Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.
Okładka książki Przedwiośnie

Przedwiośnie

Autor:
szczegółowe informacje
wydawnictwo
Zielona Sowa
data wydania
ISBN
837389604X
liczba stron
208
słowa kluczowe
Baku, Gajowiec, Szklane domy
kategoria
klasyka
język
polski
typ
papier
5,93 (9638 ocen i 284 opinie)

Opis książki

Przedwiośnie+ ostatnia powieść Żeromskiego prezentuje panoramiczny obraz państwa polskiego odradzającego się po latach niewoli. Głównym bohaterem swego utworu o młodej ojczyźnie pisarz uczynił człowieka równie młodego.

 

Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Gdzie kupić?
Sklep
Format
Cena
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.

Inne wydania

Polecamy

Sortuj opinie wg
Opinie czytelników
książek: 1559
Nifelinord | 2010-12-09
Na półkach: Przeczytane, Na składzie
Przeczytana: 2009 rok

Fragmenty całkiem niezłe mieszają się z beznadziejnymi. A Baryka... Nie, nie zamierzam zacząć kląć.

książek: 1365
Agnieszek | 2013-05-15
Na półkach: Przeczytane, Posiadam

Było na maturze hehe ;) Dobrze już, dobrze.

Książka przeczytana po raz czwarty? może piąty? - zmusza do myślenia. Czytana w dojrzałym wieku inaczej rozkłada akcenty. Baku: możliwości, które okrywają mgłą granice. Nawłoć: romanse, młodość dusz, brak odpowiedzialności, oderwanie od konkretu. Warszawa: brud, sprzeciw, a zarazem możliwości.

Nie da się czytać dziś "Przedwiośnia" bez odniesień współczesnych. Nie da się analizować bez dostrzeżenia przenikliwości autora. Nie sposób oderwać myśli od miejsc, historycznych wyimków, współczesnych aluzji politycznych.

Dlaczego dziś nikt tak nie pisze? Nie, nie chodzi o Żeromskiego z jego już dość archaicznym stylem i językiem, chodzi o zaangażowanie, świadomość wagi, bezkompromisowość, chęć zadawania pytań, wzniecania ognia - on pali, ale i oczyszcza.
Dlaczego? A kto coś takiego wydałby? Która gazeta zauważyłaby, weszła w polemikę?
Dobrze już, dobrze.




Odświeżona 14 maja 2013r.

książek: 337
Ataga | 2013-12-09
Na półkach: Posiadam, Przeczytane
Przeczytana: 2012 rok

Muszę przyznać, że nie przepadam za twórczością Stefana Żeromskiego, ale przez tą książkę dało się przebrnąć.
"Przedwiośnie" tak na prawdę zawiera wiele wątków. Jest tu przedstawiony motyw nieszczęśliwej miłości; tęsknoty za rodzinnym krajem; wizja szczęśliwej przyszłości. Właśnie dzięki złożonej fabule dobrnęłam do końca.
Powieść ta dość długo ciągnęła się za mną, ponieważ wybrałam ją do mojej prezentacji maturalnej. Jak się później okazało na maturze pisemnej również wybrałam ten temat.

książek: 951
Monika | 2010-11-24
Przeczytana: 24 listopada 2010

Opinia zaznaczona jako spoiler. Pokaż ją.

Pierwsza książka Żeromskiego, którą czytało mi się naprawdę przyjemnie. Mówiąc krótko - wciąga. Mimo że główny bohater sprawia, iż ma się często ochotę zrobić facepalm, to ogólnie akcja tej książki nie nudzi, jest wiele ciekawych wątków - życie Cezarego w Baku i sytuacja po rewolucji, podróż Cezarego i Seweryna do Polski, wątki miłosne w Nawłoci (w tym otrucie Karoliny) czy wątek komunistycznej koncepcji "odbudowy" Polski.

książek: 17643

Cały czas pamiętam jeszcze moje ostatnie spotkanie z twórczością Stefana Żeromskiego – koniec drugiej klasy liceum, modernizm, „Ludzie bezdomni”. Zdaje się, że wymiękłam po trzydziestu stronach. Wyobraźcie więc sobie moje obawy przed sięgnięciem po kolejną lekturę tego autora, tym razem już pochodzącą z epoki XX-lecia międzywojennego, mając na uwadze poprzednie niezbyt sympatyczne doświadczenia. Mój entuzjazm i moje zaskoczenie były o tyle większe, że zupełnie nie spodziewałam się tak przyjemnej lektury, jaką się „Przedwiośnie” ostatecznie okazało.

