6,59 (294 ocen i 40 opinii) Zobacz oceny
10
8
9
9
8
54
7
83
6
92
5
30
4
11
3
5
2
1
1
1
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788361443117
liczba stron
448
język
polski
dodał
Kalin

W książce opublikowane zostały obszerne fragmenty dzienników Zdzisława Beksińskiego z lat 1993 - 2005, w których artysta bardzo szczerze, z charakterystycznym dla siebie poczuciem humoru i ironią opisuje otaczającą go rzeczywistość – ludzi, którzy przy nim byli i sprawy, które go zajmowały. Nie ucieka także od spraw trudnych i bolesnych - pisze o śmierci, przemijaniu, samotności, chorobie....

W książce opublikowane zostały obszerne fragmenty dzienników Zdzisława Beksińskiego z lat 1993 - 2005, w których artysta bardzo szczerze, z charakterystycznym dla siebie poczuciem humoru i ironią opisuje otaczającą go rzeczywistość – ludzi, którzy przy nim byli i sprawy, które go zajmowały. Nie ucieka także od spraw trudnych i bolesnych - pisze o śmierci, przemijaniu, samotności, chorobie. Niejako uzupełnieniem dzienników jest rozmowa z wieloletnim przyjacielem artysty, Wiesławem Banachem, który ze swojej perspektywy, ale z ogromną dozą zrozumienia i empatii, opowiada o życiu, twórczości, rodzinie, rozterkach, światopoglądzie malarza. To właśnie jemu Zdzisław Beksiński powierzył cały dorobek swojego życia – zarówno artystycznego jak i prywatnego. Dorobek, dzięki któremu chciał trwać jak najdłużej, długo po swojej śmierci. Wiesław Banach był dla niego gwarantem, że świat o nim nie zapomni ...

 

źródło opisu: http://www.empik.com/beksinski-dzien-po-dniu-koncz...(?)

źródło okładki: www.empik.com

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
pokaż wszystkie
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (878)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 2882
Vinga | 2017-04-19
Na półkach: Przeczytane, 2017
Przeczytana: 19 kwietnia 2017

Autoportret zwykłego niezwykłego człowieka. Niepełny gdyż są to jedynie wybrane fragmenty dzienników jakie prowadził Beksiński od 1993 do dnia swojej śmierci. Wyboru dokonał Wiesław Banach, dyrektor sanockiego Muzeum Historycznego i osoba, którą artysta wyznaczył na wykonawcę swojego testamentu. Wywiad z panem Banachem stanowi przedmowę do tego wydania. Z jego słów wyłania się nieco wyidealizowany, ugładzony obraz Zdzisława Beksińskiego. Ale czyż nie zwykliśmy wszyscy, o ludziach którzy odeszli, a których ceniliśmy i darzyliśmy sympatią, mówić z sentymentem skupiając się bardziej na ich zaletach, a pomijając wady?

"Dzień po dniu kończącego się życia" nie jest lekturą łatwą. Oj nie. Ilość szczegółów technicznych dotyczących malarstwa [wykonałem tyle a tyle podobrazi, o wymiarach takich i takich, pokryłem je takim a takim materiałem, odstawiłem na tyle i tyle godzin itd. itp.] oraz drugiej pasji artysty - techniki [detale w kwestiach zapisu dźwięku, fotografii, grafiki komputerowej]...

książek: 1217

Książka podzielona jest na dwie części. Pierwsza część „Rozmowy”, to wywiad z Wiesławem Banachem – Dyrektorem Sanockiego Muzeum Historycznego, ale też osobą, która miała częsty kontakt ze Zdzisławem Beksińskim, a także wykonawca ostatniej woli Artysty. Z owych rozmów czytelnik może dużo dowiedzieć się o osobie Beksińskiego. O tym, jak wyglądała jego pracownia, jakim był on człowiekiem, jak postrzegał siebie, swój talent oraz jaki miał stosunek do swojego malarstwa. Także to, jak postrzegał kwestie wiary, Kościoła oraz życia i śmierci. Zdzisław Beksiński w rozmowie autora książki z Banachem, jawi się czytelnikowi jako człowiek ciepły, życzliwy, o ogromnym poczuciu dobra, skory do pomocy innym w potrzebie, bardzo spokojny, a przede wszystkim bardzo skromny, często wstydliwy. Nie szukał poklasku. Miał duży dystans tak do siebie samego, jak i do swojej sztuki. Nie chciał, by inni postrzegali jego malarstwo jako sztukę, która symbolizowała by coś, ani nie lubił, gdy inni próbowali...

książek: 312
Czas | 2016-05-30
Na półkach: Przeczytane, Posiadam, 2016

Po przeczytaniu pierwszej części książki pomyślałam sobie: taka to oto rozmowa-wspomnienia w dobrym tonie. No bo jak inaczej opowiedzieć o swoim przyjacielu?
Po przeczytaniu, nie, przepraszam, trafniejszym określeniem będzie: po przebrnięciu przez fragmenty dzienników Beksińskiego pomyślałam sobie, że często tzw. zwykły, szary człowiek prowadzi zdecydowanie bardziej bogatsze i ciekawsze życie, aniżeli szeroko rozumiany artysta. Wydaje mi się, że niejednokrotnie przeceniamy ich (artystów), przypisujemy im cechy, których w rzeczywistości nie posiadają, bądź przynajmniej w części nie posiadają. Tak, jak w przypadku samego Beksińskiego i Jego prac - powstały dziesiątki interpretacji, mniej lub bardziej mrocznych. A co na ich temat powiedział sam autor?
„Malarz powinien „widzieć” i – jak sądzę – nie musi rozumieć tego, co widzi. Podobnie jak to, co zachwyca nas wizualnie w naturze, nie zaczyna zachwycać bardziej wtedy, gdy zostanie objaśnione. Piękne obłoki nie staną się piękniejsze,...

książek: 142
leppakaklifoth | 2017-07-04
Na półkach: Posiadam, Ulubione, Przeczytane
Przeczytana: 02 września 2016

"Beksiński. Dzień po dniu kończącego się życia" to bardzo intrygująca książka o życiu słynnego malarza Zdzisława Beksińskiego. Autor tego dzieła Jarosław Mikołaj Skoczeń poprzez użyte fragmenty wypowiedzi, oraz notatki pozostawione po malarzu z lat 1993/2005 próbuje opisać postać Beksińskiego. Czy udało się jemu obiektywnie go przedstawić? Kim był Zdzisław Beksiński? To schorowany starszy człowiek, który na pierwszym planie zawsze stawiał na pracę, choć miał także rodzinę, którą bardzo kochał. Z drugiej strony był osobą trochę niezaradną i zależną od żony Zofii, która dbała o wszystkie potrzeby Zdzisia, oraz jego syna Tomka. Śmierć żony bardzo go przytłaczała, coraz bardziej odczuwał samotność pomimo żyjącego jeszcze wówczas syna Tomasza, który kilka lat później popełnił samobójstwo. Osobiście po przeczytaniu tej książki uważam, że życie wielkiego artysty toczyło się bardziej wokół niego samego. Często godzinami przesiadywał sam w swoim pokoju, który został stworzony dla jego...

książek: 950
moch | 2016-04-08
Na półkach: Przeczytane, 2016

Książka bardzo nierówna. Rozmowa z Banachem zasługuje na "8"- bez kadzenia i taniej sensacji przybliża Beksińskiego i wiele spraw wyjaśnia.
Natomiast dzienniki są "pożal się Boże". Wybór jest po prostu fatalny! O ile dla mnie była to lektura na 2 wieczory (pasjonował mnie proces twórczy Z.B. i jego zmagania z Dmochowskim) o tyle dla czytelnika, który dopiero próbuje poznać Beksińkiego będą to po prostu nudy. Gdzie tu specyficzny humor i refleksja?
Panie Banach (który dokonał wyboru z dzienników i za bardzo starał się być w porządku wobec Beksińskiego) to jest po prostu nudne i na pewno nie zachęci do spotkania z Beksińskim.
W trakcie lektury liczyłam na to, że w dziennikach znajdę więcej, niż we wspomnieniach Wiesława Banacha, niestety się rozczarowałam. Dlatego proponuję: najpierw obrazy, potem lektura.
P.s. Po pewnym czasie (od zakończenia lektury) uświadomiłam sobie, co mnie tak bardzo męczyło w trakcie czytania dzienników: to jest kronika narastającego zmęczenia życiem. Z...

książek: 1134
ŻuŻu | 2016-04-23
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 23 kwietnia 2016

Czytanie tej książki według mnie, ma sens tylko wtedy jak najpierw przeczyta się "Beksińscy. Portret podwójny" Magdaleny Grzebałkowskiej. Dzięki takiej kolejności czytania lepiej rozumie się pamiętniki.
Czytanie tylko tej pozycji kreuje wypaczony (bardzo okrojony) obraz Beksińskiego.
Książka ta, składa się z dwóch części. Najpierw dwóch panów wypowiada się o Beksińskim i jego życiu w bardzo skrótowy sposób i po łebkach. Dużo mówią o technikach malarskich Beksińskiego. Jak dla mnie ta część mogłaby nie istnieć. Prawdziwemu fanowi nic nie wnosi, bo Grzebałkowska doskonale opisała życie obu Beksińskich.
Druga część to pamiętniki Beksińskiego pisane od 1993 roku do dnia śmierci. W przedmowie nie wyjaśniono dlaczego między poszczególnymi wpisami jest czasami kila tygodni lub miesięcy przeskoku, a z kolejnych wpisów można się zorientować, że coś się w tym czasie działo. Pamiętniki dobrze się czyta, ale trzeba rozumieć specyficzny sposób bycia i podejścia do świata samego...

książek: 1233
anamorphosee | 2016-12-23
Na półkach: Przeczytane, Posiadam, 2016

Opinia zaznaczona jako spoiler. Pokaż ją.

Jeżeli się ktoś spodziewa rzeczy nadzwyczajnych, to dozna rozczarowania. Beksiński prowadził normalne życie, opisywał co robi, gdzie bywa, jak się czuje. Osobiście artystę podziwiam i szanuję i jestem zadowolona, że mogłam poznać choć trochę jego codzienność w tych fragmentach dziennika. Beksiński nie był dziwakiem, ale mężczyzną o ogromnym talencie i inteligencji, ale żeby dobrze go zrozumieć potrzeba wiele empatii.

książek: 1246
Zaczytana_Aga | 2016-11-24
Przeczytana: 24 listopada 2016

Po obejrzeniu wystawy obrazów Beksińskiego w Nowohuckim Centrum Kultury nabrałam ogromnej ochoty na bliższe zapoznanie się z postacią artysty. Gdy dowiedziałam się o tym, że wydano fragmenty jego dzienników, koniecznie potrzebowałam do nich dotrzeć.
Nie zawiodłam się. Wpisy są proste, dotyczą codziennego życia. Ale właśnie w tej ich "zwykłości" i "normalności" tkwi cały urok. Bo poznajemy człowieka, a nie postać ze zdjęć, czy programów telewizyjnych. Dowiadujemy się, co Beksiński cenił, czym gardził, co go denerwowało. Jego tragiczny koniec i szalenie ciężki oraz samotne ostatnie lata życia tym bardziej czynią z jego wpisów jakiś niezwykły spis zapisków człowieka wielkiego, ale jednocześnie bardzo zamkniętego, niepewnego i na pewien sposób szalenie smutnego.
Wydanie bogate w prywatne fotografie Beksińskiego i jego rodziny, całość poprzedzona wyjątkowo ciekawym i merytorycznym wywiadem z Wiesławem Banachem, bliskim znajomym artysty oraz dyrektorem sanockiego muzeum.
Polecam,...

książek: 372
Daisy | 2016-08-26
Na półkach: Przeczytane, Posiadam, Rok 2016
Przeczytana: 26 sierpnia 2016

"Dzień po dniu kończącego się życia" jest idealnie skonstruowaną ideą, jaka przyświeca tej książce. Konstrukcja została umieszczona na początku wywiadu z bliską dla Beksińskiego osobą co przyczyniło się do zrozumienia większości sytuacji. Brakowało mi jedynie zbioru zdjęć w kolorze, obrazów, o których była mowa. Mam przyzwyczajenie ,że kiedy ktoś wspomina o danym dziele, wolę je natychmiast zobaczyć, by mieć szerszy pogląd. Nie zawsze są chęci i możliwości ,aby za każdym razem spoglądać do Internetu. Przyjemnie dopełniają zdjęcia, które rzucone mimochodem oddają klimat zdarzeń.

Nie jestem w stanie ocenić tej pozycji, ponieważ zawiera prywatne notatki z życia drugiej osoby. Ocena była by dla mnie nie na miejscu. Nie można w końcu ocenić cudzego życia, ot tak sobie i dać mu np. ocenę "przeciętna" lub "arcydzieło". Czuje ,że to mogło by zostać odczytane w dwojaki sposób. Bo czy ocenia się sposób zorganizowania materiału czy treść? Pytanie wydaje się bez...

książek: 260
Czarna | 2016-07-28
Przeczytana: maj 2016

Po przeczytaniu tej książki towarzyszyły mi bardzo ambiwalentne odczucia. Znając dobrze twórczość Beksińskiego i niektóre z jego przemyśleń, czytając wcześniej wybrane fragmenty jego dzienników- spodziewałam się czegoś innego, bardziej górnolotnego. Być może winna temu jest osoba wybierająca fragmenty opublikowane w "Dniu po dniu kończącego się życia".
Z pewnością bardzo brakuje jakichkolwiek przemyśleń dotyczących odczuć Beksińskiego wobec samego siebie i swoich lęków. To pozostawia główny niedosyt.

zobacz kolejne z 868 
Przeczytaj także

Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd