Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Dracena przerywa milczenie

Cykl: Dracena przerywa milczenie (tom 1)
Wydawnictwo: Bliskie
6,18 (132 ocen i 23 opinie) Zobacz oceny
10
6
9
7
8
14
7
30
6
29
5
28
4
8
3
7
2
1
1
2
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788392560203
liczba stron
304
język
polski

Tajemnicę morderstwa w instytucie naukowym próbują rozwikłać dr Agatka Cyryl (Holmes) i dr Jola Kapłan (Watson). Pomagają im niecodzienni współpracownicy: uczuciowa roślina i psotna kotka Mopka, a po piętach depcze policja wyposażona w dobre chęci i cuda techniki. Humor Mai Kotarskiej sprawia, że zwykłe życie staje się niezwykle zabawne, niewiarygodne historie zyskują wiarygodność, a do...

Tajemnicę morderstwa w instytucie naukowym próbują rozwikłać dr Agatka Cyryl (Holmes) i dr Jola Kapłan (Watson). Pomagają im niecodzienni współpracownicy: uczuciowa roślina i psotna kotka Mopka, a po piętach depcze policja wyposażona w dobre chęci i cuda techniki.

Humor Mai Kotarskiej sprawia, że zwykłe życie staje się niezwykle zabawne, niewiarygodne historie zyskują wiarygodność, a do słabości bliźnich mamy więcej dystansu i życzliwości.

 

źródło opisu: [Wydawnictwo Bliskie, 2007]

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 2998
FannyBrawne | 2016-02-02

Zaczynając ,,Dracena przerywa milczenie" byłam bardzo pozytywnie nastawiona i przekonana, że przeczytam oryginalną, zabawną, intrygującą historię kryminalną. Niestety, troszkę się zawiodłam.

Zostaje zamordowana znana na uczelni profesor. Okazuje się, że mordercą jest ktoś z pracowników naukowych. Aby utrzymać dobre relacje w zespole i ocalić swój honor, muszą oni udowodnić kto zabił. Równocześnie prowadzone są dwa śledztwa - to oficjalne, którym zajmują się policjanci Karol i Lidia oraz nieformalne, prowadzone przed dwie członkinie instytutu - Agatkę Cyryl i Jolę Kapłan.

Maja Kotarska zastosowała w swojej powieści dosyć ciekawy i oryginalny temat. Opisała użycie rośliny(tytułowej draceny) w kryminalistyce. Okazuje się, że rośliny przywiązują się do swoich właścicieli, a także wiele rozumieją i zapamiętują. Podobno poszukiwanie mordercy za sprawą rośliny to przypadek autentyczny. Jednak przez ten zabieg zabrakło mi tradycyjnego śledztwa - poszukiwań dowodów, przesłuchań. Wątek kryminalny nie trzyma w napięciu także z tego powodu, że nie możemy dobrze poznać podejrzanych. Są krótko wspominani i określani przez wiek, zawód czy stan cywilny. Dlatego nie czekałam z niecierpliwością na rozwiązanie zagadki i nie mogłam zacząć zastanawiać się ,,Kto zabił?", ponieważ żadnego z podejrzanych nie poznałam na tyle dobrze, żeby domyślać się jego motywów.

Kuleje też trochę wątek przyjaźni między Agatką i Jolą. Początkowo tylko ze sobą pracują i często się kłócą, a po jakimś czasie zaczynają nazywać się przyjaciółkami. Jednak w żaden sposób nie widać rodzącego się przywiązania. Kotarska wprowadziła wiele ciekawych wątków - na przykład miłości rosyjskiego naukowca Koli do policjantki Lidii czy szantażowanie jednej z pracownic przez zamordowaną szefową, jednak nie rozwinęła ich w odpowiedni sposób. Dlatego po przeczytaniu odczuwam niedosyt.

Zaletami książki są humor(chociaż spodziewałam się bardziej śmiesznych scen), ciepło i optymizm. Książka napisana jest nierówno, niektóre fragmenty są bardzo interesujące, a inne dość nudne. Bardzo żałuję, że tak mało jest w książce zamieszczonej na okładce i wymienianej w opisie kotki Mopki. Rozwinięcie jej wątku mogłoby dodać powieści dużo uroku. Postacie nie są zbyt rozbudowane, ale mimo to sympatyczne i ciekawe. Najbardziej spodobała mi się dumna, energiczna i dążąca do celu policjantka Lidia. Polubiłam też zakochanego w niej Kolę. Z dwóch samozwańczych detektywów bardziej przypadła mi do gustu Jola, która była rozsądniejsza i bardziej opanowana. Agatka wydawała mi się zbyt lekkomyślna i roztrzepana jak na swój wiek.

Jeśli ktoś oczekuje porywającej powieści kryminalnej, w której czytelnik wciąż zastanawia się, kto z bohaterów mógł być mordercą, to raczej rozczaruje się ,,Draceną...". To nie jest historia od której nie można się oderwać i która długo zostaje w pamięci. Jednak myślę, że książkę można przeczytać jako lekką, niezobowiązującą lekturę.

,,Niełatwo pogodzić się z klęską, szczególnie kiedy spada na człowieka z najmniej oczekiwanej strony."

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Komeda. Osobiste życie jazzu

Pełna recenzja: http://przymuzyceoksiazkach.pl/2018/04/magdalena-grzebalkowska-komeda-osobiste-zycie-jazzu-recenzja/ W biografii Komedy jest...

zgłoś błąd zgłoś błąd