Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Okładka książki Przedwiośnie

Przedwiośnie

Autor:
szczegółowe informacje
wydawnictwo
Zielona Sowa
data wydania
ISBN
837389604X
liczba stron
208
słowa kluczowe
Baku, Gajowiec, Szklane domy
kategoria
klasyka
język
polski
typ
papier
5.93 (9535 ocen i 281 opinii)

Opis książki

Przedwiośnie+ ostatnia powieść Żeromskiego prezentuje panoramiczny obraz państwa polskiego odradzającego się po latach niewoli. Głównym bohaterem swego utworu o młodej ojczyźnie pisarz uczynił człowieka równie młodego.

 

Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Gdzie kupić?
Sklep
Format
Cena
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.

Inne wydania

Polecamy

Sortuj opinie wg
Opinie czytelników
książek: 1540
Nifelinord | 2010-12-09
Na półkach: Przeczytane, Na składzie
Przeczytana: 2009 rok

Fragmenty całkiem niezłe mieszają się z beznadziejnymi. A Baryka... Nie, nie zamierzam zacząć kląć.

książek: 1339
Agnieszek | 2013-05-15
Na półkach: Przeczytane, Posiadam

Było na maturze hehe ;) Dobrze już, dobrze.

Książka przeczytana po raz czwarty? może piąty? - zmusza do myślenia. Czytana w dojrzałym wieku inaczej rozkłada akcenty. Baku: możliwości, które okrywają mgłą granice. Nawłoć: romanse, młodość dusz, brak odpowiedzialności, oderwanie od konkretu. Warszawa: brud, sprzeciw, a zarazem możliwości.

Nie da się czytać dziś "Przedwiośnia" bez odniesień współczesnych. Nie da się analizować bez dostrzeżenia przenikliwości autora. Nie sposób oderwać myśli od miejsc, historycznych wyimków, współczesnych aluzji politycznych.

Dlaczego dziś nikt tak nie pisze? Nie, nie chodzi o Żeromskiego z jego już dość archaicznym stylem i językiem, chodzi o zaangażowanie, świadomość wagi, bezkompromisowość, chęć zadawania pytań, wzniecania ognia - on pali, ale i oczyszcza.
Dlaczego? A kto coś takiego wydałby? Która gazeta zauważyłaby, weszła w polemikę?
Dobrze już, dobrze.




Odświeżona 14 maja 2013r.

książek: 322
Ataga | 2013-12-09
Na półkach: Posiadam, Przeczytane
Przeczytana: 2012 rok

Muszę przyznać, że nie przepadam za twórczością Stefana Żeromskiego, ale przez tą książkę dało się przebrnąć.
"Przedwiośnie" tak na prawdę zawiera wiele wątków. Jest tu przedstawiony motyw nieszczęśliwej miłości; tęsknoty za rodzinnym krajem; wizja szczęśliwej przyszłości. Właśnie dzięki złożonej fabule dobrnęłam do końca.
Powieść ta dość długo ciągnęła się za mną, ponieważ wybrałam ją do mojej prezentacji maturalnej. Jak się później okazało na maturze pisemnej również wybrałam ten temat.

książek: 950
Monika | 2010-11-24
Przeczytana: 24 listopada 2010

Opinia zaznaczona jako spoiler. Pokaż ją.

Pierwsza książka Żeromskiego, którą czytało mi się naprawdę przyjemnie. Mówiąc krótko - wciąga. Mimo że główny bohater sprawia, iż ma się często ochotę zrobić facepalm, to ogólnie akcja tej książki nie nudzi, jest wiele ciekawych wątków - życie Cezarego w Baku i sytuacja po rewolucji, podróż Cezarego i Seweryna do Polski, wątki miłosne w Nawłoci (w tym otrucie Karoliny) czy wątek komunistycznej koncepcji "odbudowy" Polski.

książek: 17223

Cały czas pamiętam jeszcze moje ostatnie spotkanie z twórczością Stefana Żeromskiego – koniec drugiej klasy liceum, modernizm, „Ludzie bezdomni”. Zdaje się, że wymiękłam po trzydziestu stronach. Wyobraźcie więc sobie moje obawy przed sięgnięciem po kolejną lekturę tego autora, tym razem już pochodzącą z epoki XX-lecia międzywojennego, mając na uwadze poprzednie niezbyt sympatyczne doświadczenia. Mój entuzjazm i moje zaskoczenie były o tyle większe, że zupełnie nie spodziewałam się tak przyjemnej lektury, jaką się „Przedwiośnie” ostatecznie okazało.

