Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

To, co nam zostaje

Tłumaczenie: Joanna Dziubińska
Wydawnictwo: Filia
7,2 (92 ocen i 20 opinii) Zobacz oceny
10
4
9
10
8
22
7
27
6
23
5
5
4
1
3
0
2
0
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
The Things We Keep
data wydania
ISBN
9788380751491
liczba stron
420
język
polski
dodała
Ag2S

To obok MOTYLA, Lisy Genovy, najpiękniejsza powieść o sednie człowieczeństwa, godności i mierzeniu się z nieuleczalną chorobą. Miłość nigdy nie zapomina… Anna Foster ma trzydzieści sześć lat i jest we wczesnym stadium choroby Alzheimera. Wie, że rodzina posyła ją do domu opieki Rosalind House dla jej własnego dobra. Spotyka tam Luke’a, jedynego rezydenta w wieku zbliżonym do niej. Anna nie...

To obok MOTYLA, Lisy Genovy, najpiękniejsza powieść o sednie człowieczeństwa, godności i mierzeniu się z nieuleczalną chorobą.

Miłość nigdy nie zapomina…

Anna Foster ma trzydzieści sześć lat i jest we wczesnym stadium choroby Alzheimera. Wie, że rodzina posyła ją do domu opieki Rosalind House dla jej własnego dobra. Spotyka tam Luke’a, jedynego rezydenta w wieku
zbliżonym do niej. Anna nie spodziewa się, że kiedy ona będzie się buntować przeciw temu, jak teraz wygląda jej życie, ono połączy ją z Lukiem więzami miłości. I chociaż choroba zabiera jej coraz więcej wspomnień, Anna walczy, próbując zachować jak najwięcej – w tym nowe, piękne uczucie.

Eve Bennett z dnia na dzień zostaje samotną matką i zmuszona jest zrobić użytek ze swojego kulinarnego wykształcenia. Gdy w Rosalind House poznaje Annę i Luke’a, jest głęboko poruszona łączącym tych dwoje uczuciem.

Tragiczny wypadek sprawia, że rodziny zakochanych postanawiają ich rozdzielić, natomiast Eve zaczyna się zastanawiać, jak wiele jest skłonna zaryzykować, aby temu zapobiec.

 

źródło opisu: http://www.wydawnictwofilia.pl/Ksiazka/165

źródło okładki: http://www.wydawnictwofilia.pl/Ksiazka/165

pokaż więcej

Brak materiałów.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Oficjalna recenzja
Leśna_czytelnia książek: 377

Niepamięć

Spowita tajemnicą, przybierająca różne formy, nie mająca jednego źródła. Nie wiadomo jakie są jej przyczyny, nie ma skutecznej metody leczenia. To choroba rodziny, dotykająca również najbliższych. Choroba, która odbiera wspomnienia, osobowość i wolność. O Alzheimerze wciąż wiemy za mało, choć staramy się mówić o nim częściej i głośniej. Zwłaszcza osoby, które zmagają się z tą chorobą i ich opiekunowie, chcą krzyczeć i prosić o zrozumienie. Może dzięki literaturze popularnej, która zaczęła poruszać temat tej okrutnej choroby, wzrośnie wrażliwość społeczeństwa.

Utarło się, że Alzheimer dotyka osoby starsze, choroba często na wstępnym etapie utożsamiana jest z demencją albo przypisuje się ją podeszłemu wiekowi. „To tylko starość”, a tymczasem odnotowuje się przypadki zachorowań u osób w coraz młodszym wieku, nawet trzydziestoletnich. Anna Foster ma trzydzieści sześć lat, gdy trafia do Rosalind House, prywatnego domu opieki. Nim tam zamieszkała była mężatką, ratownikiem medycznym, ulubioną ciocią swoich bratanków. Choroba podstępem zaczęła odbierać jej wspomnienia, pamięć, poczucie bezpieczeństwa i kontroli. Gdy doszło do niefortunnego wypadku, który zagroził zdrowiu innych, jej brat podjął decyzję o umieszczeniu Anny w ośrodku. W nim zaczęła nowy i, niestety, ostatni etap życia. Jej towarzyszem został Luke, przez Annę zwany Młodym Gościem, któremu demencja odbiera stopniowo zdolność mowy. Wbrew rodzinie, opiekunom i chorobie, tych dwoje połączyło niezwykłe uczucie. Ich...

