Stalowe Szczury: Błoto

Cykl: Stalowe Szczury (tom 1)
Wydawnictwo: Fabryka Słów
7,46 (471 ocen i 75 opinii) Zobacz oceny
10
50
9
63
8
128
7
129
6
63
5
14
4
11
3
6
2
2
1
5
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788379640485
liczba stron
400
język
polski
dodał
aspolski

Książka nominowana w Plebiscycie Książka Roku 2015 lubimyczytać.pl w kategorii Fantastyka, fantasy. Wiosna 1922. Samobójcze natarcie na pozycje przeciwnika po raz kolejny prowadzi kapral Reinhardt i jego kompania karna – kundle wojny, dezerterzy, podpalacze i najgorsze szumowiny. Straceńcy gotowi na wszystko. Wkrocz w okopy Wielkiej Wojny. - Na pozycje! – warknął Kurt. Linia złamała się,...

Książka nominowana w Plebiscycie Książka Roku 2015 lubimyczytać.pl w kategorii Fantastyka, fantasy.

Wiosna 1922. Samobójcze natarcie na pozycje przeciwnika po raz kolejny prowadzi kapral Reinhardt i jego kompania karna – kundle wojny, dezerterzy, podpalacze i najgorsze szumowiny. Straceńcy gotowi na wszystko.

Wkrocz w okopy Wielkiej Wojny.



- Na pozycje! – warknął Kurt. Linia złamała się, rozsypała, gdy żołnierze zaczęli ustawiać się przy drabinkach. Widać było, że część odsuwa się od nich jak najdalej, podczas gdy inni z pewną desperacją przepychają się jak najbliżej. „Chcą mieć to już za sobą”, pomyślał sobie Reinhardt. Rozumiał ich aż nadto dobrze; być może postępowałby podobnie, gdyby tylko miał gwarancję, że postrzał byłby równoznaczny z szybką i bezbolesną śmiercią.

 

źródło opisu: http://www.fabrykaslow.com.pl/zapowiedzi/stalowe-szczury-bloto

źródło okładki: http://fabrykaslow.com.pl/zapowiedzi/stalowe-szczury-bloto

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 42
Kurwaczytaj | 2017-08-03
Na półkach: Ulubione, Przeczytane
Przeczytana: 2016 rok

„So führe uns, du bist bewährt;
In Gottvertrau’n greif’ zu dem Schwert!
Hoch Wilhelm! Nieder mit der Brut!
Und tilg’ die Schmach mit Feindesblut!”

„Veď nás , ukaž nám cestu;
s mečem v ruce s vírou v Boha!
Ať žije císař“ zhyne nepřítel!
hanbu smyjeme krví nepřátel!”

Die Wacht am Rhein („Stráž na Rýnu”),
německá vlastenecká píseň

Velká válka jak nazývali současníci válu, kterou my známe jako první světovou není v literatuře moc často zpracovaná. Z pohledu Francouzů ji popsal Henri Barbusse v románu Oheň a z pohledů Němců E. M. Remarque v profláklé Na západní frontě klid. Michał Gołkowski se rozhodl do tohoto zatuchlého rybníčku vnést trochu svěžího vzduchu a zpracovat tento námět moderně a svěže. Prostě ubrat z Remarqua něco levičáckých mouder a nadopovat ho slušnou dávkou kulhánkovských genů.
A kurwa, celkem se mu to povedlo. Ocelové krysy sice nedosahují geniality autorových knih z prostředí běloruských stalkerů ale i bez toho jde o nadprůměrný akční příběh ze zajímavého prostředí. A pochvalu si zaslouží i grafické zpracování knihy. A nejde nezmínit i to, že v tomto žánru se moc často nesetkáváme s tím, že by v knize byly nějaké ilustrace i v samotném obsahu knihy. Většinou se nakladatelství omezí pouze na obálku.
Samotné peklo zákopové války je mistrně vylíčeno a nevelká skupiny německých vojáků z trestního oddílu na západní frontě vám brzy přiroste k srdci. Včetně hlavního hrdiny, tajemného kapitán Reinhardta, který se svou stříbrnou protézou (půlky obličeje) a chladnou rozhodností připomíná teutonského androida. realistické líčení bojů v zákopech Velké války je šikovně smícháno s fantaskními prvky, trochou té hororové atmosféry a náznaky konspiračních teorií.
V závěru příběhu je zázračně „vyzvednut” z bahna zákopů aby mohl smýt reálné i pomyslné bláto a jako znovuzrozený germánský mesiáš, kterému jsou odpuštěny nespecifikované hříchy minulosti , nastoupit k misi, která změní dějiny.

Prostě žádné umění ale slušná a poctivá akce.

A ještě ukázka z knihy:
Herr Kapitän?

Reinhardt szarpnął się na swej koi i zamrugał, próbując zrozumieć, co się dzieje.

– Herr Kapitän, już pora.

Kiwnął głową, podnosząc się na łokciu. Kurt zasalutował przepisowo, odwrócił się i odszedł, zostawiając go sam na sam z rozszalałymi myślami i resztkami snu, ulatniającego się z głowy niczym spirytus.

Popatrzył na fosforyzujące bladą zielenią wskazówki zegarka: trzy i pół godziny snu. To niemalże luksus po ostatnich tygodniach. Podkręcił płomyk lampy karbidowej, przez co niskie wnętrze bunkra przeszło z półmroku w granatową szarość; mógłby przy goleniu nawet nie patrzeć w lusterko, ale przyzwyczaił się do tego, że widzi w nim resztkę tego, co zostało z jego twarzy. Tylko te krótkie chwile przypominały mu przez ubiegły rok, siedem miesięcy i dwanaście dni o tym, kim w ogóle jest.

Ostrożnie, pedantycznie wygolił ostatnie odrastające włoski na krawędziach blizny i wokół gniazd mocujących, potem przyłożył maskę i zaczynał właśnie wkręcać śruby, gdy ziemia wyraźnie zadrżała, a z sufitu osypał się kurz. Lampa zakołysała się, rzucając chybotliwe cienie na pokryte zaciekami wapienia ściany, zafalowała woda w misce.

Reinhardt odczekał chwilę, ale wstrząs się nie powtórzył; przetarł protezę szmatką, żeby srebrzonej powierzchni nie pokrywały odciski palców. Przygładził włosy, poprawił wiszący pod szyją pordzewiały, poszczerbiony Eisernes Kreuz. Wyciągnął jeszcze spod koszuli medalion na łańcuszku, otworzył pokrywkę i przez chwilę patrzył na wprawione w srebro zdjęcie. Gra cieni mogłaby sugerować, że uśmiecha się smutno, gdy jego usta ułożyły się w kształt niewypowiedzianych na głos słów:

– Dzień dobry, Marlene.

Dociągnął sprzączki pancerza, nacisnął na głowę czapkę. Odsunął wiszące w drzwiach koce i wyszedł w chłód przedświtu.

– Kompania, baczność – powiedział po prostu Kurt. Nie musiał krzyczeć, nie było potrzeby, żeby się darł; już nie. Ponad setka par obcasów mimowolnie zsunęła się jeszcze ciaśniej w lepkim błocie, czubki dłoni sięgnęły jeszcze niżej, ku pokrytym warstwami brudu i błota okopowym butom.

– Meldujcie, bosmanie – rzucił półgłosem Reinhardt, patrząc z lewa na prawo po nierównej linii żołnierzy. Panowała cisza absolutna; oddechy rozkwitały białymi obłoczkami pary wokół ust, osiadając rosą na sumiastych wąsach. Wilgoć zbierała się na żelaznych hełmach i skapywała z rond na półpancerze, rzeźbiąc nowe wzory w pokrywającym rdzewiejącą stal wszechobecnym brudzie.

– Gotowość bojowa za… – Kurt zerknął na kieszonkowy czasomierz – osiem i pół minuty. Pojedynczy sygnał, potem nic. Wychodzimy i ruszamy biegiem, nie strzelamy pierwsi. Żadnych komend aż do linii wroga.

– Samobójstwo… – mruknął któryś w szeregu, ale umilkł, nim Reinhardt zdążył się odwrócić.

– Stan osobowy kompanii? – zapytał kapitan, zastanawiając się, który był na tyle hardy albo na tyle przerażony, by odezwać się niepytany.

– Sto trzydzieści dwa plus pięć, Herr Kapitän.

– Przygotować się – rzucił sucho, spoglądając w niebo.

– Na pozycje! – warknął Kurt.

Linia złamała się, rozsypała, rozlała po wąskich okopach frontowych, gdy żołnierze zaczęli ustawiać się przy drabinkach. Widać było, że część odsuwa się od nich jak najdalej, podczas gdy inni z pewną desperacją przepychają się bliżej. Chcą mieć to już za sobą, pomyślał Reinhardt. Rozumiał ich aż nadto dobrze; być może postępowałby podobnie, gdyby tylko miał gwarancję, że postrzał byłby równoznaczny z szybką i bezbolesną śmiercią.

– Za mną! – zawołał, wchodząc na drabinkę. Żołnierze zafalowali, zaszumieli, popatrując wokół niepewnie i zaglądając w twarze kompanom. Czy ktoś słyszał sygnał…?

Wyszedł z okopu i ruszył przed siebie poprzez puste pole. Pod nogami ciamkało i mlaskało zimne błoto przemieszane z pustymi gilzami i fragmentami drewna. Jak okiem sięgnąć wszędzie stały nieduże bajorka brunatnej wody, pokrytej chrupiącą skórką lodu po nocnym przymrozku. Większość takich kałuż miała regularny kształt odciśniętego w biegu wojskowego buta, ale tylko nieliczne skierowane były czubkiem ku ich linii. Kapitan nie musiał oglądać się za siebie, bo słyszał już kroki idących jego śladem.

Przed nim, za nim, dokoła niego był szary półmrok, w którym nie widzieli nic poza wyłaniającą się znikąd połacią pustej, spalonej ziemi, od czasu do czasu wznoszącej się niedużym pagórkiem albo otwierającej lejem po pocisku artyleryjskim. Samotne kikuty zwęglonych, poszarpanych przez kule, wypalonych przez gaz martwych drzew wyłaniały się przed Reinhardtem z wiszącej w powietrzu mgły i znikały w tumanie, który zamykał się za jego plecami.

Spod nóg okazjonalnie pryskały wielkie, tłuste szczury, nierzadko wypełzające prosto z wnętrzności leżących w błocie trupów, niemalże nieodróżnialnych od całej tej szarej, mokrej masy. Na wpół objedzone przez gawrony ciała w nierozpoznawalnych mundurach wisiały wplecione w zwoje drutu kolczastego albo wgniecione w rozmiękły od krwi grunt, wdeptane podeszwami szturmujących batalionów i gąsienicami maszyn wojennych.

Zauważył Ją kątem oka, gdy przemykał pośród linii starych okopów – była tam, jak zwykle, w poszarpanym płaszczu z wojskowego sukna i w porwanym kapturze maski przeciwgazowej, chuda i milcząca. Nachylała się akurat nad jakimś ciałem, ale odwróciła się, spojrzała pustymi oczodołami prosto na niego, prosto W NIEGO. Reinhardt zacisnął tylko powieki, nie zwalniając nawet kroku. Jeszcze nie dziś, pomyślał sobie. Jeszcze nie dziś…

Zrobił kolejne kilkanaście kroków, potem przypadł do ziemi i zaczął czołgać się, rozgarniając rękami błoto. Starał się nie myśleć o tym, że każde wybrzuszenie terenu pod nim może być ukrytym w ziemi ciałem, że każda nierówność i grudka pod brzuchem to czyjaś ręka albo goleń. Zatrzymał się na chwilę, ale uświadomił sobie, że na wprost przed jego twarzą znajduje się inna twarz, napuchła i rozmięknięta od wody, wyglądająca z płytkiej kałuży błota. Aż zaskakujące, że nieszczęśnik miał jeszcze oczy i nos, ale może zginął we wczorajszym ataku i padlinożercy jeszcze się do niego nie dobrali?

Reinhardt przeczołgał się w bok, obejrzał. Jego ludzie byli zaraz za nim, większość też leżała już na brzuchach i pełzła, trzymając karabiny w wyciągniętych przed siebie dłoniach. Nie czekając na resztę, sięgnął do pasa po nożyce do drutu.

Linia zasieków była dokładnie przed nimi – głęboki na kilkanaście metrów pas splątanego, skłębionego drutu kolczastego, poprzetykanego wilczymi dołami, potykaczami, żelaznymi kolcami i wkopanymi w ziemię kłodami drewna, w które najczęściej wbijano gwoździe z zadziorami – na tyle krótkie, żeby nie było ich widać, ale wystarczająco długie, by przebić podeszwę buta albo dłoń na wylot. Do tego dodać trzeba było ogromną ilość zagrzebanych w ziemi niewybuchów i zardzewiałego żelastwa, które potrafiło zaklinować zapadającą się w miękkim błocie nogę nie gorzej niż żelazne sidła na niedźwiedzia.

Kapitan podczołgał się do pierwszej linii koncertiny i zaczął ciąć – powoli, miarowo, spokojnymi i pewnymi siebie ruchami. Nie „na raz”, jak przeważnie robili to szturmujący, chcący byle szybciej przedrzeć się dalej; nie przypadkowo, na chybił trafił, ale spokojnie, metodycznie odcinając kawałki drutu i odkładając na bok, żeby wyczyścić szersze przejście. Obok niego przycupnęło już kilku żołnierzy, starających się dorównać mu tempem i skutecznością, ale wciąż nazbyt napompowanych adrenaliną, hormonami, drżących od bicia serca i rwącego się w zimnym powietrzu oddechu. Widział, że próbują za wszelką cenę wyciągać dłuższe kawałki, chcąc jak najszybciej posunąć się do przodu; zabronił używania środków psychotropowych na dwadzieścia cztery godziny przed akcją, ale nie miał gwarancji, że żaden nie wziął czegoś z ukrytych zapasów. Jeden z nich, najbardziej nerwowy, zaplątał się już w kolczaste zwoje. Któryś z towarzyszy podskoczył do niego, złapał ręką za usta, żeby uciszyć rodzący się atak paniki, drugi zaczął na szybko odcinać trzymające nieszczęśnika kolczaste pędy.

Reinhardt minął pierwszą linię zasieków, przeczołgał się kawałek dalej, dotarł do kolejnej. Ręce krwawiły już z kilku zadrapań i pomniejszych ranek, ale nie zważał na to i nie przestawał pracować nożycami. To nie był nawet jeszcze wstęp do tego, co na nich oczekiwało.

Gdzieś w oddali błysnęło, po chwili pod ciemnym nieboskłonem przetoczył się dudniący huk; kilka sekund później za linią ich macierzystego okopu detonował pocisk, wystrzelony zapewne z wielkokalibrowego działa, stojącego na lawecie kolejowej parę kilometrów od linii frontu. Od kilku nocy tamci mieli taki zwyczaj, że dawali ognia w nierównych odstępach czasu, zmieniając pozycję po każdym strzale. Być może nocą łatwiej im było ocenić faktyczną donośność, a może ktoś miał po prostu taką fanaberię. Reinhardt wypracował na ten temat swoją własną teorię, która częściowo wiązała się z tym, co właśnie robili: działo triangulowało punkty dla poszczególnych baterii artylerii, a więc tamci szykowali atak. Dziś mogła być ostatnia noc, żeby ich uprzedzić… O ile idioci w sztabie chociaż częściowo zrozumieli to, co kapitan próbował im pośrednio przekazać.

Zerknął za siebie; nie widział ludzi, ale miał wrażenie, że wyrwa pomiędzy liniami drutów poszerzyła się, a zatem nie próżnowali. Przed nim nierówny grunt wznosił się lekko ku górze. Uśmiechnął się mimowolnie, wiedząc, że nie pomylił się w wyliczeniach. Przeciął ostatnią nitkę, odciągnął kłujący fragment na bok i ruszył dalej.

Reinhardt dał radę przeczołgać się jeszcze kilka metrów, gdy z okopów przed nimi podniosła się w niebo flara, w jednej chwili zamieniająca mrok nocy w jaskrawy blask dnia. Przywarł do ziemi, chowając pod siebie ręce. Gdyby ktoś patrzył teraz na fragment pola za nim, mógłby odnieść wrażenie, że samo błoto faluje i przelewa się, pełznąc powoli, ale nieubłaganie jak lawina, która teraz zamarła w bezruchu, jakby przestraszona tą nagłą iluminacją. Na szczęście ktokolwiek wystrzelił ładunek świetlny, nie zrobił tego nad jego oddziałem, w przeciwnym razie ich życie można by liczyć w sekundach.

Wykorzystał ostatnie chwile oświetlenia, zaryzykował spojrzenie dalej przed siebie: zasieki kończyły się, a dokładnie przed nim ział ciemny prostokąt ambrazury na szczycie niedużego pagórka, zwieńczonego umocnionym gniazdem ogniowym karabinu maszynowego.

Odetchnął głęboko chłodnym powietrzem, pachnącym gliną, wilgocią i śmiercią. Gdzieś pod warstwami ziemi leżały tu w bezimiennych mogiłach zwały trupów, zrzucanych pomiędzy kolejnymi szturmami na szybko do płytkich dołów, które potem przeorywał ogień artylerii i zadeptywały kolejne pułki, rzucane do samobójczych ataków na pozycje przeciwnika. Prędzej czy później każdy z żołnierzy miał tam trafić; on jednak postanowił sobie, że jego śmierć nie może być wyłącznie jedną z wielu.

W absolutnie martwej ciszy przebrzmiało dalekie echo krótkiego, urwanego dzwonka sygnałowego z ich umocnień. Kapitan zmełł przekleństwo w ustach: byle się nie zorientowali, byle tylko nie zaczęli strzelać, byle nie… A tyle razy dyskutowali w okopach nad sensem używania sygnałów dźwiękowych! Tyle razy dowódcy batalionów, niczym lektorzy czytający akapity z podręcznika, powtarzali na musztrze bezmyślnie słowa wyższego dowództwa: „Dzwonek tonu wysokiego jest najlepszym środkiem komunikacji, jako że ucho ludzkie jest szczególnie wyczulone…” – ale nie dla nocnych operacji! Nie teraz, gdy po raz pierwszy od początku tej cholernej wojny próbują zrobić coś, czego nie ogłoszą wcześniej fanfarami.

Zaczął się znów czołgać, próbując w myślach oszacować odległość od wroga. Piętnaście metrów? Dwadzieścia? Za daleko, żeby już się poderwać i pobiec, ale jednocześnie za blisko, żeby czołgać się bezkarnie; w dowolnej chwili ktoś mógł wyjrzeć z okopu, celowo albo przypadkiem, a wtedy nie było szans, żeby ich nie zauważył.

Prawą ręką odpiął kaburę i nie spuszczając z oka ciemnego otworu strzelnicy, wyciągnął pistolet. Wymierzył. Czekał – sekundę, dwie, dziesięć. Całą wieczność. W końcu wypuścił powietrze, gdy zorientował się, że żołnierze zdołali go dogonić i leżą teraz obok, celując w ten sam punkt co on.

Miał już dać znak, żeby czołgać się dalej, kiedy odezwał się pierwszy karabin maszynowy.

Strzelali daleko po lewej – cekaemista musiał albo zauważyć ruch, albo usłyszeć wcześniejszy trel alarmówki; dość, że puścił krótką, niepewną, jakby urwaną w połowie serię. Tylko nie spanikujcie, idioci, tylko nie… – pomyślał Reinhardt, podnosząc rękę do góry w nadziei, że jego oddział zauważy uspokajający gest.