O co właściwie chodzi w „Przedwiośniu”? To powieść podzielona na trzy części, bardzo zróżnicowane, z których każda przedstawia inny etap życia głównego bohatera, Cezarego Baryki oraz inny wątek główny. W pierwszej, zatytułowanej „Szklane domy”, poznajemy korzenie Czarka, jego rodziców, rodzinne miasto. Młody Baryka jest krnąbrny i buntowniczy, nie przejmuje się szkołą, wysługuje się schorowaną matką i myśli, że tak być powinno. Niedługo...

książek: 685
Jola | 2010-07-31
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 2002 rok

Bardzo podobała mi się ta książka. Rozterki sercowe Cezarego Baryki, wątek szklanych domów, ucieczka od kraju pochłoniętego rewolucją sprawiają, iż w tej książce każdy może znaleźć coś dla siebie. Zakończenie zaś wcale nie jest tak jednoznaczne jak mogłoby się wydawać.

książek: 3285
Książkowo | 2011-11-30
Przeczytana: 2001 rok

Losy Cezarego Baryki, który zjawia się w Polsce po I wojnie światowej. Na kartach powieści obserwujemy jak główny bohater krok po kroku odkrywa własną tożsamość na różnych płaszczyznach.

książek: 1058
PABLOPAN | 2012-02-12
Na półkach: Przeczytane

Jedna z tych lektur szkolnych, które zapadają w pamięć.

książek: 400
Kathy | 2013-10-24
Przeczytana: 24 października 2013

Za dużo tego Żeromskiego w szkole... Ale trzeba przyznać, że "Przedwiośnie" to zdecydowany postęp w porównaniu do np. "Ludzi bezdomnych". Czytając "Przedwiośnie" zdarzały się nawet chwile, które wciągały i aż nie chciało się odkładać książki! Ale potem następowały strony pełne niezrozumiałego dla mnie politycznego bełkotu i bajka pryskała. Ciekawe jest właściwie całe życie głównego bohatera - od dzieciństwa w Baku po manifestację w Warszawie. Perypetie, miłostki, tragedie, no, rozterki ideowe może już mniej. Żeromski niektóre wątki (szczególnie te w Nawłoci) poprowadził interesująco. Przecież tam to normalnie kryminały jakieś! :D Koniec końców mogę uznać tę książkę za przydatną i nawet nieco przyjemną lekturą. Ale może już wystarczy tego Żeromskiego, proszę?

książek: 575
Comaberenices | 2010-04-07
Na półkach: Przeczytane

Nie, nie, nie. Niby styl Żeromskiego nie odpycha, niby akcja jest, niby bohaterowie są, ale kompletnie mnie nie interesowało, kiedy czytałam "Przedwiośnie", co się stanie dalej. Nie byłam w stanie skończyć tej książki, do końca zostało mi chyba pięć kartek...


Załóż konto za darmo!
Utwórz konto
Rejestrując się w serwisie akceptujesz regulamin i zgadzasz się z polityką prywatności.

Pobierz aplikację mobilną

Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
Kalendarium literackie
  • Czesław Janczarski
    103. rocznica
    urodzin
  • Katarzyna Berenika Miszczuk
    26. rocznica
    urodzin
    - Latanie... jest jak pierwsza miłość. Jak zakochanie. Nie umiałem znaleźć porównania, dopóki cię nie spotkałem.
  • Stefan Darda
    42. rocznica
    urodzin
    W towarzystwie przyjaciela nie istnieje coś takiego jak niezręczna cisza.
  • Stefania Grodzieńska
    100. rocznica
    urodzin
    I wszystko byłoby pięknie, gdybym nie zauważyła skrzywienia na twarzach moich czytelników. Zdaje się, że Wam się to opowiadanie nie podoba... A, przepraszam, co Państwo w tej chwili robią? Przepraszam za wyrażenie, byczą się Państwo, tak? Opowiadania satyryczne się czyta, tak? Znamy takich, co mają... pokaż więcej
  • Walter Kirn
    52. rocznica
    urodzin
    Szybkie przyjaźnie to nie jedyne, jakie zawieram, ale najlepsze. Bo ci ludzie znają życie dużo lepiej niż moi bliscy.
  • Frederik Pohl
    1. rocznica
    śmierci
    może dojrzałość polega na tym, że chce się tego, czego się samemu chce, a nie tego, co inni ci każą chcieć
  • Stanisław Grochowiak
    38. rocznica
    śmierci
    Wolność dla wszystkich. Giniemy za wolność. Najwyższą wartość człowieka jest wolność.Chyba tylko wrodzone poczucie złego smaku pozwoliło ludzkości na aż tak natrętne nadużywanie nic nie znaczącego liczmanu. Dodajmy do tego, że w imię tejśce wolności, owszem, więziono, gilotynowano i brano w jasyr ca... pokaż więcej
  • Viktor E. Frankl
    17. rocznica
    śmierci
    To, że jako istoty ludzkie jesteśmy wyjątkowi i jedyni w swoim rodzaju, wyróżnia nas spośród innych, nadając sens naszej egzystencji i wpływając w jednakowy sposób na naszą pracę twórczą, jak i na naszą zdolność do miłości. Kiedy uświadomimy sobie, że nie da się zastąpić jednego człowieka drugim, ro... pokaż więcej

Znajdź nas na Facebooku

zgłoś błąd zgłoś błąd