Jak świt poranka

Podobała mi się, choć trudno mówić o takim zachwycie jakie wzbudziły u mnie części poprzednie.

"Jak świt poranka" jest trzecią częścią trylogii, choć według mnie bardziej pasowałoby do niej część 2b, bo zaczyna się w tym momencie w którym skoczyła się część pierwsza.
Opowiada historię Atretesa, 28 letniego gladiatora który zyskał wolność. 10 lat walk na arenie, nieustanne zabijanie, zdrada ukochanej, sprawiły że stał się człowiekiem pełnym gniewu i nienawiści, człowiekiem który nie widzi w życiu innego celu jak tylko zemsta na Rzymie.
Na wieść o tym, że ma syna, postanawia go odnaleźć, a potem wrócić z nim do swojej ojczyzny Germanii, do rodziny, do plemienia którego kiedyś był wodzem. Nieoczekiwanie do jego wyprawy dołącza młoda kobieta Rispa, chrześcijanka która do tej pory opiekowała się porzuconym dzieckiem. Choć Atretes wciąż narzuca kobiecie swoją wolę, ona nie poddaje się łatwo, obdarzona ostrym charakterem nieustannie mu się sprzeciwia, co doprowadza do ciągłych sprzeczek, a nawet sytuacji w której życie Rispy jest zagrożone. Bo przy Atretesie życie wszystkich jest w niebezpieczeństwie.
Jednak podczas podróży wszystko się zmienia, pojawia się miłość. Miłość która nie jest łatwa, bo wciąż wystawiana na próbę.
Historia Rispy i Atretesa to opowieść o tym jak człowiek zmienia się pod wpływem miłości. Miłości ludzkiej i miłości Boga.

Temat na którym skupia się 3 część trylogii jest podobny do części wcześniejszych, zmieniają się tylko bohaterowie i okoliczności. Mimo to książka bardzo różni się od poprzednich. Wydaje mi się, że w "Głosie w wietrze" i "Echu ciemności" motyw nawracania na chrześcijaństwo był spoiwem łączącym pozostałe wątki, tutaj jest wątkiem głównym, dla którego pozostałe są bardziej dodatkami. Wydaje mi się że w tej części jest duża większa mowa o Bogu, więcej miejsca zajmuje relacja bohaterów z Bogiem. Mniej miejsca zajmują przemyślenia bohaterów którzy są przeciwni nowej wierze, mniej jest także opisów starożytnego Rzymu czy Efezu.
W to miejsce mamy ukazaną dawną Germanię, a dokładniej jedno ze starożytnych plemion. Był to jeden z ciekawszych elementów książki. Za minus muszę uznać kilka mało wiarygodnych scen, które zostały w powieści ukazane. Sceny są bardzo znaczące, a niestety sprawiają nienaturalne wrażenie względem całej reszty.

3 części trylogii jest naprawdę ładnie napisaną powieścią, która przekazuje wiele pozytywnych wartości. Mimo to nie porwała mnie jak "Głos w wietrze" lub "Echo w ciemności". Były momenty w których wręcz mnie irytowała. Mimo to jednak bardzo polecam, a wszystkich którzy jeszcze nie spotkali się z twórczością autorki, bardzo gorąco zachęcam do przeczytania jej 2 poprzednich, niesamowitych książek z trylogii Znamię Lwa.

Trylogia "Znamię lwa" uznawana jest za największe osiągnięcie beletrystyki chrześcijańskiej ostatnich lat. Nie bez powodu, bo każda strona trzech tomów głosi chwałę Bożą w prosty i piękny sposób. Bardzo trudno jest napisać powieść do tego stopnia nasyconą jakąkolwiek ideologią, która nie byłaby męcząca, nachalna i nudna. Francine Rivers się to udało.

Fabuła trylogii jest równie prosta jak jej przesłanie. Śledzimy losy młodej chrześcijanki z Jerozolimy, Hadassy, sprzedanej w niewolę rzymskiej rodzinie, oraz młodego Germanina, Atretesa, pojmanego w bitwie i sprzedanego do cyrku. Akcja powieści toczy się w Rzymie, Efezie, Jerozolimie, Germanii.

Trylogia "Znamię Lwa" opisuje czarno-biały świat starożytnego Rzymu, w którym zepsucie i demoralizacja Rzymian przeciwstawione są świeżości i niewinności pierwszych chrześcijan. Jednak portrety, które kreśli Rivers, czarno-białe nie są, jej bohaterowie zmagają się ze swoimi ludzkimi słabościami i wątpliwościami, odczuwają wyrzuty sumienia, ból i gniew. Ich droga do Boga, do spokoju wewnętrznego, którego tak wszyscy pragną, jest trudna i pełna zakrętów.

Powieść Rivers, choć dla wielu czytelników może okazać się zbyt naiwna w stylu, zostawia po sobie pozytywne wrażenie. Pokrzepiającą jest bowiem świadomość, że są jeszcze ludzie, którzy wierzą tak naturalnie, głęboko i szczerze, jak autorka powieści - nawet jeśli wielu nie jest to dane.

To już ostatnia część trylogii "Znamię lwa".
Wielka szkoda, bo przywiązałam się do bohaterów, podziwiałam ich hart ducha, niezłomność w postępowaniu.
W drugiej części "Echo w ciemności" Atretes, gladiator walczący na arenach Rzymu i Efezu, ma romans z Julią Walerian. Z tego związku rodzi się chłopiec, którego Matka każe wynieść na skały, by porwało go morze. Natomiast Atretes były już w tym momencie gladiator w złości do niewiernej kochanki, nie chce nawet spojrzeć na swojego syna.
Dziecko ratuje Hadssana, która znajduje mu opiekę u młodziutkiej wdowy, która straciła własne dziecko.
Artretes, mimo że odzyskał wolność nie czuje się wolnym na ziemi swoich prześladowców. Poruszony rozmową z Hadssaną w dniu jej wyjścia na aren ę pełną lwów, postanawia odzyskać syna i powrócić do Germanii.
Kłopot w tym, że mały Kaleb jest bardzo przywiązany do swojej nowej matki, Ripsy, a ta kocha go miłością absolutną.
Ripsa, głęboko wierząca chrześcijanka udaje się z Artretesem w podróż do odległej Germanii. Wspólnie z grupą chrześcijan, którzy chcą uciec przed prześladowaniami docierają do Rzymu. Przez cały czas się modlą i wierzą, że Pan prowadzi ich swoimi ścieżkami. Modlitwą tym, chcąc nie chcąc, przysłuchuje się Germanin.
W Rzymie drogi wędrowców się rozchodzą. Artretes, Ripsa, mały Kaleb i Teofil, którego powołaniem jest nawracanie pogan docierają do rodzinnej wioski wojownika.
W czasie całej długiej i trudnej podróży Ripsa i Teofil modlą się żarliwie za Artresa, by ten zrozumiał i uwierzył. Pewne tragiczne wydarzenie, którego szczęśliwy finał świadczy o stałej opiece Pana, spowodował, że wiara Germanina wybuchł niczym wulkan.I teraz niczym wulkan chce nawracać wszystkich spotkanych ludzi. Jego gorącą głowę studzi Teofil, człowiek spokojny i rozumny, ale nie zawsze się to udaje.
Na największe pokuszenie i wrogość narażeni są właśnie w rodzinnej wiosce Artretesa, bowiem jego ziomkowie wierzą w boga ciemności, a matka wojownika jest wróżbitką, która miewa wizjonerskie seanse.
Walka o zaniesienie Nowiny tym ludziom jest trudna, okrutna i krwawa.
Czy Bóg zwycięży nad bożkami i ocali ich od potępienia? Czy Artresowi i Ripsie wystarczy siły i wiary?....
Ostatnia część zupełnie nie odbiega od wcześniejszych poziomem napisania, wartką akcją i wiarygodnymi postaciami. Tęskniłam trochę za Hadssaną, która tu pojawia się jedynie przywoływana wspomnieniami, ale ziarno przez nią rzucone zaczęło kiełkować. I oto z dzikiego, porywczego i pełnego złości i nienawiści gladiatora rodzi się dobry, spokojny i pe len miłości mąż i ojciec. A to rodzenie było naprawdę trudne, żmudne i ciężkie...
POLECAM !!! NAPRAWDĘ WARTO PRZECZYTAĆ !!!