Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Lew Tołstoj. Ucieczka z raju

Tłumaczenie: Jerzy Czech
Wydawnictwo: Marginesy
7,16 (38 ocen i 10 opinii) Zobacz oceny
10
2
9
5
8
11
7
11
6
3
5
2
4
2
3
2
2
0
1
0
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Лев Толстой: Бегство из рая
data wydania
ISBN
9788364700897
liczba stron
624
język
polski
dodała
Ag2S

Książka nominowana w Plebiscycie Książka Roku 2015 lubimyczytać.pl w kategorii Powieść historyczna. Książka uhonorowana najbardziej prestiżową nagrodą dla literatury rosyjskiej – „Bolszaja Kniga”, a także tytułem „Książka Roku 2010”. Od premiery miała już 10 wydań. Sto lat temu w Jasnej Polanie zdarzyło się coś, co wstrząsnęło całym światem. Osiemdziesięciodwuletni pisarz, geniusz i...

Książka nominowana w Plebiscycie Książka Roku 2015 lubimyczytać.pl w kategorii Powieść historyczna.

Książka uhonorowana najbardziej prestiżową nagrodą dla literatury rosyjskiej – „Bolszaja Kniga”,
a także tytułem „Książka Roku 2010”. Od premiery miała już 10 wydań.

Sto lat temu w Jasnej Polanie zdarzyło się coś, co wstrząsnęło całym światem. Osiemdziesięciodwuletni pisarz, geniusz i największa ówczesna sława literacka, hrabia Lew Tołstoj, potajemnie uciekł z domu w nieznanym kierunku. Od tego czasu szczegóły ucieczki i śmierci wielkiego starca obrosły mnóstwem mitów i legend… Ostatecznie w listopadzie 1910 roku z 50 rublami w kieszeni dotarł do stacji Astapowo, gdzie stan zdrowia zmusił go do zatrzymania się i gdzie zmarł.

Na wieść o tym, że Lew Tołstoj umiera na stacji kolejowej w niewielkiej i oddalonej od cywilizacji miejscowości Astapowo, zjechały się media, by na bieżąco relacjonować stan zdrowia „sumienia narodu”. Aby ułatwić komunikację ze światem, wybudowano prowizoryczny telegraf, a raportom towarzyszyły komentarze najznamienitszych rosyjskich pisarzy, duchownych i władzy. To, co miało być dla Tołstoja początkiem nowego życia jako pielgrzymującego ascety, poszukującego prawdy o człowieku, stało się medialnym cyrkiem, w który włączyły się najważniejsze siły ówczesnej Rosji: Cerkiew, tajna policja i władze z carem Mikołajem II i premierem Piotrem Stołypinem na czele.

Słowo anarchista określało go najlepiej – władzę uważał za zło, nawoływał do odmawiania służby wojskowej i piętnował wszelki zbytek. Obstawał przy tym jednak, że na zło nie wolno odpowiadać złem – jedynie miłością, co wiązało się z jego głębokimi przekonaniami religijnymi. Władze kościelne i świeckie także miały z nim spory kłopot – największy żyjący Rosjanin, sumienie narodu, od dziewięciu lat objęty był oficjalną ekskomuniką, ponieważ twierdził, że Cerkiew i państwo są zepsute i sprzeniewierzają się prawdziwemu chrześcijaństwu. Pomimo podejmowanych starań, do końca się nie nawrócił. Współczesny mu Lew Tichomirow tak to podsumował: „Dziwny koniec życia… Czuje się tutaj jakąś walkę o duszę. Chciał pojednać się z Cerkwią, ale szatan mocno go trzymał”.

Jak twierdzi Pawieł Basiński, dzisiejsza Rosja nie ma czego zaczerpnąć z bogatego dorobku genialnego pisarza. Tołstoj jest po prostu niewygodny. Był taki i pozostał. Autor – wybitny specjalista życia i twórczości Lwa Tołstoja i Maksyma Gorkiego – nie tylko dociera do nieznanych szczegółów tajnej ucieczki Tołstoja i jego niespodziewanej śmierci, ale przede wszystkim rekonstruuje wydarzenia na podstawie archiwów i wszelakiej dostępnej dokumentacji. Śledzimy dramatyczną sytuację rodzinną Tołstoja. Jakie powody kierowały nim, by uciec z Jasnej Polany? Czy był to „heroizm duchowy”, oznaka słabości czy może panika i strach przed czymś lub kimś…? Czy ta ucieczka wiązała się ze spisanym w największym sekrecie testamentem Tołstoja? Czy miał dosyć panującej w domu atmosfery, szpiegującej go żony, która podejrzewała, że zapisy ostatniej woli męża są dla niej niekorzystne? Czytelnicy mogą poznać przyczyny rodzinnego dramatu i tajemnicze okoliczności, w których powstał jego testament duchowy, choć najpełniejsza ocenę wydarzenia dała żona Lwa Tołstoja, Sofia Andriejwna, która w swoim dzienniku zapisała:

„To, co się stało, jest niepojęte, i zawsze będzie nie do zrozumienia”.

Książka ilustrowana jest rzadkimi fotografiami ze zbiorów muzeum w Jasnej Polanie oraz Państwowego Muzeum Lwa Tołstoja.

 

źródło opisu: http://marginesy.com.pl/

źródło okładki: http://marginesy.com.pl/

pokaż więcej

książek: 754
wyspa | 2015-11-04
Na półkach: Przeczytane, Posiadam, Ocenione

Książka swoją sporą objętość w dużej mierze zawdzięcza sporej ilości powtórzeń. Niejednokrotnie ten sam fakt opisywany jest wielokrotnie, nie zawsze z innej perspektywy. Nieco zbijało mnie z tropu nazywanie Tołstoja największym myślicielem swoich czasów, co stało w jawnej sprzeczności z charakterystyką tytułowej postaci, zbyt często miotającej się w skomplikowanej rosyjskiej rzeczywistości przełomu XIX i XX wieku. Współczesnego Tołstojowi Dostojewskiego niemal całkowicie się nie zauważa. Mnóstwo podobnych do siebie cytatów i relacji świadków sprawia, że powstała praca dobrze udokumentowana, jednak przez to nudna i literacko mało atrakcyjna. Książka pozostawiła u mnie niedosyt. Nie dowiedziałem się niczego szczególnego na temat relacji Tołstoja z władzą, poza tym, że były złe. O epopei "Wojna i Pokój" zaledwie się wspomina w kontekstach rodzinnych. Autor najwyraźniej boi się historii unikając historiozoficznych wywodów. Ostatnie rozdziały opisują wzajemną niechęć zafascynowanego Tołstojem jego powiernika Czertkowa i żony pisarza neurotycznej Zofii. Autor zdecydowanie przeciwstawia prawa żony przeciwko ambicjom pierwszego z "tołstojowców". Niechęć Basińskiego do Czertkowa jest zbyt natarczywa i jednostronna. Jakby nie zdawał sobie sprawy, że gdyby nie długoletnia fascynacja Czertkowa postacią Lwa Tołstoja i jego staranna dbałość o spuściznę, a także budowanie kultu pisarza z Jasnej Polany po jego śmierci, dzisiejsza pamięć o Tołstoju i fascynacja jego nietuzinkową postawą wobec życia byłyby o wiele skromniejsze.
Jeśli to jest najlepsza rosyjska książka 2010 roku, to znaczy, że tamtejsza literatura, podobnie jak inne dziedziny, znalazła się w kryzysie odżywiając się zaledwie wspomnieniami minionej potęgi.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Harry Potter i Insygnia Śmierci

Jak dla mnie najbardziej dołująca i mroczna część Harrego Pottera. Niestety ostatnia:( Mimo wszystko uważam, że zamknięcie całej serii to dobry pomysł...

zgłoś błąd zgłoś błąd