Prawdziwy cud

Nie, nie, panie Sparks. Tak się nie bawimy. Pan ma mieć same wspaniałe książki, a nie jakieś gnioty czy coś podobnego, rozumiemy się? Więc tę książkę zjadę- jak mogłabym się o to nie pokusić?- ale zapominam o niej później i jedziemy dalej. Może być? Musi, panie Sparks, musi.

Zaczynało się ciekawie, nie powiem, że nie. Ciągle czekałam aż się rozkręci, zaciekawi mnie, wciągnie. I przeczytałam, nie mogąc doczekać się jakiegoś ostrego zwrotu akcji 10 stron, 20, 30, 50, 90, 147, 185, 193, 210... I doczekałam się. Cóż, ciężko byłoby napisać książkę, w której przez całe 382 strony nic by się nie działo.
Pozostałe 100 parę stron jak najbardziej podobały mi się.
Kolejna sprawa, tyle że to już raczej nie broszka Pana, panie Sparks. Ogromnie nie podobało mi się wyrażenie „niestety jednak”. Co to, u licha, ma znaczyć? Irytujące niezwykle.

Ale... były i plusy. Postać Doris cudowna! Ciekawie odmalowany był też burmistrz i Alvin. Na temat głównych bohaterów nie będę wypowiadała się tak pochlebnie. Przesłodzeni, wyidealizowani do bólu, panie Sparks. Nie, nie, nie.
A fabuła... Najpiękniejsza! Pomijając fakt, że kiedy byłam na 193. stronie, napisałam karteczkę. Z pozoru niepozorna- że tak się wyrażę- ale zawierała w sobie tajemnicę... Złożony papierek dałam Patrycji, która usychała z ciekawości, o co może chodzić. Powiedziałam jej, że wyjaśnię, gdy przeczytam książkę i kategorycznie zabroniłam, by przeczytała. Na karteczce było zakończenie książki. Tak naprawdę przeczytałam powieść po to, żeby dowieść swego, bo- o dziwo- moje przepowiednie się sprawdziły. Jednak było w tej do bólu przewidywalnej książce coś nieprzewidywalnego. Ostatnia strona rozwiązuje tajemnicę i... jest pięknie.

Wie Pan co, panie Sparks? Tym zakończeniem mnie Pan kupił totalnie. Na Pańskim miejscu napisałabym tę książkę raz jeszcze albo pozwała do Sądu Najwyższego tłumacza za działanie na szkodę dzieła. A jeśli owe działanie nie było celowe- zamknęłabym w psychiatryku. Proszę rozpatrzeć pozytywnie moją prośbę i cóż... Pozostaje mi tylko życzyć bardziej udanych powieści. Jak reszta.

Każdy marzy o prawdziwej miłości, szczęściu do grobowej deski, o dobrym zdrowiu. Dla niektórych osiągnięcie wyżej wymienionych celów, szczególnie miłości, jest cudem. Ale co, gdy ktoś w cuda nie wierzy? Gdy na każde napotkane przez siebie zjawisko patrzy z naukowego punktu widzenia? Czy taka osoba może być naprawdę szczęśliwa i kiedyś powiedzieć, że w coś wierzy?

Do takich osób z całą pewnością możemy zaliczyć Jeremy’ego Marsha. Jest to dziennikarz badający i demaskujący różne nadprzyrodzone zjawiska, których nikt inny w logiczny sposób wyjaśnić nie potrafi. Dzięki swej pracy, lub może raczej z jej powodu mężczyzna nie wierzy w nic czego nie można wyjaśnić dzięki nauce i wiedzy do tej pory osiągniętej przez ludzkość. Sukcesy w zawodzie, a szczególnie jedna „demaskatorska” akcja doprowadzają do tego, ze Jeremy zaczyna być sławny. Wręcz nie może odpędzić się od kolegów ze swej branży chcących za wszelką cenę zrobić z nim wywiad. Choć z początku Jeremy’emu to pochlebia, z czasem zaczyna mocno ciążyć. Wybawieniem okazuje się sprawa tajemniczych świateł z Bone Creek, którą ma w najbliższym czasie zbadać. Wyjazd do małego miasteczka ma na niego zbawienny wpływ i to nie tylko ze względu na spokój i ciszę tam panującą. Jeremy poznaje tam bowiem Lexie, która, choć niedostępna, zaczyna powoli gościć w jego sercu. Czy dziewczyna da mu szansę? Czy sprawę tajemniczych świateł da się jakoś logicznie wyjaśnić? I najważniejsze, czy Jeremy uwierzy w cuda? Przekonajcie się sami ;)

„Kobieta po przejściach, mężczyzna z przeszłością” słowa tej piosenki chyba najtrafniej mogłyby scharakteryzować Lexie i Jeremy’ego- głównych bohaterów „Prawdziwego cudu” Nicholasa Sparksa. Nad życiem obojga wisi przeszłość i choć sprawy z tamtego okresu mają już dawno za sobą, to doświadczenia wtenczas zebrane rzutują w dużej mierze również na ich doczesne życie. Boją się podjąć ponownie takie a nie inne decyzje, boją się cierpienia i bólu a co za tym idzie, boją się również miłości. Choć bez problemu można wyczuć chemię, która między nimi występuje, oni jednak wolą nie dopuszczać do siebie myśli i wątpliwości dotyczących uczuć drugiej strony. Czy w końcu się przełamią? A może nigdy nie wyznają swoich uczuć?

Nicholas Sparks jest powszechnie znanym autorem powieści. Jedni go uwielbiają, inni wręcz przeciwnie. Ja zaliczam się do tej pierwszej grupy. Książki tegoż autora potrafią wywrzeć na czytelnika niebagatelny wpływ, wywołać emocje, o których istnieniu nie miało się wcześniej pojęcia.

Według mnie Sparks jest mistrzem tworzenia nastroju. Klimat i nastrój jego książek potrafi bowiem oczarować niemal każdego i choć zarzuca mu się przewidywalność, to w każdym jego utworze jest coś zaskakującego. Czytając jego książki niejednokrotnie zdarza mi się marzyć jak by to było znaleźć się na miejscu bohaterów, przeżywać ich radości, miłości i smutki, bowiem nie każda książka Sparksa kończy się happy endem.

Czytając „Prawdziwy cud” rzuciło mi się w oczy podobieństwo postaci, miejsc do innej jego książki pt. „Od pierwszego wejrzenia”. Jak się później okazało „prawdziwy cud” stał się niejako wstępem do wyżej przeze mnie wymienionej kontynuacji. Bez obaw, obydwie książki posiadają odrębną fabułę przez co zachowanie kolejności nie jest konieczne.

Reasumując. Książki Nicholasa Sparksa swoją lekkością potrafią nas przenieść w naprawdę odległe miejsca, gdzie wraz z bohaterami przeżywamy coraz to nowe wydarzenia i emocje. „Prawdziwy cud” polecam osobom lubiącym romanse z niewyjaśnionymi zagadkami w tle, jak i fanom twórczości Nicholasa Sparksa. ;)

Ostatnim razem recenzowałam książkę Nicholas'a Sparks'a dziś znowu to zrobię, gdyż będąc ostatnim razem w księgarni, postanowiłam, że przeczytam jego jeszcze jedno dzieło.
Jest to druga pozycja tego autora, z której treścią miałam możliwość się zapoznać. Ponownie jest to powieść obyczajowa.
Jestem już w stanie stwierdzić, że cechą charakterystyczną "jego pióra" jest to, że fabuła jest taka spokojna, nie jest bardzo zaskakująca, nie czuje się napięcia i zakończenie chyba we wszystkich jego książkach jest pozytywne i bardziej lub mniej wzruszające.


Jednym z głównych bohaterów jest Jeremy Marsh, mieszkający w Nowym Jorku, który jest wchodzącą gwiazdą mediów, dziennikarzem śledczym, zajmującym się demaskowaniem zdolności nadprzyrodzonych uzdrowicieli, jasnowidzów, jego demaskatorskie artykuły są również o zjawiskach nadprzyrodzonych, nietypowych koncepcjach naukowych.
Dziennikarz jest realistą, nie wierzy w cuda, w magię, dlatego bez wahania przyjmuje propozycje napisania artykułu o miasteczku Boone Creek w Północnej Karolinie. Mieszkańcu uważają, że miejscowy cmentarz jest nawiedzanych przez duchy dawnych niewolników, których obecność zdradzają błękitne światełka pojawiające się, gdy nocą nadciągnie mgła.
Jeremy Marsh jest rozwodnikiem, który nie narzeka na deficyt kobiet w swoim życiu. Jego popularność rośnie, jest przystojny, inteligentny, pewny siebie. Wszystkie kobiety łatwo ulegają jego urokowi, bo czego chcieć więcej? A jednak jest ktoś, na kim to wszystko, nie robi wrażenia. Tą osobą jest prześliczna, młoda bibliotekarka Lexie Darnell, która skupia uwagę dziennikarza. Jest ona kobietą niezależną, sama prowadzi bibliotekę, kilka razy została zraniona przez mężczyzn, dlatego obawia się, że historia się powtórzy. Jeremy usiłuje poderwać bibliotekarkę, lecz początkowo wszystkie jego starania idą na marne. Lexie po pewnym czasie zaczyna dostrzegać więcej jego zalet, otwiera się przed nim, lecz wciąż obawia się, że dziennikarz po rozwiązaniu zagadki niezwykłych świateł, wyjedzie z miasteczka i zapomni o niej. Mężczyzna zmierza się z dawno zapomnianym uczuciem - miłością. Wszystkie kobiety, z którymi miał do czynienia, oprócz jego byłej żony, kojarzyły mu się z zabawą. Lexie wyróżniała się na tle innych kobiet, o czym świadczy cytat "Jeremy pomyślał, że Lexie nie jest podobna do żadnej z kobiet, z którymi się ostatnio spotykał. Mówiła bez ogródek to, co myśli, nie próbowała zrobić na nim wrażenia ani nie zmieniała zdania o nim pod wpływem jego osiągnięć w przeszłości. Zdawała się oceniać go na podstawie tego, jaki jest dzisiaj, nie mając mu za złe ani przeszłości, ani przyszłości."


Książka nie jest bardzo ambitna, lecz momentami daje do myślenia. Czyta się ją przyjemnie, lecz muszę przyznać, iż fabuła nie jest bardzo wciągająca. Ciągle możemy czytać o rozterkach głównych bohaterów. Lexie wciąż okłamuje samą siebie, Jeremiego. Nie potrafi wprost przyznać się do uczuć, stwarza wokół siebie mur, daje dziennikarzowi niejasne znaki. Oboje zachowują się trochę jak dzieci. Momentami aż denerwowało mnie to, że udają, że wszystko jest w porządku, okłamują siebie.
Fabuła w dużym stopniu skupia się na rozwiązaniu zagadki. Dziennikarz dużo czasu spędza w bibliotece czytając stare kroniki, pamiętniki.
Książka porusza również temat wiary w cuda, zjawiska nadprzyrodzone. Chyba każdy z nas choć raz w życiu zastanawiał się, czy np. duchy istnieją. Jeremy jest realistą, nie wierzy w cuda, "niezwykłe rzeczy", w przeciwieństwie do Lexie, której babcia Doris, była zdolna przewidzieć płeć dzieci, będących jeszcze w brzuchu matek.
Czytając tę książkę czuje się niezwykły klimat małego miasteczka.

Ncholas Sparks jest amerykańskim powieściopisarzem, autorem wielu bestsellerów na podstawie których powstawały i wciąż powstają ekranizacje.
Długo wahałam się przed sięgnięciem po twórczość Sparksa, pomimo pozytywnych opinii wielu osób. W końcu jednak znalazłam jedną z jego powieści w bibliotece i postanowiłam w końcu sama ją ocenić.
"Prawdziwy cud" opowiada historię Jeremiego Marsha, gwiazdy mediów, dziennikarza śledczego oraz autora przeróżnych artykułów dotyczących niezwykłych zjawisk i rzeczy. Jest człowiekiem mocno stąpającym po ziemi, cechuje go sceptyczność. W poszukiwaniu kolejnej sensacji wyjeżdża do Boone Creek, małego miasteczka zlokalizowanego w Północnej Karolinie. Tam poznaje śliczną, młodą bibliotekarkę, która zwraca jego uwagę. Wraz z biegiem wydarzeń staję się sobie coraz bliżsi. Pochodząc z pozornie dwóch różnych światów starają bronić się przed łączących ich uczuciem. Ona, kobieta po przejściach. On, mężczyzna z przeszłością, mający rozwód i nie do końca szczęśliwe małżeństwo za sobą.
Język powieści z pewnością można nazwać lekkim, całość czyta się bardzo szybko i przede wszystkim przyjemnie. Styl autora jest ciekawy i wciągający, sama pochłonęłam powieść w jeden wieczór. Wielkim plusem są również często zabawne dialogi.
W trakcie czytania nie mogłam powstrzymać się od snucia pewnych wizji dotyczących zakończenia. Tutaj pojawia się pewien minus, mianowicie bardzo widoczna schematyczność. Bez większego trudu udało mi się przewidzieć zarówno zakończenie, jak i to, czym będzie tytułowy cud. Czy to wina mojej zaskakującej domyślności, czy też autora - zgadnijcie sami.
Pomimo tych minusów powieść oceniam pozytywnie, ponieważ jest ona wprost idealnym przerywnikiem i odskocznią od nieco cięższych lektur. Było to moje pierwsze i z pewnością nie ostatnie spotkanie z tym autorem, przy najbliższej okazji bez wahania sięgnę po inne jego powieści.
Z czystym sumieniem mogę polecić ją przede wszystkim fanom autora, oraz wszystkim tym, którzy doceniają romantyczne historie pokazujące, że cuda również się zdarzają.

http://kochamy-ksiazki.blogspot.com/2012/04/prawdziwy-cud-nicholas-sparks.html

Czytałam już parę pozycji Nicholasa Sparksa. Kiedy zobaczyłam że w mojej bibliotece leży na półce kolejna jego książka ucieszyłam się, bez jakichkolwiek wątpliwości wypożyczyłam ją. W domu pod kocem zaczęłam wchodzić w ten świat jaki wykreował autor. Muszę z ciężkim sercem stwierdzić iż Pan Sparks tym razem nie popisał się zbytnio. Fakt faktem na początku wciąga bez dwóch zdań. Ale zbiegiem kolejnych stron ten entuzjazm opada praktycznie do zera. Książka okryta jest dozą tajemniczości co na prawde mi się spodobało, i chyba tylko rozwiązanie tajemnicy tego miasteczka skłaniało mnie do skończenia książki. Wątek miłosny absolutnie w żaden sposób mnie nie zaskoczył a może nawet bardziej zmartwił. Wykreowana została jako pospolity romans, który można do woli znajdować w filmach. Już od samego początku wiedziałam jak to może dalej się potoczyć. Tytuł książki wiele zdradził w pewnym momencie książki. Jestem bardzo rozczarowana, ale mimo wszystko na pewno jeszcze sięgnę do książek Nicholasa Sparksa.

Czy myśleliście kiedykolwiek w swoim życiu o tym, czy przydarzył wam się cud? Otóż według Nicholasa Sparksa cuda zdarzają się cały czas, każdemu z nas. Wystarczy tylko w nie uwierzyć. Cud to bowiem każda chwila spędzona z ukochaną osobą, choćby samo przeświadczenie że się kocha i jest się kochanym. Nie ma dla niego jednej definicji. Cud to po prostu cud i można go szeroko pojmować.

Nasz bohater w cuda nie wierzy. Jeremy Marsh... bo o nim mowa, jest przekonany, że wszystko da się logicznie wytłumaczyć. Nie istnieje legenda, której nie da się obalić, nie ma na świecie zjawisk nadnaturalnych, wszystko ma gdzieś jakiś sens i on właśnie w tym się specjalizuje... jest dziennikarzem śledczym. Nie istnieje dla niego zagadka, której nie mógłby rozwiązać, ani materiał, którego nie mógłby wykorzystać. Do czasu...

... aż dostaje list od pewnej kobiety, który rozpisuje się w nim o miejscowej legendzie i duchach na cmentarzu, gdzieś w Północnej Karolinie. Zaciekawiony listem i zadowolony z nadarzającej się kolejnej okazji rozwiązania kolejnej dziwnej sprawy, która mogłaby tylko podnieść jego i tak już wysokie miejsce wśród rzetelnych dziennikarzy, udaje się do miasteczka, gdzie poznaje autorkę listu i... jej uroczą wnuczkę, która będąc bibliotekarką w miejscowej bibliotece, zaczyna spędzać z nim coraz więcej czasu, pomagając przy zbieraniu materiałów i przekopywaniu się przez góry książek, dzienników, pamiętników i opowiadając mu o mieście... zwierzając się przy tym ze swojego życia, przy okazji dając mu okazję do tego samego.

Nie trudno zgadnąć, że tą dwójkę zaczyna bardzo szybko łączyć uczucie, które z początku wypierają, później akceptują, by później powrócić do szarej rzeczywistości, co w jego przypadku oznacza Nowy Jork, a w jej, małe miasteczko, z którego nie zamierza się wynieść.

Jak pogodzić te dwa, zdawałoby się tak odległe światy? Tego już nie zamierzam zdradzać, każdy zainteresowany powinien przekonać się o tym sam.

Jest to z pewnością obowiązkowa pozycja dla fanów twórczości Nicholasa Sparksa. Nie będę jednak ukrywać, że jest ona słabsza od pozostałych, jak choćby "Szczęściarza", czy "Ostatniej piosenki". Szybko się ją czyta, jednak wydarzenia i wszystko co jest w niej zawarte wydają się nudne i bezbarwne. Sparks jak zwykle kieruje się dawno już przez siebie zatartym, prostym schematem pisania. Książka jest przejrzysta, prosta, opisuje historię, która mogłaby się przydarzyć każdemu z nas, ale jednocześnie zawiera w sobie coś, co sprawia że jednak tak nie jest. Jednak nie ma w sobie tego czegoś, za co pokochały autora miliony czytelników na całym świecie. Mimo obiecującego tytułu i historii, całość nie zawiera w sobie zbyt wiele magii, pomijając zakończenie, które może raz na zawsze utwierdzić w przekonaniu, że... cuda się zdarzają.