O co właściwie chodzi w „Przedwiośniu”? To powieść podzielona na trzy części, bardzo zróżnicowane, z których każda przedstawia inny etap życia głównego bohatera, Cezarego Baryki oraz inny wątek główny. W pierwszej, zatytułowanej „Szklane domy”, poznajemy korzenie Czarka, jego rodziców, rodzinne miasto. Młody Baryka jest krnąbrny i buntowniczy, nie przejmuje się szkołą, wysługuje się schorowaną matką i myśli, że tak być powinno. Niedługo...

książek: 3336
Książkowo | 2011-11-30
Przeczytana: 2001 rok

Losy Cezarego Baryki, który zjawia się w Polsce po I wojnie światowej. Na kartach powieści obserwujemy jak główny bohater krok po kroku odkrywa własną tożsamość na różnych płaszczyznach.

książek: 1108
PABLOPAN | 2012-02-12
Na półkach: Przeczytane

Jedna z tych lektur szkolnych, które zapadają w pamięć.

książek: 404
Kathy | 2013-10-24
Przeczytana: 24 października 2013

Za dużo tego Żeromskiego w szkole... Ale trzeba przyznać, że "Przedwiośnie" to zdecydowany postęp w porównaniu do np. "Ludzi bezdomnych". Czytając "Przedwiośnie" zdarzały się nawet chwile, które wciągały i aż nie chciało się odkładać książki! Ale potem następowały strony pełne niezrozumiałego dla mnie politycznego bełkotu i bajka pryskała. Ciekawe jest właściwie całe życie głównego bohatera - od dzieciństwa w Baku po manifestację w Warszawie. Perypetie, miłostki, tragedie, no, rozterki ideowe może już mniej. Żeromski niektóre wątki (szczególnie te w Nawłoci) poprowadził interesująco. Przecież tam to normalnie kryminały jakieś! :D Koniec końców mogę uznać tę książkę za przydatną i nawet nieco przyjemną lekturą. Ale może już wystarczy tego Żeromskiego, proszę?

książek: 685
Jola | 2010-07-31
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 2002 rok

Bardzo podobała mi się ta książka. Rozterki sercowe Cezarego Baryki, wątek szklanych domów, ucieczka od kraju pochłoniętego rewolucją sprawiają, iż w tej książce każdy może znaleźć coś dla siebie. Zakończenie zaś wcale nie jest tak jednoznaczne jak mogłoby się wydawać.

książek: 598
Comaberenices | 2010-04-07
Na półkach: Przeczytane

Nie, nie, nie. Niby styl Żeromskiego nie odpycha, niby akcja jest, niby bohaterowie są, ale kompletnie mnie nie interesowało, kiedy czytałam "Przedwiośnie", co się stanie dalej. Nie byłam w stanie skończyć tej książki, do końca zostało mi chyba pięć kartek...


Załóż konto za darmo!
Utwórz konto
Rejestrując się w serwisie akceptujesz regulamin i zgadzasz się z polityką prywatności.

Pobierz aplikację mobilną

Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
Kalendarium literackie
  • David Weber
    62. rocznica
    urodzin
    Życie byłoby znacznie przyjemniejsze, gdyby tak powywieszać wszystkich polityków
  • Stephen R. Covey
    82. rocznica
    urodzin
    Przyjacielu, kochać to czasownik. Miłość, uczucie, to owoc tego czasownika. Zatem kochaj ją. Służ jej. Poświęcaj się. Współczuj. Doceniaj. Utwierdzaj ją. Czy jesteś gotów to robić?
  • Wieniedikt Jerofiejew
    76. rocznica
    urodzin
    - O-o-o-o! Niezrównoważenie psychiczne to moje marzenie! - i ośmielę się na szczerość - w marzeniach jestem wariatem! O, nie wiecie, panowie, co to takiego bezsenność marzeń... i stan zapalny marzeń przy bezsenności...
  • Ted Dekker
    52. rocznica
    urodzin
    Trzeba samemu mieć obsesję, żeby rozpoznać ją u drugiego człowieka.
  • Fernando Vallejo
    72. rocznica
    urodzin
    Przestałem być jednym i jesteśmy dwoma: jednym nierozłącznym w dwóch różnych osobach. To jest moja nowa teologia Dwójcy, przeciwstawiona teologii Trójcy: dwie osoby, które potrzebują siebie nawzajem do miłości; przy trzech już zaczyna się orgia
  • Jun'ichi Watanabe
    81. rocznica
    urodzin
    -Chcę być lekarzem.
    Ginko za bardzo się wstydziła,żeby to powiedzieć głośno,gdy się uczyła u Yorikuniego,lecz teraz przyszło jej to bez trudu.
    Po części dlatego,że nabrała odwagi,po części-bo czasy się zmieniły na tyle,że kobieta mogła mieć ambicje,nie narażając się na pogardę.
  • Szymon Szymonowic
    456. rocznica
    urodzin
  • Emma Donoghue
    45. rocznica
    urodzin
    Jak o czymś myślimy, nadajemy temu moc
  • Natalka Babina
    48. rocznica
    urodzin
    Ludzie rodzą się nie po to, żeby im było dobrze. W najlepszym wypadku przychodzą na ten świat po to, żeby dobrze było komu innemu.
  • Anatol Stern
    115. rocznica
    urodzin
  • Jerzy Kukuczka
    25. rocznica
    śmierci
    Widziałem w górach ludzi, którzy nigdy nie chodzą do kościoła. A tam się modlili.

Znajdź nas na Facebooku

zgłoś błąd zgłoś błąd