Neron. Okrutny zbrodniarz rozgrzeszony

Seria: Wielcy Historii
Wydawnictwo: Amber
6,39 (23 ocen i 7 opinii) Zobacz oceny
10
0
9
1
8
2
7
9
6
6
5
4
4
0
3
1
2
0
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788324127474
liczba stron
262
kategoria
historia
język
polski

Zbrodniarz, który spalił Rzym, by na jego zgliszczach śpiewać pieśń o upadku Troi. Sadysta, który rzucał chrześcijan lwom. Tyran, który żądał dla siebie boskiej czci. Morderca, który zabił matkę i żonę. Niewdzięcznik, który posłał na śmierć swego nauczyciela. Pozbawiony talentu pyszałek, który kazał podziwiać swe żałosne artystyczne popisy. Rozwiązły lubieżnik, który zaspokajał najbardziej...

Zbrodniarz, który spalił Rzym, by na jego zgliszczach śpiewać pieśń o upadku Troi. Sadysta, który rzucał chrześcijan lwom. Tyran, który żądał dla siebie boskiej czci. Morderca, który zabił matkę i żonę. Niewdzięcznik, który posłał na śmierć swego nauczyciela. Pozbawiony talentu pyszałek, który kazał podziwiać swe żałosne artystyczne popisy. Rozwiązły lubieżnik, który zaspokajał najbardziej dzikie żądze.

Niemal wszystko w tym wizerunku jest zmyśleniem. Neron ma na sumieniu nie więcej grzechów niż jego wychwalani poprzednicy i następcy – Juliusz Cezar, Klaudiusz, Konstantyn Wielki. A jednak to właśnie jego historia uznała za łotra wszech czasów.

Dlaczego w oczach potomnych symbolem zła jest Neron Klaudiusz Druzus Germanik? Cesarz, który nigdy nie stanął na czele legionów, lecz oddawał się scenie i poezji. Rzymianin, któremu bliższa była dusza Greka. Jakie błędy popełnił, że zasłynął jako okrutnik? Co zrodziło legendę największego tyrana, która przetrwała dwa tysiąclecia?

 

źródło opisu: Amber, 2007

źródło okładki: http://www.wydawnictwoamber.pl/kategorie/historia/...»

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 37
Ciekawski | 2017-10-20
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 20 października 2017

Cóż można powiedzieć? Wspaniała książka!

Dla wszystkich miłośników Rzymu i jego historii książka ta powinna stanowić lekturę obowiązkową. Wraz z autorem śledzimy losy cesarza Nerona i odkrywamy jego mniej znane oblicze. Wraz z kolejnymi stronami wizerunek cesarza-okrutnika, cesarza-despoty i cesarza-podpalacza powoli zaczyna się zmieniać. Pod koniec książki z zaskoczeniem odkrywamy, że zaczynamy go rozumieć.

Autor doskonale opisuje straszne warunki, w których Neron spędził jako dziecko – oddzielony od matki (Julii Agrypiny Starszej) i w strachu o własne życie. Bez ojca, za to ze stryjem (Kaligulą), który budzi przerażenie swoją nieprzewidywalnością. Gdy wreszcie chłopiec odzyskuje matkę, relacja z nią zmienia się w układ skrajnie toksyczny. Z książki wyłania się obraz zaborczej, przerażającej kobiety, która swoje cele realizuje po trupach. A ich osiągnięcie nie będzie możliwe bez posłużenia się synem. Dużą część książki wypełnia właśnie Agrypinie i jej dążenie do władzy.

Autor stawia tezę, że to właśnie relacja z matką przyczyniła się do zwichrowania charakteru Nerona. Z jednej strony postawiła go na szczycie politycznej drabiny, z drugiej – uzależniając go od siebie chciała sama sprawować rządy za jego pośrednictwem.

Książka – wbrew tytułowi – nie rozgrzesza ani wybiela Nerona. Raczej próbuje wytłumaczyć jego postępowanie i uczynić go bardziej ludzkim. Ukazuje go raczej jako młodzieńca o słabym charakterze, który całe życie był od kogoś zależny : najpierw od matki, potem od doradców – Burrusa i Seneki. A uwolniwszy się wreszcie z pętających go więzów uzależnił się od kolejnych osób ze swego otoczenia – Poppei Sabiny i Ofoniusza Tygellina. Ci ostatni podsycali w nim cechy, które zarówno matka jak i Burrus i Seneka wcześniej tłumili.

Megalomania, narcyzm, pożądanie poklasku i aprobaty dla swego postępowania – te wszystkie cechy, ujawniły się w Neronie w drugim okresie jego panowania, gdy otoczenia przestało go hamować. Wcześniej Rzymianie Nerona uwielbiali. Neron-śpiewak, Neron-aktor, Neron-woźnica : to było już za wiele dla mieszkańców Rzymu, którzy oczekiwali od władcy innych cech.

I co z tego, że za panowania Nerona mniej ludzi straciło życie, niż za rządów Augusta (za młodu przezywanego „rzeźnik”), czy Cezara (który wymordował pół Galii), albo Wespazjana (krwawo stłumione powstanie w Judei)? Co z tego, że Neron nie prowadził żadnych wojen? że stronił od krwawych igrzysk preferując greckie zawody sportowe i sztukę? Historia bywa okrutna i niekiedy bardzo przypadkowo przykleja etykietki. Neronowi niechętni mu starożytni historycy „dorobili gębę” krwawego i szalonego despoty. I właśnie z takim wizerunkiem Nerona autor recenzowanej książki walczy. Jak dla mnie - w sposób bardzo przekonujący.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Wodospad

I wreszcie niemal rok po przeczytaniu "Łzy "udało mi się w końcu sięgnąć po "Wodospad " . Z twórczości Lauren Kate spotkałam się...

zgłoś błąd zgłoś błąd