Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Nie trzeba głośno mówić

Wydawnictwo: Kontra
9,2 (5 ocen i 0 opinii) Zobacz oceny
10
1
9
4
8
0
7
0
6
0
5
0
4
0
3
0
2
0
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
0-907652-30-1
liczba stron
638
kategoria
Literatura piękna
język
polski

Inne wydania

owieść niniejsza jest, chronologicznie, dalszym ciągiem „Drogi donikąd”. To znaczy, przedłużeniem jej w czasie, ale tylko częściowo w tym samym terenie. Akcja powieści toczy się na tle zdarzeń historycznych, ściślej: pewnych fragmentów minionej wojny, i jest z nimi związana. Przedstawienie tych zdarzeń w powieści nie ma na celu narzucania czytelnikowi jakiejkolwiek „tezy”, bądź podejmowania...

owieść niniejsza jest, chronologicznie, dalszym ciągiem „Drogi donikąd”. To znaczy, przedłużeniem jej w czasie, ale tylko częściowo w tym samym terenie.
Akcja powieści toczy się na tle zdarzeń historycznych, ściślej: pewnych fragmentów minionej wojny, i jest z nimi związana. Przedstawienie tych zdarzeń w powieści nie ma na celu narzucania czytelnikowi jakiejkolwiek „tezy”, bądź podejmowania „polemiki politycznej”. Jest wyłącznie próbą opisania tego co było.

 

pokaż więcej

Brak materiałów.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
pokaż wszystkie
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (406)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 298
Gapcio | 2016-02-21
Na półkach: Przeczytane, Posiadam

Padające w odniesieniu do tej powieści określenia - panorama II wojny światowej, mozaika - utrafiają w sedno. Panorama, bo daje szerokie spojrzenie na życie ludzi na Kresach w latach 1941-45. Mozaika - bo uwzględnia złożoność zachodzących procesów i tygiel niezliczonych interesów prywatnych, narodowych, które się tu ścierają.
Najbardziej imponuje mi Mackiewicz jako konstruktor, swobodnie splatający koleje niezliczonych osób, z których wiele pojawia się tylko na moment, inne zaś znikają i powracają wraz z rozwojem powieści. Przede wszystkim zaś jako konstruktor skomplikowanego mechanizmu, w którym zazębiają się wszystkie śrubki, kółka i trybiki, bo mechanizm to wielowarstwowy, obejmujący zarówno śrubki - czyli losy jednostek, trybiki - dzieje większych zbiorowisk ludzkich, jak i młyńskie w skali kółka procesów polityczno-społecznych. Pracuje to bez najmniejszego zgrzytu, perfekcyjnie zaprojektowane, wykonane i naoliwione. Pokłony.
Pisarstwo Mackiewicza ma dla mnie charakterystyczną,...

książek: 6708
Witold Lisek | 2014-02-01
Na półkach: Chcę przeczytać

http://www.youtube.com/watch?v=1o6xu69jFGY

książek: 1544
Lea | 2016-08-31
Na półkach: Przeczytane, Ulubione
Przeczytana: 12 sierpnia 2016

Powieść ta uważana jest za najwybitniejszą w dorobku pisarza. A trzeba przyznać, że kilka wybitnych napisał.

Akcja powieści rozgrywa się na Kresach w latach 1941-1945. Rozpoczyna się w momencie ataku Niemiec na Związek Radziecki i kończy wraz z klęską Niemiec. Powieść jest kontynuacją wcześniejszej „Drogi donikąd”. O ile ta pierwsza jest znakomitą powieścią z historią w tle, to "Nie trzeba głośno mówić" jest raczej traktatem historycznym nadającym się do wielokrotnego czytania (bo za pierwszym razem nie sposób wszystkiego z niej wychwycić).
Powieść ukazuje losy zwykłych ludzi na tle bieżących wydarzeń historycznych. Jednak rola poszczególnych postaci fikcyjnych w powieści sprowadzona jest głownie do roli informatorów, którzy naświetlają wydarzenia historyczne. Charakterystyczne dla prozy Mackiewicza jest posługiwanie się zmienną perspektywą narracji. Gdy opisuje losy jednostek zawęża perspektywę do wiedzy danej postaci. Natomiast gdy pisze o wydarzeniach historycznych, wówczas ...

książek: 0
| 2013-12-26
Na półkach: Przeczytane, Posiadam

„Nie trzeba głośno mówić „jest kontynuacją „Drogi donikąd”. Akcja powieści rozpoczyna się 22 czerwca 1941 roku, czyli w dniu inwazji Niemiec na Związek Sowiecki. Tak długo wyczekiwana przez umęczone narody Związku Sowieckiego, w tym także przez mieszkających na okupowanych kresach Polaków wojna, stała się w końcu faktem. A jej wybuchowi towarzyszy wybuch radości wszystkich mieszkańców Wileńszczyzny. Ale wraz z postępem wojsk niemieckich pojawia się także niemiecka administracja, a za nią rozczarowanie, a z czasem przerażenie. „Teraz poznacie naszą okupację” mówi na spotkaniu konspiracyjnym przybyły z Generalnego Gubernatorstwa kurier, którego zadaniem jest rozbudowa na kresach wschodnich struktur konspiracyjnych polskiego państwa podziemnego. W tą działalność konspiracyjną włączają się ochoczo ci, którzy przetrwali władzę sowiecką, a ich dewizą jest powiedzenie” przeciw Niemcom zawsze, z bolszewikami nigdy”. Niestety układ sojuszy międzynarodowych oraz podpisanie porozumienia...

książek: 0
| 2017-06-14
Na półkach: Literatura, Przeczytane

W „Roku myśliwego” Czesław Miłosz napisał: „Mackiewicz był pisarzem – realistą i w porównaniu z jego zaciekłością w odtwarzaniu „jak naprawdę było” inne odmiany realizmu ukazują swoją bladość albo fałsz.”
I rzeczywiście, w swojej ostatniej powieści „Ptasznik z Wilna” z niezwykłą drobiazgowością oddaje paradoksy i niuanse skomplikowanej rzeczywistości wojennej na wschodnim froncie II wojny światowej. Robi to z brakiem szacunku dla utrwalonych mitów i stereotypów, nie pozwalając zaszufladkować się nie tylko literacko, ale również politycznie. Podkreślanie oczywistego antykomunizmu pisarza jest bowiem na dłuższą metę krzywdzące dla jego twórczości. To trochę tak, jakby o Dostojewskim powiedzieć, że pisał grube książki. Niewiele z tego wynika, a może zniechęcać potencjalnych czytelników do Mackiewicza jako autora rzekomo jednoznacznego politycznie, „prawicowego”.
Co do samej powieści – mimo wszystkich jej zalet nie do końca przekonuje mnie...

książek: 1597
Roman Dłużniewski | 2016-11-17
Na półkach: Przeczytane, Ulubione, Posiadam
Przeczytana: 17 listopada 2016

II Wojna. Marzenia i nadzieje mieszkańców Kresów. I tragedia 1945 roku. Jakże prawdziwie brzmią słowa Mackiewicza... Z komunistami nie można rozmawiać, ich trzeba zabijać... Koniecznie!!

książek: 354
Łukasz Lelonek | 2014-03-18
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 18 marca 2014

Losy bohaterów powieści przedstawiają losy Polski w starciu III Rzeszy ze Związkiem Sowieckim. Punkt ciężkości przesunięty jest jednak na Wilno co ukazuje katastrofę w innym, bardziej tragicznym wymiarze.

Ukazuje pełen fałsz tezy, że Polska przetrwała straszne lata okupacji. Nie przetrwała. Świat ten przestał istnieć pod uderzeniem nazizmu, a następnie komunizmu.
Jak pisał Ryszard Legutko w "Eseju o duszy polskiej" obecna Polska to inna Polska. Tamta została poddana śmiertelnej amputacji wschodnich ziem i dziwacznej transplantacji ziem zachodnich.

"Nie trzeba głośno mówić" doskonale ukazuje aspekt pęknięcia jaki powstał pomiędzy Warszawą i Kresami na tle stosunku do nadchodzącej Armii Czerwonej. Ta mrzonka o współpracy z Sowietami została brutalnie zdeptana przez żarna historii.

książek: 420
Marek | 2013-02-07
Przeczytana: 10 lutego 2013

Może tak już zostanie że jesteśmy w tym miejscu geograficznym skazani na historię. Wokół ci sami aktorzy i nasze dylematy dzisiaj jakby podobne. Mackiewicz nie podaje czytelnikowi żadnych złudzeń tylko ukazuje skomplikowaną rzeczywistość i jeszcze wikła swoich bohaterów w pytania beznadziejne. Zastanawia mnie dlaczego wydawcy krajowi nie drukują Mackiewicza bo książki, nie wiem czy państwo wiecie, są drukowane w Wielkiej Brytanii następnie przewożone do Polski i sprzedawane w nielicznych księgarniach. Naprawdę chciałbym to pojąć dlaczego tak komplikujemy sobie życie w tej części świata.... zresztą o tym jest ta powieść.

książek: 222
1strazak52 | 2016-12-19
Przeczytana: 18 grudnia 2016

Aby zrozumieć uczucia Polaków na Kresach w latach 1939 - 1945 należy przeczytać obie książki Mackiewicza ("Droga donikąd", "Nie trzeba głośno mówić"). Doskonale pokazany "klimat" tamtych dni na Kresach. Radości, smutki, rozterki i konflikty. Doskonale podkreślone to o czym nie wypadało, nie można było głośno mówić a co w zasadniczy sposób wpływało na życie a i na śmierć naszych rodaków na Kresach

książek: 86
Marcin Lipigórski | 2013-10-19
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 1998 rok

Literatura najwyższych lotów. Mackiewicz bezdyskusyjnie rządzi!

zobacz kolejne z 396 
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd