Punkty zapalne. Dwanaście rozmów o Polsce i świecie

Wydawnictwo: Wydawnictwo poznańskie
6,7 (145 ocen i 17 opinii) Zobacz oceny
10
4
9
9
8
24
7
48
6
41
5
10
4
4
3
3
2
0
1
2
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788379764532
liczba stron
314
kategoria
literatura faktu
język
polski
dodał
L_Settembrini

„Punkty zapalne” to dwanaście przejmujących opowieści o współczesnym świecie, który drży w posadach. O coraz słabszej Europie. O nieobliczalnej Rosji. O tykającej bombie, jaką jest Bliski Wschód. O straszliwie poranionej Afryce. O błędach Stanów Zjednoczonych. Rozmówcami Michała Larka i Jerzego Borowczyka są reporterzy, fotoreporterzy, komentatorzy, analitycy. W tym pasjonującym towarzystwie...

„Punkty zapalne” to dwanaście przejmujących opowieści o współczesnym świecie, który drży w posadach. O coraz słabszej Europie. O nieobliczalnej Rosji. O tykającej bombie, jaką jest Bliski Wschód. O straszliwie poranionej Afryce. O błędach Stanów Zjednoczonych. Rozmówcami Michała Larka i Jerzego Borowczyka są reporterzy, fotoreporterzy, komentatorzy, analitycy. W tym pasjonującym towarzystwie znajdziecie także polityka, szpiega i dyplomatę. Każdy z nich przedstawił swoją autorską wersję rzeczywistości bezustannie podlegającej kryzysom, konfliktom i wojnom.

 

źródło opisu: materiały wydawnictwa

źródło okładki: materiały wydawnictwa

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Fragment książki

Oficjalna recenzja
Bosy_Antek książek: 692

Świat się zapalił

Nikogo chyba nie trzeba specjalnie przekonywać, że na świecie dzieje się źle. Ilość przerażających, wstrząsających, wytrącających z równowagi lub w najlepszym razie przejmujących informacji rośnie z dnia na dzień, a dni, gdy nie docierają do nas informacje o zamachach, kryzysach i dramatach, skłonni jesteśmy uznać za szczęśliwe. Historia ewidentnie ruszyła do przodu. Sytuacja jest dynamiczna. Bez wątpienia żyjemy w ciekawych czasach.

Dzieląc to doświadczenie Jerzy Borowczyk i Michał Larek (dwaj badacze literatury związani z Uniwersytetem im. Adama Mickiewicza w Poznaniu) skomponowali cykl dwunastu rozmów, które miały przybliżyć czytelnikom opinie znakomitych reporterów, dziennikarzy, polityków na temat stanu świata.

Czy dowiadujemy się z „Punktów zapalnych” czegoś nowego? I tak, i nie. Najatrakcyjniejsze partie tej książki opisują kulisy pracy reporterów wojennych, szpiegów, dziennikarzy wysyłanych na pierwszą linię frontu; wszędzie tam, gdzie pchane ku sobie masy ludzkie gotowe są zabić w imię religii, władzy, ideologii lub przestrzeni życiowej. Śmierć, o którą bohaterowie tej książki ocierali się zdecydowanie zbyt często, ogołociła ich z wrażliwości i pchnęła w otchłań zimnego profesjonalizmu. Mrożą krew w żyłach opisy nieszczęść, degeneracji i barbarzyństwa, które zilustrowano kilkoma celnymi zdjęciami, by te obiegły światowe media.

Ciekawie brzmią kwestie dotyczące roli dziennikarzy i fotoreporterów, którzy zbyt często są wykorzystywani do manipulowania opinią publiczną...

Nikogo chyba nie trzeba specjalnie przekonywać, że na świecie dzieje się źle. Ilość przerażających, wstrząsających, wytrącających z równowagi lub w najlepszym razie przejmujących informacji rośnie z dnia na dzień, a dni, gdy nie docierają do nas informacje o zamachach, kryzysach i dramatach, skłonni jesteśmy uznać za szczęśliwe. Historia ewidentnie ruszyła do przodu. Sytuacja jest dynamiczna. Bez wątpienia żyjemy w ciekawych czasach.

Dzieląc to doświadczenie Jerzy Borowczyk i Michał Larek (dwaj badacze literatury związani z Uniwersytetem im. Adama Mickiewicza w Poznaniu) skomponowali cykl dwunastu rozmów, które miały przybliżyć czytelnikom opinie znakomitych reporterów, dziennikarzy, polityków na temat stanu świata.

Czy dowiadujemy się z „Punktów zapalnych” czegoś nowego? I tak, i nie. Najatrakcyjniejsze partie tej książki opisują kulisy pracy reporterów wojennych, szpiegów, dziennikarzy wysyłanych na pierwszą linię frontu; wszędzie tam, gdzie pchane ku sobie masy ludzkie gotowe są zabić w imię religii, władzy, ideologii lub przestrzeni życiowej. Śmierć, o którą bohaterowie tej książki ocierali się zdecydowanie zbyt często, ogołociła ich z wrażliwości i pchnęła w otchłań zimnego profesjonalizmu. Mrożą krew w żyłach opisy nieszczęść, degeneracji i barbarzyństwa, które zilustrowano kilkoma celnymi zdjęciami, by te obiegły światowe media.

Ciekawie brzmią kwestie dotyczące roli dziennikarzy i fotoreporterów, którzy zbyt często są wykorzystywani do manipulowania opinią publiczną oraz rozważania dotyczące niejednoznacznej moralnie pracy szpiega.

Rozmówców udało się nakłonić nie tylko do odkrycia tajemnic własnych profesji. Dużą część książki stanowią mniej lub bardziej przekonujące analizy rzeczywistości – konfrontujemy się z teoriami na temat pochodzenia islamskiego terroryzmu, czytamy o błędach Stanów Zjednoczonych i Rosji, a nawet prowadzi się nas meandrami polskiej polityki. I, niestety, jest to słabszy element całości – jeżeli jesteśmy w stanie z zaciśniętymi zębami przetrwać histerycznie brzmiącego Wojciecha Tochmana, który wszędzie wietrzy unoszący się zapach potencjalnego ludobójstwa, to już gorzej sprawa wygląda w przypadku Ludwika Dorna, którego analizy rzeczywistości podszyte literackimi aluzjami zwyczajnie mogą nużyć każdego, kto nie interesuje się siermiężną polską polityką.

„Punkty zapalne” jednak nie do końca mnie przekonały. Nie dlatego, że mówiący w niej zawodowi przecież obserwatorzy świata grają na rozstrojonych instrumentach. Nie. Wybrana dwunastka z pełną odpowiedzialnością wypowiada się na zaproponowane im tematy, a czytelnik może podzielać lub odrzucać ich punkty widzenia. Problem polega na tym, że zebrane głosy stanowią niewielki wycinek pochodzący z przekrzykującego się tłumu rożnej maści analityków, specjalistów i dyżurnych mędrców. Nic nie utwierdza mnie w przekonaniu, że przepytywani przez Borowczyka i Larka wiedzą więcej i widzą dalej. Wszyscyśmy tak samo mądrzy, myślę sobie, zamykając tę książkę.

Jeżeli ktoś chce widzieć w „Punktach zapalnych” lekturę, którą umili sobie wakacyjną labę, gorzko się rozczaruje. Całość książki raczej przygnębia niż pociesza. Jeżeli zaś w czyimś wnętrzu przesiaduje miniaturowy Artur Schopenhauer, który wciąż powtarza, że wszyscy i tak umrzemy, wtedy książka ta idealnie wpasuje się w pesymistyczne nastroje.

Tomasz Fijałkowski

pokaż więcej

Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
pokaż wszystkie
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (522)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 638
Nobliszka | 2017-07-31
Na półkach: Przeczytane

Nudzisz się?
Wpuść do jednego pokoju Piotra Andrews’a, Pawła Smoleńskiego, Vincentego Severskiego, Andrzeja Jonasa, Wojciecha Jagielskiego, Aleksandra Smolara, Adama Daniela Rotfelda i Wojciecha Tochmana.
Mało Ci?
Ok.
To dodaj jeszcze Patrycję Sasnal, Miładę Jędrysik, Krzysztofa Millera i na dokładkę Ludwika Dorna.
I co teraz powiesz?
Nudno?!
No właśnie!
I tylko mała dygresja. Ludwik Dorn, tu musiałam się skupić aby wyłuskać meritum. No ale wiadomo. Polityk. I „złote usta”:)

książek: 702
Radosław Gabinek | 2016-08-08
Przeczytana: 08 sierpnia 2016

Zacznę od tego, że jest coś takiego w okładce tej książki, że działa ona na człowieka hipnotyzująco i gdzieś tam w głębi od momentu kiedy ją zobaczyłem, to czułem że prędzej czy później po nią sięgnę. Zdecydowała ostatecznie rekomendacja na blogu czytamrecenzuje. Już pierwszy wywiad trafił do mnie i to , że się tak wyrażę - konkretnie ! Każdy następny, pomimo tego, że mamy tutaj zestawienie osób z różnych środowisk, reprezentantów rozmaitych zawodów i prezentujących często odmienny światopogląd składa się ostatecznie na rewelacyjną całość, którą czyta się z zapartym tchem i coraz to większa ciekawością.

Był kiedyś taki program w TVP, kiedy jeszcze można ją było nazwać publiczną, który nazywał się "7 dni świat", a prowadził go znakomity, nieżyjący już niestety Andrzej Turski. Pamiętam, że uwielbiałem na niego zerknąć, kiedy oglądał go mój ojciec. Nawet kiedy jeszcze nie bardzo orientowałem się nawet w ogólnej sytuacji politycznej na świecie i za grosz nie rozumiałem...

książek: 248
Michał | 2017-10-17
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 17 października 2017

Mądrych ludzi warto posłuchać. Nawet jeśli nie zawsze, lub nie w pełni podziela się ich zdanie. W książce dostajemy rozmowy aż z dwunastoma inteligentnymi, uważnymi obserwatorami światowych problemów i konfliktów. Całkiem niezła statystyka.
Nie mogę się niestety zgodzić, że jest to przekrojowa lektura biorąca pod uwagę różne punkty widzenia na problematyczne tematy, gdyż odpytywani w swoich poglądach są w dużej mierze zbieżni. Z resztą zdecydowana większość wywodzi się ze środowiska „Gazety Wyborczej”. Trochę brak tutaj więc mocnych kontrargumentów dla przeciwwagi.
Sam tytuł też nie do końca został zrealizowany. Rozmowy podejmowane przez Borowczyka i Larka często zupełnie odchodzą od tematu przewodniego, skupiając się na dokonaniach rozmówców lub polskim politycznym piekiełku, a można raczej śmiało założyć, że w skali światowej nasz kraj żadnego „punktu zapalnego” raczej nie stanowi. Niekiedy ten niespójny tor prowadzenia rozmowy wypada z resztą całkiem nieźle, bo np. o kulisach...

książek: 237
Wojtek | 2016-07-18
Na półkach: Przeczytane, 2016
Przeczytana: 17 lipca 2016

Można w tej książce znaleźć różne światopoglądy. Lewicowy i prawicowy, bardziej przenikliwy i bardziej pobieżny, ale większość rozmów "o Polsce i świecie" to wnikliwa analiza tego co jest i tego co będzie, chociaż jak wielu rozmówców twierdzi, nie sposób dziś przewidzieć jutra, a tym bardziej tego, czy będzie ono lepsze, gorsze, a może takie samo.

Książka otrzymałaby ode mnie ocenę 8 lub 9, gdyby nie jeden szczegół. Jeden rozmówca. Pani dr Patrycja Sasnal, która z radosnym euroentuzjastycznym spojrzeniem na świat stwierdziła, że "We Francji, na przykład, jest 6 milionów muzułmanów, a przypadków kontestacji systemu z użyciem przemocy ciągle bardzo mało" (strona 236). Jeśli trzy zamachy to ciągle zbyt mało, to ja już więcej nie komentuję, odsyłam was do tekstu.

książek: 1441
Tina | 2016-11-16
Na półkach: Przeczytane, Wygrana w LC

Mądra, ciekawa książka, stanowiąca zbiór wywiadów ze znakomitymi ekspertami. Zdanie wielu z nich jest mi bliskie, inni zaskoczyli mnie swoim podejściem do wielu współczenych zagadnień politycznych, które diamentralnie różni się od moich poglądów. Podoba mi się koncepcja tej książki, stanowiaca zestawienie różnych punktów widzenia. Wynotowałam sobie kilka cytatów z wypowiedzi tych mądrych głów. Teraz chyba już nikt tak nie robi. Pozostanę jednak wierna starej szkole, bo są takie zdania, do których warto wracać i czytać je od nowa i od nowa.

książek: 582
Ania_OK | 2017-07-11
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 11 lipca 2017

Wygrał mój lokalny patriotyzm! Jako absolwentka UAM w Poznaniu, nie mogłam nie sięgnąć po książkę napisaną przez mojego wykładowcę. "Punkty zapalne" czyta się jednym tchem, chce się poznać kolejnego rozmówcę i dowiedzieć czegoś więcej o współczesnym świecie. Zatem, zapytacie, skąd tak niska nota? Dlaczego "dobra" a nie "bardzo dobra" czy "rewelacyjna"? Właśnie stąd, że jest jednostronna i to nie do końca mi się podobało. Owszem, przedstawia mój punkt widzenia, wypowiadają się główni reportażyści związani z GW, ludzie mądrzy, ciekawi świata. Jednak kontrapunktem do tego "lewackiego" spojrzenia jest wywiad z Ludwikiem Dornem, który troszkę ratuje obiektywizm i wielowymiarowość poglądów.
Zatem kogo jeszcze bym zaprosiła? Igora Janke- nie zgadzam się z jego poglądami, jednak lubię go słuchać, bo pozwala mi spojrzeć na świat z nieco innej perspektywy. Tomasza Trelikowskiego i innych z Frondy, Piotra Zychowicza. Ok! Wkurzałabym się na nich, ale to także byłby "punkt zapalny"-...

książek: 793
Dawid | 2016-09-27
Przeczytana: 27 września 2016

Punkty zapalne. Czyli dwanaście rozmów z różnymi ludźmi.
Od fotografów, dziennikarzy, szpiegów czy polityków.
Sprawy ważne bo odnoszące się do nas ludzi, do tematu wojen na świecie pokoju i niezrozumienia. Rozmowy na temat świata, uchodźców i Polski a wszystko to zgrabnie pokazane dzięki autorom.
Gdyby to było 20 rozmów to z chęcią bym również przeczytał. Bardzo ważna książka tego roku.

książek: 421
cyganka | 2018-05-06
Na półkach: Przeczytane, Posiadam, Reportaż

Dobrze się czyta, można poznać nie tylko sposób patrzenia na świat i rozumienia go przez rozmówców, ale także ich historie, z czego wyrośli, jakie mają doświadczenia i przeżycia związane z aktualną sytuacją na świecie. Mocnym punktem jest to, że rozmówcy specjalizują się w różnych dziedzinach i częściach świata, które częściowo się zazębiają. Słabą stroną książki jest to, że większość rozmówców (o ile nie wszyscy, nie pamiętam) są bardziej lub mniej związani z GW, przez co zabrakło różnych spojrzeń na świat, jego szerszego oglądu i odczytywaniu w różnych kluczach. Ciekawe byłoby poruszenie tych samych tematów z ludźmi z różnych środowisk, świat jest zbyt nieprzewidywalny i różnorodny, by czytać go całego w jednej linii.

książek: 672
skrytka_kulturalna | 2017-01-14
Na półkach: Przeczytane, Ebooki, 2017
Przeczytana: 12 stycznia 2017

Ciekawa książka, aczkolwiek trochę niespójna - niektóre wywiady były świetne, inne średnie. Zdecydowanie najbardziej zainteresowały mnie rozmowy z reporterami, najmniej te dotyczące polskiego poletka politycznego. Niemniej jest to pozycja warta uwagi.

książek: 422
Olga Kowalska | 2016-10-08
Na półkach: Przeczytane, Posiadam, Reportaż
Przeczytana: 07 października 2016

Wiele znajdziemy w tej książce. Prawicę i lewicę. Reporterów, szpiegów i polityków. Niepoprawnych optymistów i zatwardziałych pesymistów. A wszystko to złożone w zgrabny kalejdoskop odczuć odnośnie tego, że od dłuższego czasu wszyscy żyjemy na bombie.

Delikatny minus za edycję - im dalej w las, tym więcej literówek.

zobacz kolejne z 512 
Przeczytaj także

Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
Powiązane treści
Weź udział w konkursie reporterskim

Jeszcze niecałe dwa tygodnie zostały na przesłanie prac na konkurs reporterski Wydawnictwa Poznańskiego.


więcej
Bolesne, ale niezbędne - Michał Larek i Jerzy Borowczyk

„Punkty zapalne” to dwanaście przejmujących opowieści o współczesnym świecie, który drży w posadach. Larek i Borowczyk rozmawiali m.in. z Pawłem Smoleńskim, Vincentem Severskim, Wojciechem Jagielskim, Wojciechem Tochmanem, Patrycją Sasnal i Miładą Jędrysik - teraz rozmawiają ze sobą - o książce, śmierci i świecie.


więcej
więcej powiązanych treści
zgłoś błąd zgłoś błąd