Pochwała cienia

Tłumaczenie: Henryk Lipszyc
Wydawnictwo: Karakter
8,11 (141 ocen i 16 opinii) Zobacz oceny
10
16
9
40
8
40
7
36
6
7
5
2
4
0
3
0
2
0
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
陰翳礼讃 (In'ei Raisan)
data wydania
ISBN
9788365271266
liczba stron
80
słowa kluczowe
estetyka, japońska, esej, Tanizaki
język
polski

Słynny esej z 1933 roku poświęcony japońskiej estetyce, tłumaczony na wiele języków, studiowany na wydziałach architektury i historii sztuki na całym świecie. Japoński pisarz próbuje zdefiniować w nim podstawy japońskiej estetyki, odwołując się do kategorii cienia jako metafory wieloznaczności, ulotności i przemijalności. Wychodząc od spostrzeżeń dotyczących budowy japońskiego domu czy...

Słynny esej z 1933 roku poświęcony japońskiej estetyce, tłumaczony na wiele języków, studiowany na wydziałach architektury i historii sztuki na całym świecie. Japoński pisarz próbuje zdefiniować w nim podstawy japońskiej estetyki, odwołując się do kategorii cienia jako metafory wieloznaczności, ulotności i przemijalności. Wychodząc od spostrzeżeń dotyczących budowy japońskiego domu czy kształtu przedmiotów codziennego użytku, Tanizaki zastanawia się nad tym, co charakteryzuje japońską estetykę, i jak wyraża się w niej stosunek do egzystencji. Książka poprzedzona wstępem Henryka Lipszyca.

 

źródło opisu: www.karakter.pl

źródło okładki: www.karakter.pl

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 268
Panna_Nikt | 2017-03-25
Przeczytana: 25 marca 2017

Ciężko ocenić klasyka. Tak samo jak ciężko ustalić wartość myśli czy zrecenzować zuihitsu. Czy powinno się w ogóle oceniać klasyka lub geniusza? Nie wiem, ale zrobię to, może dokonując czegoś nieodpowiedniego, mimo że to ocena pozytywna.
"Pochwała cienia" jest genialna. Pięknie wydana, każdym elementem, łącznie z jakością papieru i wielkością marginesów, nawiązując do treści. Nie trzeba jej wymyślnej okładki ani pięknych zdjęć – wystarczy kaligrafia i trochę cienia.

Od dłuższego czasu zadaję sobie pytanie: od kogo najlepiej uczyć się o Japonii i Japończykach? Pozornie najprostszą odpowiedzią byłoby wyznaczenie po prostu ich, rdzennych wyspiarzy, ponieważ powiedzą o sobie najwięcej, jednak niemal od razu pojawiły się w mojej głowie pewne wątpliwości, dotyczące nie tylko pewnych cech czy zachowań, które automatycznie pominiemy z uwagi na tak powszechne ich wykonywanie, że nawet nie zwracamy na nie najmniejszej uwagi. Nie tylko, bo także kwestii kulturowych, a może nawet tego, czego Japończycy nie chcieliby o sobie mówić. Tanizaki mówi zdecydowanie bezpiecznie, jednak jego pozornie krótki esej jest kopalnią japońskości. I kopiąc w niej głębiej, i głębiej, nieważne czy siedząc w autobusie, leżąc w łóżku czy na domowej kanapie, przez cały czas czułam, jakbym nie oddawała tej książce należytej czci, czytając ją w miejscu innym aniżeli pokój w stylu japońskim skąpany w mroku. Wywołała we mnie uczucie ekscytacji, ale także respektu i szacunku, jednocześnie pokazując kolejne kwestie, w których mentalnie się od Japończyków różnimy, ale które rodzą w sercu podziw.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Ojciec Goriot

Robiąc porządki, myślałam że biblioteczkę w jedno popołudnie odgruzuję. Wszystkie nowe i większość starych książek mam w formie elektronicznej. Myliła...

zgłoś błąd zgłoś błąd