Spowita tajemnicą, przybierająca różne formy, nie mająca jednego źródła. Nie wiadomo jakie są jej przyczyny, nie ma skutecznej metody leczenia. To choroba rodziny, dotykająca również najbliższych. Choroba, która odbiera wspomnienia, osobowość i wolność. O Alzheimerze wciąż wiemy za mało, choć staramy się mówić o nim częściej i głośniej. Zwłaszcza osoby, które zmagają się z tą chorobą i ich opiekunowie, chcą krzyczeć i prosić o zrozumienie. Może dzięki literaturze popularnej, która zaczęła poruszać temat tej okrutnej choroby, wzrośnie wrażliwość społeczeństwa.

Utarło się, że Alzheimer dotyka osoby starsze, choroba często na wstępnym etapie utożsamiana jest z demencją albo przypisuje się ją podeszłemu wiekowi. „To tylko starość”, a tymczasem odnotowuje się przypadki zachorowań u osób w coraz młodszym wieku, nawet trzydziestoletnich. Anna Foster ma trzydzieści sześć lat, gdy trafia do Rosalind House, prywatnego domu opieki. Nim tam zamieszkała była mężatką, ratownikiem medycznym, ulubioną ciocią swoich bratanków. Choroba podstępem zaczęła odbierać jej wspomnienia, pamięć, poczucie bezpieczeństwa i kontroli. Gdy doszło do niefortunnego wypadku, który zagroził zdrowiu innych, jej brat podjął decyzję o umieszczeniu Anny w ośrodku. W nim zaczęła nowy i, niestety, ostatni etap życia. Jej towarzyszem został Luke, przez Annę zwany Młodym Gościem, któremu demencja odbiera stopniowo zdolność mowy. Wbrew rodzinie, opiekunom i chorobie, tych dwoje połączyło niezwykłe uczucie. Ich sprzymierzeńcem została Eve, samotna matka przeżywająca swój osobisty dramat, kucharka i sprzątaczka w Rosalind House.

„To, co nam zostaje” to losy trzech bohaterek – Anny, Eve oraz Clementine, córki Eve. Ich opowieści przeplatają się ze sobą, tworząc historię o pokonywaniu trudności, walce o to, co najważniejsze, o samą siebie, o swoje dobre samopoczucie. To opowieść poruszająca trudny temat, lecz napisana lekkim piórem, dzięki czemu można pochłonąć ją w jedno deszczowe popołudnie. To powieść obyczajowa, która stawia wiele istotnych pytań – czy można kochać bez względu na rzucane przez życie kłody? Czy warto pielęgnować wszystkie wspomnienia? Jak radzić sobie ze stratą bliskiej osoby? Jak wytłumaczyć dziecku, że nie wszyscy ludzie są dobrzy? Sally Hepworth tylko częściowo udziela odpowiedzi na te i inne pytania, dając czytelnikowi szansę na zmierzenie się z nimi. „To, co nam zostaje” z pewnością zostanie z czytelnikami na dłużej. 

Karolina Purłan

pokaż więcej

Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (297)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 5241
kajsa | 2016-11-01
Przeczytana: 31 października 2016

Książka,którą zapamiętam na długo.
Anna i Luke to dwoje młodych ludzi,którzy w wyniku choroby znaleźli się w miejscu zupełnie dla nich nieprzeznaczonym.Ich czas i możliwości też zostały zawężone i ograniczone.Nie mogli normalnie funkcjonować i radować się życiem.
A jednak...złożyli sobie obietnicę,że na przekór wszystkiemu pozostaną ze sobą.
W dotrzymaniu danego słowa pomaga im Eve,młoda kobieta,którą los też zaskoczył nagle i mało szczęśliwie.Dzięki Annie i Lukowi przewartościowuje swe życie,uczy się go jakby od nowa,bo przecież najważniejsze jest TO,CO NAM ZOSTAJE.

książek: 850
mamaKa | 2016-12-23
Na półkach: Biblioteka, Przeczytane
Przeczytana: 23 grudnia 2016

Pierwsze wrażenie przed przeczytaniem książki - kokardka spleciona z dwóch sznureczków. Pierwsza myśl po przeczytaniu - jak dobrze, że nikt jej nie rozwiązał. Ludzie potrzebują miłości, nawet jeśli nie pamiętają jej/jego imienia, twarzy czy dotyku. Nawet jeżeli mieszkają w domu opieki i zapominają, kim są i gdzie są. Potrzebują uczucia i bliskości, na przekór tym, którzy wiedzą lepiej czego chcą ich najbliżsi. Czasami warto być tą osobą, która otworzy drzwi do pokoju zamkniętego na klucz, aby spełnić marzenia innych. Usłyszeć słowa - "pomóż mi" i nie udawać, że nie są kierowane do niej.

książek: 6558
miki24gr | 2016-09-29
Przeczytana: 29 września 2016

Znów inny sposób na ukazanie wczesnej postaci choroby Alzheimera. Powieść wzrusza i zmusza do refleksji na temat prawa do miłości w każdym wieku i w każdym stanie umysłowym. Bardzo ciekawa jest narracja prowadzona z punktu widzenia kilku bohaterek w różnych płaszczyznach czasowych, co pozwala obserwować postęp choroby i degradację psychiki. Również historia swoistej przyjaźni pomiędzy głównymi bohaterkami jest przedstawiona niezwykle interesująco i ciepło. Odnoszę jednak wrażenie pewnego niedosytu...jak gdyby książka była tylko wstępnym szkicem czegoś większego i bardziej dogłębnego...Niemniej gorąco polecam!

książek: 691
Miłka Kołakowska | 2016-10-13
Przeczytana: 09 października 2016

Zaniki pamięci i postępujące otępienie w chorobie Alzheimera nieuchronnie prowadzą do śmierci, a zamazywane wspomnienia ograniczają wykreowany przez bliskich wizerunek chorego. Strach przed utratą własnej osobowości przynosi rozpacz i poczucie bezradności, ale czy jest właściwa reakcja na tę paskudną chorobę? Sally Hepworth powieścią „To, co nam zostaje” przybliża świat chorych na Alzheimera i pokazuje, jak godnie zmierzyć się z kolejnymi objawami choroby.

Anna Foster w wieku trzydziestu sześciu lat trafia do domu opieki Rosalind House. Diagnoza wczesnego stadium choroby Alzheimera godzi w dotychczasowe życie kobiety, a szybko postępujące zmiany chorobowe sprawiają, że pobliski dom opieki zdaje się najlepszym wyjściem z sytuacji. Sędziwy wiek większości mieszkańców Rosalind House nie zachęca do nawiązywania znajomości więc kobiecie trudno nabrać nawyków, jakie łączą pozostałych rezydentów. Wyjątkiem jest Luke, który jako jedyny mężczyzna w podobnym wieku zaraża kobietę odrobiną...

książek: 2878
Liza | 2017-06-04
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 04 czerwca 2017

„ Miłość nigdy nie zapomina. Ona jest tym, co nam zostaje.”

Anna, 36-latka, dotknięta demencją, mieszka obecnie w domu opieki Rosalind House. Tam poznaje młodego mężczyznę, któremu demencja odbiera zdolność mowy. Wbrew okolicznościom Anne i Luke zostali parą, którą połączyło niezwykłe uczucie. Miłość.

„Lubię, kiedy ludzie pamiętają, że jestem człowiekiem, a nie tylko osobą z Alzheimerem.”

Ta powieść ukazuje podstępność choroby: utratę pamięci, wspomnień (Anne nie pamięta bratanków, brata, z czasem zapomina nawet Luke’a), kontrolę nad jej codziennym życiem przejmują inni. Strach przed jutrem, brak nadziei, że nic wspaniałego jej nie czeka. Ale Luke chce żyć, nie egzystować. Razem dają sobie poczucie bliskości, pocieszenia. Ale pewien tragiczny wypadek sprawia, że rodziny tych dwojga rozdzielają ich. Zamykają drzwi. Jednak Eve (o której za moment) zastanawia się, czy przestrzeganie woli rodziny jest rzeczywiste dobre dla wszystkich? Czy raczej dobre dla wszystkich innych oprócz...

książek: 740
lila | 2017-07-26
Na półkach: Przeczytane, 2017
Przeczytana: 26 lipca 2017

Alzheimer i demencja kojarzą się z seniorami, a tu mamy 36-letnią Annę i Lucka dotkniętych tym schorzeniem.
Ciepła książka o prawie do miłości, pogodzeniu się z losem, odpowiedzialności, trudnych wyborach.
Obok głównego wątku jest tu jeszcze historia Evy, przeżywającej żałobę po mężu-samobójcy. Kobieta próbuje ułożyć na nowo życie swoje i ukochanej córki, co nie jest łatwe w przesyconym nienawiścią otoczeniu.
Dobra powieść, wzrusza i chwyta za serducho. polecam

książek: 124
Czarno Biala | 2016-10-06
Na półkach: Przeczytane, Posiadam

Marzysz o przyszłości? Ja również marzę. Marzę, by zestarzeć się u boku męża. Marzę, by choć raz cofnąć czas, by wypowiedziane słowa przepadły czeluści zapomnienia... To, co nam zostaje to przyszłość, a czym będzie dla nas przyszłość, kiedy nie pamiętamy własnej przeszłości...

Ma trzydzieści osiem lat. Anna młoda kobieta, która została nową mieszkanką, domu opieki dla emerytów. Diagnoza szokująca-choroba Alzheimera. Nowy dom. Nowe znajomości. Rezydentem ośrodka jest także Luck. Młody chłopak, który cierpi na otępienie czołowo-skroniowe. Codzienność bywa dla nich plamą rozmazanych wspomnień, ale walczą! Ona walczy o kolejny dzień wspomnień, a on dotrzymuje jej kroku. Walczą, a pomiędzy nimi wytwarza się uczucie, które okaże się dla nich kolejnym zapiskiem na liście "kolejnych razów"

Zostaje samotną matką. Eva zostaje kucharką oraz sprzątaczką w Rosalind House. Obserwuje i dopinguje rezydentów w walce z chorobą. Jej uwaga skupia się na Annie i Lucku. Podświadomie wie, że tych dwóch...

książek: 1320
Monika | 2017-05-25
Na półkach: Przeczytane, Ulubione, 2017
Przeczytana: 15 maja 2017

Alzheimer i demencja, dwa słowa, dwa schorzenia, których współczesny świat boi się jak ognia. Kojarzą się ze starością, a nie z obrazem młodego, wysportowanego człowieka, który jest mocno promowany w mediach. Sally Hepworth zadaje kłam stwierdzeniu, że choroby te przydarzają się tylko staruszkom w swojej powieści "To, co nam zostaje".


Anna ma 34 lata i ma alzheimera. Niewyobrażalne? Nie do pojęcia? Jak to? Przecież jest taka młoda, życie stoi przed nią otworem. Jak to możliwe, by tak młoda osoba mierzyła się z tak strasznym doznaniem. Ano możliwe, chociaż większość osób nie jest świadoma, że choroba ta dotyka też stosunkowo młode osoby. Dla jej własnego dobra i wedle swojego życzenia kobieta trafia do Rosalind House, domu spokojnej starości dla osób z demencją. Tam poznaje Luke'a, młodego mężczyznę, którego dotknęło to samo, co ją. Wbrew rozsądkowi, wbrew sobie, między nią a nowo poznanym mężczyzną rodzi się uczucie.

Eve Bennet znajduje się w całkiem nowej sytuacji, Po stracie...

książek: 770
eva40 | 2017-01-20
Przeczytana: 17 stycznia 2017

Niezwykła książka o młodej kobiecie która zmaga się z okropną chorobą. Zaledwie 36 lat i taka diagnoza straszne......polecam wszystkim co narzekają na swoje życie.....i tym co mają bliskich ciężko chorych lub sami chorują.

książek: 1830
sarablack | 2017-04-03
Przeczytana: kwiecień 2017

Przeczytałam "Motyla" Lisy Genovy i trudno mi było uwierzyć, że Alzheimer dotyka ludzi przed pięćdziesiątym rokiem życia. Książka "To, co nam zostaje" utwierdziła mnie w tym, że to nie jest choroba wyłącznie starych ludzi. Anne Foster ma dopiero 36 lat, męża, pracę, wspaniałą rodzinę i... odziedziczoną po matce chorobę. Tyle że jej matka zachorowała w starszym wieku. U Anne pierwsze objawy dały znać o sobie przed trzydziestym szóstym rokiem życia. Brat umieszcza ją w domu opieki dla ludzi z demencją, w którym Anne poznaje Luke'a i blisko się z nim zaprzyjaźnia. Szkoda tylko, że z dnia na dzień nie może zapamiętać, co ją z nim łączy, kim jest. To smutne, ale jak się okazuje, demencja, nawet głęboka, nie pozbawia ludzi uczuć. To naprawdę piękna opowieść, godna polecenia.

zobacz kolejne z 287 
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
Inne książki autora
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd