Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Gra pozorów

Cykl: Aleksandra Wilk (tom 1)
Wydawnictwo: Czwarta Strona
6,67 (329 ocen i 90 opinii) Zobacz oceny
10
5
9
22
8
63
7
97
6
92
5
31
4
7
3
7
2
2
1
3
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788379763535
liczba stron
320
słowa kluczowe
literatura polska
język
polski

Tajemnicze nagrania potęgują szaleńczy wyścig z czasem. Przeszkodą jest tylko pamięć. „Gra pozorów” to elektryzująca opowieść i bezwzględna rozgrywka, w której stawką jest życie rodziny. Musisz być czujny, by żaden szczegół Ci nie umknął… Wydawać by się mogło, że wiadomość o zaginięciu męża oraz jego śmierci to najgorsze, co mogło spotkać Aleksandrę – psycholog i matkę dwójki dzieci. Okazuje...

Tajemnicze nagrania potęgują szaleńczy wyścig z czasem. Przeszkodą jest tylko pamięć.

„Gra pozorów” to elektryzująca opowieść i bezwzględna rozgrywka, w której stawką jest życie rodziny. Musisz być czujny, by żaden szczegół Ci nie umknął…

Wydawać by się mogło, że wiadomość o zaginięciu męża oraz jego śmierci to najgorsze, co mogło spotkać Aleksandrę – psycholog i matkę dwójki dzieci. Okazuje się jednak, że to dopiero początek. Kobieta pada ofiarą porwania. Po uwolnieniu, mimo niebezpieczeństwa i wbrew zdrowemu rozsądkowi, postanawia na własną rękę rozwikłać zagadkę. Zbierając nowe fakty, powoli wyciąga na światło bolesną prawdę, a lawina zdarzeń urasta do niespodziewanych rozmiarów…

Dasz się wciągnąć w niebezpieczną grę, w której pytania tylko pozornie przynoszą odpowiedzi?

 

źródło opisu: www.czwartastrona.pl

źródło okładki: www.czwartastrona.pl

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 3492

Tematyka jak z amerykańskich filmów, tylko z dużo wolniejszym przebiegiem akcji. Thriller, już z gatunku, powinien przyprawić nas o dreszcze, a ja szczególnie wielkich emocji z uwagi na fabułę nie przezywałam. Napięcie.. hmm.. to przy okazji zetknięcia z innymi książkami było. Tutaj wysypuje swego rodzaju miałkość.
W wielu momentach miałam ochotę pchnąć tok zdarzeń do przodu choćby mówiąc szanownej bohaterce, żeby się ogarnęła. A nie miało to nic wspólnego z jej traumą po stracie męża. Niewiarygodne, że osoba wykształcona, mająca częsty kontakt z sądem, policją, rożnymi stanami psychoz pacjentów klinicznych, nie widzi potrzeby poinformowania kogokolwiek po stwierdzeniu faktu, iż ma wkłucia na ramieniu. Po tym, jak kilka miesięcy wcześniej mąż został zamordowany,teraz wypadają jej z pamięci zdarzenia całego tygodnia (sama została napadnięta/uprowadzona), odkrywa, że była faszerowana nieznanymi substancjami i nie robi nic, jak tylko przywozi dzieci do domu. Robi to bez głębszych przemyśleń, że coś może im grozić. (to juz ja się bardziej ekscytuje pisząc o tym:P) Nie informuje o niczym policji, przełożonego, znajomych z pracy czy dalszej rodziny tylko, od tak, postanawia to bagatelizować.
Cały czas odnosiłam wrażenie, iż Aleksandra żyje w oderwaniu od ludzi, zdrowych kontaktów z innymi. Taka kreacja głównego bohatera nie dodaje wiarygodności powieści, a tym bardziej samej bohaterce.

Do tego w powieści "dzieje się", bo co parę stron autorka wyciąga kolejnego królika z kapelusza i mamy tyle elementów, że można by stworzyć kilka niezależnych opowieści.(Mogłaby tez wyjść jedna dobra, no ale cóż..) W takich przypadkach odnoszę dziwne wrażenie, iż autor chce odwrócić moją uwagę. Ale nie ze względu na to, bym za szybko nie odgadła sprawcy, a tylko po to, by mydląc oczy niezauważenie przeprowadzić mnie przez niedopracowaną intrygę. Choć nie wiem czy bardziej nie powinnam się czepiać samego przedstawienia bohaterów.
Mam świadomość, że psycholog kliniczny to tez człowiek, a nie superinteligentna jednostka, tylko przez pryzmat wykonywanego zawodu. Jednakże Aleksandra Wilk zachowuje się bardziej jak pracownik sklepu. Chociaż.. Nie, to błędne porównanie, bo sklepowe, szczególnie z dłuższym stażem pracy, będą lepiej orientować się w psychicznych aspektach klienteli, będą rozpoznawać potrzeby stałych klientów, nawet po zachowaniu tych, których pierwszy raz spotykają, niż pani Wilk w motywach postępowania ludzi. Po kilkunastoletnim pożyciu małżeńskim okazuje się ,że nawet bliskiego człowieka nie znała. Wygląda jakby poświęcała na relacje z najbliższymi najwyżej parę minut dziennie. Zresztą, to jak prowadzi wywiady z pacjentami też nie wnosi nic dobrego do oceny jej jako profesjonalistki.
Co dziwne, w pewnym momencie przychodzi złość na zmarłego, ból po odkryciu drugiego dna jej związku, ale nie żeby dała przejąc kontrole nad zdarzeniami jednostkom ścigania, bo przecież ona sama, niczym agentka, bedzie pędem ruszać przez miasto na skinienie szantażysty. Totalnie ignorując fakt, że ma kilkuletniego syna i nastoletnią córkę, którym może grozić w tym czasie niebezpieczeństwo.

Sposób pisania nie koniecznie przekonuje mnie, żeby to była dobra literatura sensacyjna. A może to samej treści jest za mało, jak na tak pogmatwaną sytuację? Wątki są zdecydowanie nie dopracowane. Sama dokładnie nie wiem, co mnie bardziej uwiera, bo na pewno w tworzeniu sylwetek postaci Joanna Opiat-Bojarska nie jest mistrzynią. Po wcześniejszym zapoznaniu się z "Blogostanem" miałam nadzieję, ze wątek sensacji wprowadzony do powieści nada książkom autorki wyraźniejszy rys. Niestety. O ile w "Blogostanie" mogłam uwierzyć w celne założenia piszącej, że tak musi byc, iż wypowiada się w niej młoda osoba i sposób w jaki to robi, jakich używa do tego słów uwiarygodniają jej postać, o tyle w przypadku "Gry pozorów" nie ma o tym mowy. Język wypowiedzi, czy to w dialogach czy przemyśleniach bohaterów jest mierny, często ocieramy sie o powtarzalność całych zwrotów albo samych epitetów. Wywoływane emocje u poszczególnych postaci nie mają pokrycia z zaistniałymi sytuacjami, są albo zbyt mocne albo zupełnie nie adekwatne do tego co się dzieje.
Bardzo mi przykro, ale w "Grze pozorów" zawodzi dużo więcej aspektów dotyczących i budowania sylwetki bohaterów, i kreowania niebezpiecznej rzeczywistości, jak i kompleksowo dopracowanej fabuły, niż w mającej jeszcze ręce i nogi, typowo obyczajowej powieści "Blogostan".
Słaby warsztat, brak rzetelności w opisywanych sytuacjach i tworzeniu psychologicznej podbudowy bohaterów powoduje powstawanie tylko takich miernot.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Osiołkiem

i znowu wędrowałam. a właściwie jechałam - piach, smród spalin i smarów był wokół. a mnie sie podobało. jak każda gawęda Stasuiuka. przenosi nas w inn...

zgłoś błąd zgłoś błąd