Wróżba

Tłumaczenie: Justyna Czechowska
Wydawnictwo: Karakter
7,39 (218 ocen i 28 opinii) Zobacz oceny
10
9
9
27
8
69
7
68
6
30
5
12
4
1
3
2
2
0
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Spådomen : En flickas memoarer
data wydania
ISBN
9788365271273
liczba stron
256
język
polski
dodał
Medellin

Dziewczęcy Bildungsroman i zarazem powieść autobiograficzna pióra jednej z najważniejszych szwedzkich pisarek. Narratorka/bohaterka jest córką profesora matematyki i pianistki. Ta porzuca karierę muzyczną na rzecz rodziny i popada w depresję. Jej choroba sprawi, że dla córki pozostanie właściwie nieobecna, a dziewczyna będzie zmuszona gdzie indziej szukać oparcia i wzorca kobiecości. Znajdzie...

Dziewczęcy Bildungsroman i zarazem powieść autobiograficzna pióra jednej z najważniejszych szwedzkich pisarek. Narratorka/bohaterka jest córką profesora matematyki i pianistki. Ta porzuca karierę muzyczną na rzecz rodziny i popada w depresję. Jej choroba sprawi, że dla córki pozostanie właściwie nieobecna, a dziewczyna będzie zmuszona gdzie indziej szukać oparcia i wzorca kobiecości. Znajdzie je w siostrze ojca – ciotce Ricki, architektce, matce samotnie wychowującej syna, pasjami czytającej filozofów, kobiecie niezależnej.

To opowieść o przyjaźniach bohaterki z innymi dziewczętami, o pierwszych kontaktach z chłopcami, o chorobie i zarażeniu się manią czytania, o uciekaniu w lektury, o próbach rozmowy na tematy seksualności, o marzeniu o wolności i pisaniu. Rzadki w literaturze obraz dziewczyńskości, sugestywny zapis młodzieńczych niepokojów i wewnętrznego rozedrgania.

 

źródło opisu: https://www.karakter.pl/ksiazki/wrozba

źródło okładki: https://www.karakter.pl/ksiazki/wrozba-wspomnienia-dziewczynki

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (639)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 2249
Tania | 2017-02-14
Na półkach: Przeczytane, Skandynawia, 2017
Przeczytana: 14 lutego 2017

Historia dziewczynki, którą Pleijel była. Autobiograficzna powieść napisana w trzeciej osobie. Jakby autorka dystansowała się do własnej pamięci, albo próbowała z innej perspektywy spojrzeć na swoje dzieciństwo i młodość, pozbawione ciepła i poczucia bezpieczeństwa. Patrzy na siebie, stając obok siebie i pisze o sobie - „Tylko ja ją widzę”. Zabieg, dość często przez autorkę stosowany we „Wróżbie”, nie jest odwołaniem do A.E. Poe ;). W miarę przybywania stron osoba trzecia staje się osobą pierwszą, niejako nadając sobie samej tożsamość w bezpośredniej konfrontacji z reminiscencją – w miarę ciekawy zabieg. Natomiast mniej mi się podoba pomysł zaczerpnięty z poezji, a wtłoczony, tutaj w prozę, moim zdaniem na siłę. Polega on na tym, by myśl nie kończyła się w wersie/zdaniu, ale by zaczynać w jej połowie nowy akapit - dla mnie zbyt oryginalny zabieg i trąci manieryzmem, a nadużywany trochę mierzi.

Zalety – szczerość w opisie, zmaganie z ulotnością i wybiórczością pamięci. Dożo...

książek: 691
Radosław Gabinek | 2016-10-29
Przeczytana: 29 października 2016

Agneta Pleijel to ponoć jedna z najbardziej znanych powieściopisarek szwedzkich. Pozostaje mi wierzyć na słowo, tak jak na słowo uwierzyłem Niespodziegadkom, które polecały "Wróżbę"na swojej stronie. Mam duże zaufanie do Wydawnictwa Karakter, które wydają świetne pozycje, a niedawno odkryłem właśnie Niespodziegadki - ich gustom odnośnie literatury też można śmiało zaufać. Dodając jedno z drugim, kiedy nakładem tego wydawnictwa ukazuje się książka pod ich patronatem, to można ją czytać w ciemno.


Wspomnienia dziewczynki we "Wróżbie" to studium trudnego dojrzewania kobiety i konfrontowania się dziecka na poszczególnych etapach swojego rozwoju ze światem ludzi dorosłych. Czy można mówić o łatwym dojrzewaniu ? Chyba nie, bo przecież świat dziecka zbudowany na spontanicznym, niczym niezmąconym autentyzmie niemal skazany jest na twarde starcie ze światem dorosłych, który z kolei jest pozbawiony czarno-białych kontrastów na rzecz szarości i niedomówień, nieścisłości, nieoczywistości....

książek: 524
Lacrimosa | 2017-11-21
Przeczytana: 21 listopada 2017

Powieść „Wróżbę” Agneta Pleijel tworzy w oparciu o własne wspomnienia z dzieciństwa i dojrzewania. Narracja prowadzona jest w trzeciej i pierwszej osobie. Fabułę tworzą wydarzenia najlepiej zapamiętane z okresu dzieciństwa bohaterki Nety. Stopniowo Agneta Pleijel wpisuje w nie emocje: wstyd, tęsknotę, miłość, lęk przed odrzuceniem, brak poczucia bezpieczeństwa, samotność. Wraz z dorastaniem zarówno wydarzenia i emocje Nety stają się wyraźne, mocne, co powoduje, że bohaterka wypowiada się coraz częściej w pierwszej osobie.
Dla Agnety Pleijel napisanie „Wróżby” jest formą autoterapii. Dzięki niej autorka dociera do wypartych, trudnych wydarzeń rodzinnych, przeżywa je jeszcze raz, by móc określić siebie, dotrzeć do swojej tożsamość z okresu dzieciństwa, która intensywnie wpływa na jej dorosłość.
Powieść „Wróżba” to również poszukiwanie, zadawanie pytań o Boga, miłość, prawdę. Istotną postacią w powieści jest ciotka bohaterki Ricky. To jej dotyczy tytułowa wróżba. Ciotka staje się...

książek: 1822
goskrzys | 2017-11-24
Przeczytana: 24 listopada 2017

Szczera do bólu wiwisekcja na własnym życiu, przywołanie wspomnień z dzieciństwa i ich wnikliwa analiza, próba przypomnienia i poskładania wspomnień w logiczną całość, pozwalającą wyjaśnić problemy w dorosłym życiu. Obrazy i sceny pojawiają się niby po kolei, ale jest w tym też pewien element chaotyczności, który dodatkowo potęguje fakt, że narracja przeskakuje z 1 osoby do 3 – czasami w jednym i tym samym zdaniu. Ten zabieg, choć irytujący, dodatkowo obrazuje zmagania narratorki z własną przeszłością, ich bolesność, próbę zdystansowania się do własnego życia, a także poczucie obcości wobec samej siebie, problemy z samookreśleniem.

Bohaterka tych wspomnień musi dodatkowo zmagać się z problemami swoich rodziców: depresją matki (wynikającą w głównej mierze z niezadowolenia własnym życiem, tym, że poświęciła się rodzinie, zamiast oddać się swojej pasji – muzyce), ciągłą nieobecnością ojca (który wiecznie był albo w delegacjach, albo zajęty pracą na uniwersytecie), romansem ojca, jego...

książek: 886
czytankianki | 2016-12-19
Na półkach: Przeczytane, 2016
Przeczytana: 03 grudnia 2016

"Wróżba" Agnety Pleijel to doskonała powieść o tym, jak długotrwały konflikt między rodzicami negatywnie wpływa na dzieci. Jak wpędza w poczucie winy, wzbudza strach i w rezultacie odbiera dzieciństwo. To również powieść o żmudnym poszukiwaniu własnej drogi w skomplikowanym, zakłamanym świecie dorosłych.

Narratorka "Wróżby" miała pecha dorastać w rodzinie dysfunkcyjnej, choć nie patologicznej. Ojciec – wykładowca matematyki na uczelni, matka – niespełniona pianistka z ambicjami; oboje inteligentni i kulturalni, a jednocześnie ślepi na cierpienie córek wplątywanych mniej lub bardziej rozmyślnie w małżeńskie rozgrywki. Tymczasem dziewczynka, niezwykle wrażliwa i samotna, stopniowo traci wiarę w siebie i w dorosłych. Rozpaczliwie szuka miłości i oparcia poza kręgiem najbliższych – w książkach, u ciotek, w religii, w przelotnych związkach. Wszystko dla potwierdzenia, że życie nie jest bezsensowne. Żal patrzeć na tę walkę o przetrwanie, podczas gdy rodzinny dramat trwa latami, a...

książek: 389
twzaczytany | 2016-11-29
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 26 listopada 2016

Sposób pisania Pleijel bardzo mi przypomina Axelsson. Książka jest utrzymana w ciężkim, dołującym klimacie. Mamy tu opisaną historię dorastania, bardzo dramatycznego. Sposób prowadzenia narracji mocno wgryza się w świadomość człowieka. Autorka świetnie operuje językiem i zagnieżdża się w człowieku, tworzy sidła z których trudno się wydostać. Jest to takie pisarstwo jakie sobie cenię, nie dotyka problemu tylko się w niego zagłębia i zabiera ze sobą czytelnika. Ciekawy jestem ile w głównej bohaterce jest z samej Pleijel?
Nastrój książki jest ciężki jak mglista noc. A przekład to kawał świetnej roboty.
Bardzo mocno polecam.

książek: 1533
Elwira | 2016-11-29
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 29 listopada 2016

http://ksiegarka.pl/

To miało być opowiadanie o ciotce Agnety - Ricki. Gdy jednak człowiek odrywa pierwszy skrawek wspomnienia, istnieje ryzyko ruszenia domku z kart, domina, które porwie nas w wir odmętów naszej świadomości.

I właśnie tego jesteśmy tutaj świadkiem. Plątamy się w zagmatwany kłębek zdarzeń, który ukształtował dorosłą pisarkę, Agnetę Pleijel. Czytając te strzępy wspomnień, krótkie urwane zdania, ostre jak nóż słowa, rekonstruowałam własne wspomnienia. Czułe rozedrganie i niepewności młodej Nety nie z trudem odbijały się kalką na czytelniczce.

Autobiografia mająca potencjał bycia biografią wielu, ubrana w posępność i krystalicznie bolesną świadomość głównej bohaterki (depresyjny ton, który może i nie każdemu przypadnie do gustu) - to główne zalety tej powieści, która porwała mnie swoją szczerością i odwagą podjęcia tej próby - przyjrzenia się amputacji jakich dokonuje na nas rodzina, dojrzewanie, pierwsze lęki i niepewności. Chirurgiczna precyzja składająca się...

książek: 268

„Wróżba” znaleziona pod „smutne książki szwedzkich autorek”. Rzekomo powinowata w piśmie „Nakarmić kruki” na ekranie. Jej autorka pisze o sobie jako o człowieku, czyli w rodzaju męskim (po polsku, ponieważ po szwedzku „człek” podobno żeński), albo jako o dziewczynie w trzeciej osobie. Ciekawy zabieg nie tylko urozmaicający narrację, ale również ukazujący konieczność zdystansowania się względem własnych przeżyć. Na kartach znaleźć można kilka mięsnych metafor, potrafiących uszczęśliwić miłośników #kunst_wurst: „Myśli, że ludzie są jak kawałki mortadeli. Każdy samotny w swoim zastygniętym tłuszczu” oraz „Ale próbuje znaleźć w sobie jakieś jelita, żeby wtłoczyć w nie życie, zacisnąć, a potem odwiesić jak kiełbasę. Życie nie chce wcisnąć się w jelito”. W trakcie lektury czytelnika zgina w pół wszechmogąca, dotkliwa zgaga duszy. Na jej podstawie diagnozuje się niemało odnośnie tzw. sytuacji kobiety, zwłaszcza tej dopiero rozpoczynającej bieg przez życie. Z raczej nieprzyjemną precyzją...

książek: 544
encaminne | 2016-11-20
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 20 listopada 2016

kotnakrecacz.pl

„Mama to emocje i wybuchy. Tata to rzeczowość i spokój. Muzyka i matematyka są jakby dwoma przeciwnymi językami. Muzyka jest żeńska, matematyka męska. Większość rzeczy zdaje się męska, albo żeńska. Jaką płeć mają wróżby i magia?”

Każdy z nas był kiedyś dzieckiem, ale nie każdy pamięta swoje dzieciństwo tak boleśnie szczegółowo i tak… fizycznie, jak Agneta Plijel, szwedzka powieściopisarka, której wspomnienia, pod tytułem „Wróżba”, właśnie ukazały się nakładem wydawnictwa Karakter. Nie umiem jej dobrze opisać, bo to jedna z tych książek, które rozrywają serce na małe kawałeczki co drugą przeczytaną stronę. Wywołują gniew i współczucie — a mieszanka tych dwóch musi boleć.

Kilku–, a następnie kilkunastoletnia Agneta dorasta, dojrzewa, usamodzielnia się. Urodziła się w trudnych czasach (1940), w trudnym kraju (Szwecja) i trudnej rodzinie (ojciec jest profesorem matematyki, a matka niedoszły, niespełniony muzyk, oddaje się obowiązkom domowym i wychowaniu trzech...

książek: 339
Inga | 2017-01-28
Na półkach: Przeczytane, 2017
Przeczytana: 24 stycznia 2017

"Wróżba" dotknęła mnie na tak wielu poziomach, że pewnie moja ocena jej literackości jest nieobiektywna. Pomimo to uważam, że styl stworzony przez autorkę jest intrygujący. Mówienie o sobie w autobiografii w osobie 3 jeszcze bardziej mnoży dystans i pokazuje, że nie do końca jest pewne, czy pamięć mówi nam prawdę.

Bo może nie ma prawdy o trudnym dojrzewaniu. Tak jak nie ma prawdy o nieudanym małżeństwie rodziców. Są tylko wersje. I czasem trzeba bardzo się od wszystkiego oddalić, żeby znaleźć te wspomnienia które budują i wzmacniają.

zobacz kolejne z 629 
Przeczytaj także

Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
Powiązane treści
Witajcie w krainie niepokoju - w Krakowie trwa Festiwal Conrada

Na tydzień otwieramy republikę literatury. To miejsce dla wszystkich, którzy chcą myśleć, czytać i rozmawiać o współczesnym świecie – tymi słowami zainaugurowano tegoroczną, dziewiątą już edycję Festiwalu Conrada. Hasłem przewodnim tegorocznego festiwalu jest „niepokój”. 


więcej
Nowy numer„Książek. Magazynu do czytania”

Już we wtorek, 22 listopada premiera nowego numeru „Książek. Magazynu do czytania”. Znajdziecie w nim m.in. wywiady z Margaret Atwood, Agnetą Pleijel i Richardem Flanaganem oraz fragment najnowszej powieści Joanny Bator. Czego jeszcze możecie spodziewać się po tym wydaniu magazynu?


więcej
więcej powiązanych treści
zgłoś błąd zgłoś błąd