliwia w oczach Piaseckiego bieda. Przyznam że jest to dla mnie zbyt naiwne podejście, taki zerojedynkowy podział trochę drażni ale jest wytłumaczalny z punktu widzenia bohatera – zawiedzionego, wyrzuconego poza nawias młodego człowieka, który czuje się oszukanym.
Książka gorzka ale łatwa w odbiorze, przygody bohatera są ciekawe a on sam budzi sporo sympatii – widzimy jak walczy ze zgorzknieniem, jak mimo wszystko się nie poddaje, jest lojalny wobec przyjaciół, asertywny, choć cześć z nich łamie ma jednak zasady moralne i poczucie sprawiedliwości. Warto przeczytać.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Czarny humor czyli o kościele na wesoło. Cz.2

Krótko i na temat - śmieszniejsza od części pierwszej. Mniej teorii więcej zabawnych przykładów z życia.

zgłoś błąd zgłoś błąd