Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Szczygieł

Tłumaczenie: Jerzy Kozłowski
Wydawnictwo: Znak Literanova
7,67 (2214 ocen i 316 opinii) Zobacz oceny
10
242
9
458
8
607
7
469
6
267
5
78
4
39
3
42
2
7
1
5
Darmowe dodatki Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Goldfinch
data wydania
ISBN
9788324026524
liczba stron
844
język
polski
dodała
AMisz

Książka nominowana w Plebiscycie Książka Roku 2015 lubimyczytać.pl w kategorii Literatura piękna. Nagroda Pulitzera 2014r. Największe wydarzenie literackie tej dekady. Jak daleko można się posunąć, by oszukać los? Theo Decker cudem udaje się przeżyć wybuch. W irracjonalnym odruchu wykrada z ruin muzeum niewielki obraz. Ulubiony obraz matki, którą stracił w zamachu. Szczygieł, pilnie...

Książka nominowana w Plebiscycie Książka Roku 2015 lubimyczytać.pl w kategorii Literatura piękna.

Nagroda Pulitzera 2014r.
Największe wydarzenie literackie tej dekady.


Jak daleko można się posunąć, by oszukać los?

Theo Decker cudem udaje się przeżyć wybuch. W irracjonalnym odruchu wykrada z ruin muzeum niewielki obraz. Ulubiony obraz matki, którą stracił w zamachu.

Szczygieł, pilnie strzeżony symbol bezpowrotnie utraconego życia, będzie towarzyszył Theo w nieustającej podróży: od ekskluzywnych apartamentów przy Park Avenue po rozpustę półświatka w Las Vegas. Z podupadającego nowojorskiego antykwariatu po ciemne zakątki Amsterdamu. Obraz, który początkowo jest dla Theo bezcennym skarbem, z czasem sprowadzi na niego śmiertelne niebezpieczeństwo.

Szczygieł to epicka opowieść o utracie i obsesji, przetrwaniu i bezlitosnych kolejach losu, którego nie da się oszukać. Powieść, która łączy w sobie elementy zagadki kryminalnej i Bildungsroman.

Szczygieł to największe wydarzenie literackie ostatnich lat – powieść zdobyła Nagrodę Pulitzera i Carnegie Medal, była nominowana do National Book Critics Circle Award i Bailey’s Prize, znalazła się na listach najlepszych powieści roku ponad trzydziestu opiniotwórczych mediów. Była bestsellerem między innymi w Stanach Zjednoczonych, Francji, Włoszech i Niemczech.

 

źródło opisu: Wydawnictwo Znak, 2015

źródło okładki: www.znak.com.pl

pokaż więcej

książek: 1255
Leeloo_Dallas | 2017-05-08
Przeczytana: 08 maja 2017

Gdy jesteś sam na świecie twoja droga do prawdy będzie długa, kręta i pełna potknięć ale z pewnością doprowadzi cię do celu. I wzlecisz w niebo, trochę później, ale wzlecisz. Ale nie pofruniesz już tak wysoko.

Ta powieść zostanie w mojej pamięci na długo. Nie jest wybitna czy nawet rewelacyjna (byłaby taka z pewnością, ale jest zbyt długa, trochę jakby sztucznie rozdęta). Jej przekaz i klimat dotarł do mnie wyraźnie i cały czas tkwi. Przeżyłam tę powieść osobiście, jako matka.
Theo jako trzynastoletni chłopiec stracił matkę w czasie wybuchu bomby w muzeum w Nowym Jorku. W irracjonalnym odruchu skradł ze zrujnowanego muzeum ulubiony obraz matki, który przez wiele lat stanowił dla niego namiastkę jej obecności ale jednocześnie ciężar złego uczynku. Treścią obrazu jest mały ptaszek, szczygieł właśnie przykuty do miejsca za nóżkę maleńkim łańcuszkiem. Jak głosi legenda ten ptak w taki sposób spędził całe życie.
Krótko mówiąc Theo dorasta samotnie i zmaga się z życiem i traumą dzieciństwa. Jest dość irytującym bohaterem powieści, ponieważ nie potrafi sklecić porządnego zdania poza „noo, nie wiem”, „hmm….no tak” ale jego przeżycia wewnętrzne zostały pokazane bardzo osobiście i intymnie.
Powieść to chyba mistrzostwo świata w kreowaniu postaci drugoplanowych. Przede wszystkim Hobie, opiekun Theo ze swoją poczciwością, prostotą i ciepłem. Boris, chłopak rodem z Ukrainy, nastoletni alkoholik i narkoman. Postać dla mnie dramatyczna. Pani Barbour, chłodna, bogata i nieszczęśliwa. W końcu rudowłosa Pippa, ofiara wybuchu w muzeum. Spotkania jej i Theo były naiskrzone emocjami. Nawet ten malutki piesek Popczik. Wszyscy stali mi się bardzo bliscy.
Klimat powieści jest melancholijny. Zewsząd wieje poczuciem samotności, straty i tęsknoty. I ten Nowy Jork najczęściej w deszczu, jego bary, taksówki, wystawy. Dekadenckie Las Vegas.
Ogromną ciekawostką i nowością dla mnie były fragmenty o renowacji antycznych mebli; mnóstwo interesujących szczegółów, zapachów, faktur i kolorów. Genialne opisy.
Książka ma swój martwy punkt, w którym traci się do niej cierpliwość, ale warto to przetrwać. Zakończenie, czyli tzw. wątek amsterdamsko-sensacyjny niemiło kontrastuje z całością.
Polecam cierpliwym.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Trzecia

Początek książki mało wciągający ale za to w połowie tak się rozkręca że skończyłam czytać błyskawicznie. Książka ciekawie napisana, z perspektywy trz...

zgłoś błąd zgłoś błąd