Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.
6,94 (12276 ocen i 480 opinii) Zobacz oceny
10
1 271
9
1 615
8
1 896
7
3 294
6
1 636
5
1 226
4
407
3
536
2
144
1
251
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788308060179
liczba stron
352
kategoria
historyczna
język
polski
dodała
zandam

Inne wydania

Rok 1655. Rzeczpospolita musi stawić czoło potężnej armii szwedzkiej. Przeważające wojska przeciwnika uniemożliwiają skuteczną obronę, pospolite ruszenie zawiodło, a zdrady stały się powszechne... Czy oblężenie Jasnej Góry w Częstochowie odwróci smutny los? Tymczasem rycerz, Andrzej Kmicic, poznaje Oleńkę - młodzi zakochują się w sobie od pierwszego wejrzenia. Niepokorna i awanturnicza natura...

Rok 1655. Rzeczpospolita musi stawić czoło potężnej armii szwedzkiej. Przeważające wojska przeciwnika uniemożliwiają skuteczną obronę, pospolite ruszenie zawiodło, a zdrady stały się powszechne... Czy oblężenie Jasnej Góry w Częstochowie odwróci smutny los?
Tymczasem rycerz, Andrzej Kmicic, poznaje Oleńkę - młodzi zakochują się w sobie od pierwszego wejrzenia. Niepokorna i awanturnicza natura Kmicica wpędza go w tarapaty - traci szacunek ukochanej. Rycerz pragnie odzyskać dobre imię, a przede wszystkim miłość dziewczyny. Czy mu się uda?
W dynamicznej, pełnej zwrotów akcji powieści Sienkiewicza mistrzowsko oddaje ducha tamtych niespokojnych lat i udowadnia, że dzięki odwadze można przezwyciężyć nawet najtrudniejszą sytuację.

 

źródło opisu: Wydawnictwo Literackie, 2015

źródło okładki: Zdjęcie autorskie

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 117
franekpp | 2016-01-18
Na półkach: Ulubione
Przeczytana: grudzień 2015

Zapraszam na bloga:
recensioliber.blogspot.com

Nazwisko Henryka Sienkiewicza jest bardzo dobrze znane wśród polskich czytelników. Jego dzieła rządzą niemal niepodzielnie wśród najczęściej czytanych przez nasz naród powieści historycznych, chociażby z powodu obowiązkowej lektury gimnazjalnej. Popularność Trylogii – cyklu powieści tegoż autora - spotęgowały filmy Jerzego Hoffmana. Od wielu lat ekranizacja „Potopu” pojawia się regularnie w telewizji w czasie Bożego Narodzenia. W ten sposób i ja dałem się namówić na przeczytanie Trylogii. Po skonsumowaniu „Ogniem i mieczem” sięgnąłem po „Potop”, czyli chyba najbardziej cenione dzieło Henryka Sienkiewicza.

Złote czasy Rzeczpospolitej Obojga Narodów w drugiej połowie XVII wieku zdają się być w tyle. Na wschodzie, na dzikich stepach Ukrainy, trwa już od siedmiu lat wojna z Bohdanem Chmielnickim i z Cesarstwem Rosyjskim. Na to wszystko patrzy Szwecja, która uznaje pogrążony w chaosie kraj za łakomy kąsek. Od lat ma plany by uczynić Morze Bałtyckie własnym, wewnętrznym basenem, rozwijając handel. Stosunki polsko-szwedzkie pogorszały roszczenia Wazów – królów Polski – do tronu Szwecji. W ten sposób w 1655 roku dochodzi do najazdu potężnej armii szwedzkiej na osłabioną Rzeczpospolitą, która szybko zaczyna upadać.
Dzieło Henryka Sienkiewicza jest powieścią historyczną osadzoną w opisanych wyżej wydarzeniach. Opowiada o nieszczęśliwych losach Rzeczypospolitej oraz o Andrzeju Kmicicu, młodym i narwanym polskim szlachcicu, który zakochał się w szlachciance Oleńce Billewiczównej.
„Potop” pokazuje słabości rządów szlachty i nietrwałość Rzeczpospolitej. Niewielu jest szlachciców, którzy pałają miłością do ojczyzny. Tylko ci najwierniejsi wytrwali przy niej, musząc zmagać się i ze Szwedami, i z „braćmi”. Wielu z tych drugich przeszło na stronę szwedzką (nawet sam Jan Sobieski, przyszły król Polski!), co czyniło sytuację państwa jeszcze bardziej rozpaczliwą.

To właśnie zdrada jest niezwykle istotnym wątkiem „Potopu”. Wpierw obwiniani są o nią wielkopolscy szlachcice, którzy poddali się Szwedom pod Ujściem, a potem sam wielki magnat Janusz Radziwiłł, w którym litewska szlachta pokładała wielkie nadzieje. Jeden przez drugiego mawiał: „wielki to wojownik, jakiego drugiego nie masz w Rzeczpospolitej!”. To jego zdrada okazuje się najbardziej dotkliwa. Zaważyła ona na losach głównego bohatera – Andrzeja Kmicica – który nieświadomie przeszedł na stronę nieprzyjaciela.
Skupmy się właśnie na nim. Jest to szlachcic z potężnej rodziny, zresztą spokrewnionego z domem Radziwiłłów. Jest młody, ale i tak sława jaką zdobył w wojnach inflanckich przemawia przez niego. Jest bardzo pochopny i często lekkomyślny. Nieświadomie zdradzając ojczyznę, dzięki chytrości Janusza Radziwiłła, jest jej wierny. Na początku dzieła zakochuje się w Oleńce Billewiczównie, która zapisana mu była w testamencie jej ojca. Kmicic dowodzi bandą skazańców i bandytów (oczywiście nie tylko), którzy przyprawią go o niejedno nieszczęście. Bardzo trafnym opisem tegoż bohatera są słowa Stanisława Skrzetuskiego: „Dziwny to jest człowiek, w którym, widać, tyle dobrego, co i złego mieszka”.
Postać Michała Wołodyjowskiego jest znana niejednemu polskiemu czytelnikowi. Pojawia się on w każdej części Trylogii. Jest niskim szlachcicem, niezwykle biegłym w szermierce i równie oddanym ojczyźnie co Kmicic. Ma bardzo duże zdolności przywódcze. Ma, tak jak Kmicic, bardzo dobrą reputację.
Jednakże najsłynniejszym i, nie tylko moim zdaniem, najwybitniejszym bohaterem Trylogii jest Jan Onufry Zagłoba, który również pojawia się w każdej części Trylogii. Jest wojennym weteranem i dowódcą, zbierał wielkie zasługi. Umysł ma nietęgi i cwany, nie jeden raz potrafił przechytrzyć nieprzyjaciela i to jest jego prawdopodobnie największy atut. Do tego potrafi przemówić do szlachty i zebrać ją wokół siebie, co w tak ciężkich czasach jest ważne. Należy do obozowych dusz towarzyskich, potrafi, jak niewielu, dużo popić miodu, czy innych trunków. Jego największą wadą jest jednak lenistwo i tchórzostwo, które zawsze pod jakimś pretekstem ukrywa.
Oleńka Billewiczówna, miłość Kmicica (z wzajemnością), jest bardzo dumną postacią i oddaną ojczyźnie. Potrafi przewodzić mężami i wywiera na nich olbrzymie wrażenie swoim charakterem i urodą. Odgrywa dużą rolę w kontekście Kmicica, gdyż wywołuje u niego chęć poprawy.
W powieści pojawia się również szlachcic z „Ogniem i mieczem” – Jan Skrzetuski – tj. słynny „zbarażczyk”, który przedostał się przez oblegające twierdzę siły kozackie i przekazał listy Janowi Kazimierzowi. Jest on przyjacielem Wołodyjowskiego i Zagłoby. Wraz z nim podróżuje jego stryjeczny brat- Stanisław Skrzetuski.

„Potop” czyta się bardzo dobrze. Język jest dosyć prosty, a niektóre dialogi często padają u mnie w domu (tak jak i sceny), ze względu na swoją doskonałość. Najbardziej imponująca jest mowa Zagłoby. Pojawia się dość dużo przemyśleń, głównie Kmicica, ale nie sprawiają raczej kłopotu. Opisów również nie brakuje, ale wpływają one w pozytywny sposób na lekturę.


Moim zdaniem „Potop” jest najlepszym dziełem Henryka Sienkiewicza, przynajmniej na tle tych, które przeczytałem. Nie ma tam wyolbrzymionego patriotyzmu, trzeba zresztą dodać, że Trylogia była „ku pokrzepieniu serc” Polaków. Bohaterowie są bardzo ciekawi, cała historia również. Jak dla mnie jest najlepszą powieścią historyczną, którą przeczytałem, nawet od „Trzech Muszkieterów” Aleksandra Dumasa oraz serii „Samozwaniec” Jacka Komudy. „Potop” można polecić bez wątpliwości każdemu.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Droga Królów

Cała recenzja tu: https://glodnawyobraznia.blogspot.com/2017/10/droga-nudosprenow.html Gdy zaczęłam czytać Drogę królów Brandona Sandersona, pierwszy...

zgłoś błąd zgłoś błąd