Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Ojciec i syn Tom II

Cykl: Powieści Piastowskie (tom 2.2)
Wydawnictwo: Edition 2000
7,58 (220 ocen i 13 opinii) Zobacz oceny
10
28
9
20
8
59
7
73
6
31
5
6
4
1
3
1
2
1
1
0
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
8373660437
liczba stron
279
słowa kluczowe
powieści piastowskie
kategoria
historyczna
język
polski

Inne wydania

Seria powieści piastowskich Karola Bunscha doskonale wprowadza nas w czasy dawnych dziejów Polski. Opowiadania w których skład wchodzą: Dzikowy skarb I i II, Ojciec i syn I i II, Rok tysięczny I i II, Bracia, Bezkrólewie, Imiennik śladem pradziada, Imiennik miecz i pastorał, Przekleństwo, Zdobycie Kołobrzegu, Psie Pole, Powrotna droga, Wawelskie wzgórze, Wywołańcy, Przełom oddają dość wiernie...

Seria powieści piastowskich Karola Bunscha doskonale wprowadza nas w czasy dawnych dziejów Polski. Opowiadania w których skład wchodzą: Dzikowy skarb I i II, Ojciec i syn I i II, Rok tysięczny I i II, Bracia, Bezkrólewie, Imiennik śladem pradziada, Imiennik miecz i pastorał, Przekleństwo, Zdobycie Kołobrzegu, Psie Pole, Powrotna droga, Wawelskie wzgórze, Wywołańcy, Przełom oddają dość wiernie kawałek historii i nie pozwalają oderwać się od książek.

 

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
pokaż wszystkie
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (411)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 5817
Kalissa | 2014-09-02
Przeczytana: wrzesień 2014

Część II Cyklu Piastowskiego – powieść „Ojciec i syn” – uważam za tak samo piękną jak część I, tj. „Dzikowy skarb” – choć powieści te różnią się od siebie i mają inny styl opowiadania. Powieść koncentruje się bowiem na wzajemnych relacjach Mieszka I i jego syna Bolesława – zwanego zdrobniale Bolko:)

Nigdy nie zastanawiałam się nad dzieciństwem Bolesława Chrobrego. Zawsze, kiedy o nim myślę – widzę go już w roku 1000, kiedy w Gnieźnie przyjmuje cesarza Ottona III. Okazało się, że dzieciństwo Bolesława było trudne: najpierw jako zakładnik u cesarza – przeszedł bardzo wiele, później jako młokos już toczył walki z Niemcami u boku ojca, wreszcie miał wielki problem z macochą, a przez to - nie mógł czuć się pewny dziedzictwa.

Ujął mnie w powieści sposób, w jaki autor zestawił odwieczny konflikt dwóch pokoleń: ojca i syna – czyli konflikt doświadczenia i spokoju starości z entuzjazmem i lekkomyślnością młodości. Wynikająca z tego konfliktu, nieumiejętność porozumienia się, a w końcu...

książek: 255
Samson Miodek | 2016-01-29
Przeczytana: 29 stycznia 2016

Oto moja GRA O TRON!
Cudze chwalimy, swego nie znamy, sami nie wiemy co posiadamy!
Wiem zacząłem od oklepanego frazesu, ale jak tu od niego nie zacząć, kiedy czuję się trochę jak odkrywca, który znalazł białego kruka!
Drugą część powieści Ojciec i Syn dosłownie pochłonąłem, poświęciłem na nią każdą wolną chwilę, przerwy w pracy, jazda autobusem, i w trzy dni udało mi się skończyć, co ostatnio u mnie jest rzeczą wyjątkową, bardzo odpowiada mi styl pana Bunscha, jego charakterystyka postaci, próbuje nadać rys nawet tym osobom, które w powieści są tylko przelotnie, nie ma u niego ludzi złych i dobrych, są osoby z przewagą dobra lub zła, ale zawsze mamy pobudki postępowania, takiego czy innego. Moją ulubioną postacią jest tajemniczy Zbrozło. Pięknie opisy przyrody, widać że konikiem pana Karola musiała być ornitologia ;) Niesamowicie skrojone intrygi, a to wszystko w powieści o początkach państwa Polskiego! Miałem czasami wrażenie że Sapkowski musiał się wzorować na Bunschu, w...

książek: 582
Trinity | 2014-10-03
Na półkach: 2014, Przeczytane
Przeczytana: 27 września 2014

Ostatnio pisałam o tym, że będę Was przekonywać do tego, aby czytać książki historyczne, szczególnie te związane z historią Polski... Że będę udowadniać, że historia średniowiecza, mimo iż uchodzi za nudną, ciemną, nieciekawą - ciekawa być może, i to bardzo. Cóż, chyba nadszedł jeden z tych momentów... bo z każdą kolejną książką Karola Bunscha tylko utwierdzam się w przekonaniu, że mam rację, a "Ojciec i syn" tak mnie zafascynował, że nigdy nie przypuszczałabym, że odłożę tę książkę z wielkim żalem i niemalże łzami w oczach. Ale tak właśnie było...

Jest to kolejna, po "Dzikowym skarbie", książka z serii piastowskiej autora, a jej wydarzenia są kontynuacją tych, które zakończyły poprzednią część. Nadal mamy do czynienia z początkami państwa polskiego, nadal rządy sprawuje książę Mieszko, z tym, że ma już syna Bolka, a niebawem pojawi się i kolejna ich gromadka. Po śmierci Dobrawy książę dość długo odkładał sprawę kolejnego małżeństwa, w końcu jednak zdecydował się na nie z Odą -...

książek: 109
Gromomir | 2014-08-08
Przeczytana: 03 sierpnia 2014

Recenzja odnosi się do drugiego tomu powieści "Ojciec i syn". Wydanie które mam jest zbiorcze i dość stare, dlatego ocenię samą treść i formę.

Drugi tom skupia się bardziej na relacjach pomiędzy Mieszkiem i Bolesławem, znacznie mniej miejsca i czasu poświęcając reszcie postaci. Wręcz pod koniec można odnieść wrażenie, że pan Karol zaczął lecieć po łebkach opowieści, zaczynając, lub tylko zaznaczając krótkie wątki.
Skoro to koniec wieńczy dzieło, to problem ten mocno psuje odbiór całości. Wydaje się, że Ojciec i Syn powinien być powieścią rozpisaną na trzy tomy, znacznie bardziej wypełnione fabułą, a mniej kolejnymi mijającymi datami.

Osobiście, jako niespełniony pisarz zastanawiam się też, jaka historia kryje się za postacią Krzesza. Młodszy brat Tarły znanego z "Dzikowego skarbu" w pierwszym tomie zapowiada się na jedną z głównych postaci, potem nagle ustępuje miejsca Jaskotelowi.
W tomie drugim zdaje się wręcz autorowi ciężarem, który pan Karol zrzuca z ramion szybko i...

książek: 653
Czerwo | 2014-01-02
Na półkach: Z_2014 (16), Przeczytane
Przeczytana: 02 stycznia 2014

Kontynuacja "Dzikowego skarbu". Akcja powieści zaczyna się po bitwie pod Cedynią (972), a kończy w chwili śmierci Mieszka I (992). Książkę dobrze się czyta, autor potrafi ciekawie opisywać nawet przyrodę. Czytelnik znajdzie tu humor, intrygi, opisy potyczek. Tematem przewodnim powieści jest konflikt między ojcem (Mieszko) i synem (Bolko), podsycany przez młodą żonę Mieszka Odę.
Czas spędzony na czytaniu, nie będzie czasem straconym. A w kolejce czeka już następna pozycja z serii.

książek: 140
Jan Wesoły | 2015-09-09
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 08 września 2015

Synowie dorastają. Stają się coraz mężniejsi, odważni, pewni siebie, stają się konkurencją. Wychowany w przeświadczeniu, że władzę należy trzymać silną ręką, mody Bolesław staje się mężczyzną świadomym swojej roli. Mieszko odkrywa, że wychowanie silnego syna, niesie nie tylko radość dla starzejącego się rodzica, ta siła może obrócić się przeciwko decyzjom kniazia.
W wieku X małżeństwo nie jest zawierane z miłości, każdy taki akt staje się polityczną rozgrywką, zabezpieczeniem. Książę wielkiego kraju Polan nie może pozostać bez żony, wybiera więc mniszkę, córkę niemieckiego wielmoży. Ma to zapewnić wsparcie Cesarstwa i pokój na zachodniej granicy. Mieszko nie przypuszcza jednak, że sprowadzenie Ody zmieni jego kochające dzieci w przeciwników, niełatwych do pokonania. Fakt pojawienia się nowych dziedziców również nie ułatwia sprawy.
Bolko nie chce dzielić się dziedzictwem z przyrodnimi braćmi, nie chce oddawać władzy w ręce synów niemieckiej mniszki. Relacje ojca z synem...

książek: 315
Nitager | 2016-06-08
Na półkach: Posiadam, Przeczytane

Druga część piastowskiej sagi opowiada o wydarzeniach bezpośrednio po zakończeniu "Dzikowego skarbu", aż do chwili śmierci Mieszka I. Spotykamy tych samych bohaterów - oczywiście, tylko tych, którzy przeżyli. Autor wprowadził też kilka nowych, interesujących, choć fikcyjnych postaci, jak bliźniacy Miłosza i Otłoka, czy pogodny woj Mieszka - Jaskotel.
Skupia się jednak na postaciach autentycznych: Mieszku, Dobrawie, Bolesławie, Odzie i Ottonie. Również obecny jest Stoigniew.
Czytelnikowi zapewne udzieli się nastrój, tak podobny do znanego już z poprzedniej części. Język jest przystępny, styl narracji rytmiczny i nie nużący. Lektura przyjemna w odbiorze i polecana, zwłaszcza dla młodszych czytelników.

książek: 96
franekpp | 2016-02-20
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 2016 rok

Chciałbym dać bardzo dobry z plusem. Jest lepsza, jak dla mnie, niż tom pierwszy i ciekawsza (co nie oznacza, że poprzednik był słaby). Pokazuje władców polskich jako ludzi, to stwierdzenie może się wydać dziwne, ale jest prawdziwe.
Polecam!

książek: 174
vexlubo | 2016-09-22
Na półkach: Przesłuchane, Przeczytane
Przeczytana: 21 września 2016

Odpłynąłem w Mieszkowe czasy z wielką przyjemnością,

brak DZika mi doskwierał ( szkoda chłopa ),
zapamiętałem bardzo plastyczny literacki moment śmierci króla.

podsumowując - chce więcej.

książek: 19
macbull | 2015-04-10
Na półkach: Przeczytane

Widać, że autor się rozwijał. Książka stylowo znacznie lepsza niż cz. I (Dzikowy skarb). Polecam

zobacz kolejne z 401 
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd