Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Placebo

Wydawnictwo: Papierowy Motyl
6,9 (10 ocen i 5 opinii) Zobacz oceny
10
2
9
2
8
0
7
2
6
2
5
0
4
1
3
0
2
0
1
1
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788362222773
kategoria
Literatura piękna
język
polski
dodał
Marylou

Kiedyś od lekarza usłyszałam, że wszystko to jest efektem samotności. Ale czy samotność to życie w pojedynkę, czy składowa tego, że człowiek nie może dojść do ładu z samym sobą? Bohaterka książki, pisarka o skomplikowanej osobowości i rozwiniętej sferze emocjonalnej, zostaje umieszczona za sprawą rodziny w szpitalu psychiatrycznym. Tam rozpoczyna wewnętrzną walkę z własnymi przekonaniami....

Kiedyś od lekarza usłyszałam, że wszystko to jest efektem samotności. Ale czy samotność to życie w pojedynkę, czy składowa tego, że człowiek nie może dojść do ładu z samym sobą?
Bohaterka książki, pisarka o skomplikowanej osobowości i rozwiniętej sferze emocjonalnej, zostaje umieszczona za sprawą rodziny w szpitalu psychiatrycznym. Tam rozpoczyna wewnętrzną walkę z własnymi przekonaniami. Niepewna tego, czy słusznie została skierowana na terapię, prowadzi zapiski przypominające niedbały dziennik, by poradzić sobie z lękami i wątpliwościami. Barwnie opisuje codzienną szpitalną rzeczywistość: spotkania z innymi pacjentkami, wizyty u psychiatrów i kolejne dawki leków psychotropowych. Nieufna wobec każdej napotkanej osoby musi poradzić sobie z demonem smutku i stawić czoło rodzącym się uczuciom. W obliczu traumatycznych zdarzeń, migotliwych wspomnień i sennych wizji stara się odnaleźć odpowiedzi na dręczące ją pytania i powrócić do normalnego życia. Ale czy to upragnione „normalne życie” istnieje naprawdę? Może to tylko wyznacznik standardu życia społecznego? A może pewien termin przywoływany jedynie wtedy, gdy ktoś odstaje swoimi pragnieniami i dążeniami od reszty?

 

źródło opisu: www.papierowymotyl.pl

źródło okładki: www.papierowymotyl.pl

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 11
margaret | 2015-09-09
Na półkach: Przeczytane, Posiadam

Jestem wyznawcą literatury prostej, przyjemnej i takiej, która dobrze na nas wpływa. Podczas czytania tej książki nie odczuwałam nic, co odczuwać lubię. Nie napawałam się optymizmem, radością, humorem i spokojem. Wręcz przeciwnie. Zapiski ze szpitala psychiatrycznego nie są tymi, które czyta się łatwo. Na pewno jednak o to chodziło. Autorka nie chce dostarczyć czytelnikowi lekcji życia, nie chce go pouczyć, ani też naprowadzić. Chociaż sama zboczyła z propagowanej, szczęśliwej ścieżki – nie ma dla nas dobrych rad. Cała książka przypomina zapiski. Luźne myśli, niezbyt łatwe i niezbyt proste w odbiorze. Wiadomym jest, że film dramatyczny nie będzie wywoływał uśmiechu na naszej twarzy. Wiadomym jest, że komedia poprawi nastrój. Wiadomym jest w takiej sytuacji, że „Placebo” to nie książka dla smutnych i zdołowanych kobiet. Z jednej strony Eliza Chojnacka dostarcza nam obraz szpitala, jako bezdusznego i pustego miejsca. Z drugiej strony czuje się w nim bezpiecznie i w zasadzie spokojnie. Mam wrażenie, że cała treść przynosi nam wiele paradoksów. Bohaterka z jednej strony jest zamknięta na terapie i na wszystko, co mają ze sobą nieść. Z drugiej strony tak bardzo chce być zrozumiana i wysłuchana. Książka ukazuje wiele bagatelizowanych problemów. Coraz więcej ludzi boryka się z problemami psychicznymi. Dążenie do szczęścia i sukcesu tak nami zawładnęło, że przestaliśmy żyć. Nie wiemy, co dzieje się tu i teraz, a to przecież jest jedyne życie, jakie mamy. Brak zaufania do lekarzy spowodowany jest prawdopodobnie ich zawodowym, rzucającym się w oczy wypaleniem. Bohaterka ma w zasadzie dwie osoby, które jest w stanie obdarzyć zaufaniem. Pielęgniarkę i pacjentkę szpitala. Nazywa ją „Zamknięta”. Wydaje jej się, że łączy je więź. Dzięki temu otwierają się przed sobą. Po upływie dni i po kolejnych zapiskach, przychodzi czas na traumatyczne przeżycia. „Zamknięta” popełniła samobójstwo. Zrobiła coś, co dla nas w większości jest niezrozumiałe, a czasem niewybaczalne. Bohaterka utrzymuje, że to, co zobaczyła pozwoliło jej na pozbycie się niechcianych lęków. Emocjonalny szok dokonał tego, co miał na celu pobyt w szpitalu. Cała książka przeplatana jest erotycznymi opowieściami. One są nieodłączną częścią każdego z nas. Chorego, zdrowego, zlęknionego, pełnego obaw, ale też spokojnego człowieka. Wszyscy potrzebujemy kogoś, kto samym dotykiem zarazi nas równowagą i otoczy miłością. Złożone mechanizmy ludzkiej psychiki nigdy nie przestaną zadziwiać. Ale przecież nic, co ludzkie, nie jest mi obce.

Książkę zaliczam do trudnych i ciężkich w odbiorze. Jednak właśnie to wskazuje na autentyczność tego dzieła. To nie jest powieść o szczęśliwym życiu, to nie jest romans, ani poradnik dla zagubionych. To życie. Właśnie takie, jakie miało być. Tu i teraz. To problemy, choroby duszy i trudne emocje, które ciężko nam zrozumieć. Pierwszy raz spotkałam się z tego typu książką i pierwszy raz nie wiem, jakie zakończenie byłoby właściwe. A może zakończenie, podobnie jak życie – nie musi być właściwe?

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
The Vixen and the Vet

Piękna i wzruszająca opowieść o dwójce zranionych ludzi, nie można się o oderwać od ich historii ..gorąco polecam

zgłoś błąd zgłoś błąd