Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.
6,97 (25508 ocen i 1289 opinii) Zobacz oceny
10
2 158
9
3 299
8
3 983
7
7 338
6
4 018
5
2 461
4
824
3
948
2
175
1
304
Darmowe dodatki Edytuj książkę
szczegółowe informacje

Dla miłośników Warszawy powieść Prusa jest powieścią o stolicy, literackim przewodnikiem, z którym śladami Wokulskiego można odkrywać szczegóły wyglądu i życia ówczesnej stolicy. Dla innych powieścią społeczno-obyczajową podejmującą krytykę sytuacji w Polsce końca XIX wieku, powieścią o wielkich idealistach, a dla wielu czytelników po prostu utworem o wielkiej romantycznej miłości.

 

źródło okładki: www.greg.pl

książek: 0
| 2013-04-04
Na półkach: Przeczytane, 2013
Przeczytana: 03 kwietnia 2013

Mamy wiek XIX, Warszawę z tak odmiennym życiem, kulturą, obyczajami, że czasem miałam wrażenie, że przenoszę się do świata marzeń i czystej fikcji literackiej. Prus obnaża jednak prawdziwy obraz ówczesnego społeczeństwa: arystokrację z księciem na czele, którzy potrafili wiele mówić o ciężkiej sytuacji kraju, ale nic nie robiąc ku jej poprawie; antysemityzm panujący wśród kupców i biedę czy wręcz nędzę najniższej warstwy w społeczeństwie.

A wszystkie wątki przeplata postać Stanisława Wokulskiego - ni kupca, ni uczonego, romantyka i pozytywistę, postać o tak rozbudowanym wnętrzu, że aż trudno uwierzyć iż zmieszczono to wszystko w jednym bohaterze. Stanisław był jak dla mnie ówczesnym herosem - pomagał Żydom, prostym ludziom, kpił z przywar arystokracji, nie tolerował kłamstwa i obłudy. Niestety zakochał się w kobiecie, która nie dana była jemu jako ex-kupcowi - arystokratce Izabeli Łęckiej - kokietce, potrafiącej uwodzić mężczyzn, lecz nie zamierzającej z żadnym wiązać się na stałe.

W niezwykle obszernym dziele Prus odwoływał się także do życia polityczno-wojskowego, szczególnie pod postacią niespełnionego marzyciela i bonapartysty - Ignacego Rzeckiego, do poglądów politycznych (rozmowy subiektów i studentów), odkryć naukowych (Ochocki, Geist), życia społecznego i problemów, z jakimi borykają się ludzie każdej z klas społecznych.

Powieść jest tak rozbudowana, że momentami miałam wrażenie, że aż za bardzo. Gubiłam się wśród licznych wątków, nazwisk postaci, historycznych opowieści Rzeckiego (ale jednocześnie zrozumiałam, że nie trafiają do mnie wątki batalistyczne). Mimo to pokochałam powieść za niezwykłe przemyślenia Izabeli, Ochockiego, Szumana, Rzeckiego no i oczywiście Wokulskiego. Ich rozważania o tym kim jest człowiek, jaka jest jego rola w społeczeństwie, kim jest kobieta, co to jest miłość, uczucie... W powieści padło wiele celnych uwag, trafionych komentarzy, rozwijających rozmów. Każda z postaci była skończona, charakterystyczna, niepowtarzalna. I choć, według mnie negatywna ocena Izabeli Łęckiej jest postawiona na wyrost to Wokulskiemu bardzo współczułam fatalnej miłości i romantyzmu, o którym przypominał sobie w najmniej potrzebnym ku temu momencie.

Do "Lalki" zapewne kiedyś jeszcze wrócę, bo przecież nudne momenty można ominąć;) a w pozostałych zapewne ponownie odkryję coś niezwykłego. Ale to kiedyś...

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Dziedzice ziemi

"Konflikty między wielkimi zawsze szkodzą maluczkim" (str 525) Jest to kontynuacja "Katedry w Barcelonie", jednakże z nowymi bo...

zgłoś błąd zgłoś błąd