Karabin odezwał się znowu, tym razem pojedynczym strzałem – potem kolejnym, potem rwaną serią, aż wreszcie zaniósł się jednostajnym terkotem. Odpowiedział mu najpierw pojedynczy okrzyk, gdzieś zza ich oddziału: „Za Kajzera, za kraj, i chuj wam w dupę!!!”, a potem narastający szum jak gdyby fali, który przeszedł w ryk z tysięcy gardeł szturmujących żołnierzy, gdy wszyscy do tej pory skradający się w milczeniu wrzasnęli jak jeden mąż i poderwali się do biegu.

Lepka, szara ciemność przed nimi rozbłysła iskrami wystrzałów, najpierw pojedynczymi, nieśmiałymi i przestraszonymi, potem nielicznymi, coraz gęściejszymi, aż wreszcie linia umocnień na całej szerokości rzygnęła ogniem – ale wtedy Reinhardt, już dawno na nogach, skoczył rysiem i dopadł do frontowego okopu wroga.

Przesadził najeżony zaostrzonymi palami rów, przeskoczył rząd worków z ziemią i ześliznął się po drewnianych deskach prosto w gniazdo karabinu maszynowego. Mocujący się z zatrzaskiem komory zamkowej kaemista chyba nawet nie zauważył przeciwnika, zajęty bez reszty własną pracą, której miał nigdy już nie dokończyć. Błysnęła stal, bryznęła krew, żołnierz wypuścił z rąk taśmę i osunął się bezwładnie, zawisając na trójnogu podwójnego karabinu.

Drugi z obrońców poderwał się, sięgnął po broń, ale Reinhardt ściągnął spust – jego mauzer bluznął ogniem, tamten złożył się wpół jak szmaciana lalka, osiadł w rogu umocnień. Trzeci z załogantów chciał chyba uciec, bo odwrócił się i rzucił do biegu. Nie dotarł do zakrętu okopu, z góry zeskoczył jeden z ludzi Reinhardta, przewrócił uciekającego i przyszpilił do ziemi bagnetem. Żołnierz zatrzepotał rękami i zamarł jak nasadzony na igłę motyl.

Kapitan ruszył przed siebie, słysząc już, że wszędzie dokoła rozlegają się wystrzały i okrzyki; wrzaski przerażenia i zwierzęcej agresji podniosły się ku niebu, napełniając przedświt kakofonią cierpienia. Nie spieszył się, rozkoszując się tą chwilą. Jego szturmowcy przebiegali górą i zeskakiwali do okopów, wymijając go i w biegu wyrywając zawleczki z granatów na długich trzonkach, które za chwilę już wirowały w powietrzu, zakreślały krótki łuk i chowały się za linią umocnień, zaraz wybuchając czarnymi kwiatami ziemi.

Suche, urywane wystrzały karabinów tonęły w dłuższych seriach pistoletów automatycznych, w które od czasu do czasu wbijał się głęboki, dudniący bas śrutówek. Gdzieś po prawej rozległ się wysoki, złowieszczy syk, noc na krótką chwilę rozjarzyła się pomarańczowym szkarłatem i na wpół obłąkany, zwierzęcy skowyt bólu obwieścił światu, że do akcji wszedł miotacz płomieni.

Reinhardt przeszedł nad próbującym czołgać się żołnierzem, zatrzymał na chwilę, spojrzał na rannego. Płaszcz na jego plecach przesiąkł już krwią, ostrze musiało uszkodzić kręgosłup, bo nogi ciągnęły się bezwładnie za korpusem. Przez chwilę rozważał dobicie mężczyzny, ale zrezygnował; nie wstało jeszcze nawet słońce, a dzień zapowiadał się długi. Trzeba było oszczędzać siły.

– Kurt! – rzucił przez ramię. Bosman wyrósł przed nim, wyprężył się niczym struna.

– Herr Kapitän! – szczeknął.

– Zbierzcie ludzi, uformujcie drużynę szturmową z połowy składu. Uderzamy na drugą linię!

– Jawohl, Herr Kapitän!

Reinhardt ruszył biegiem dalej, nawet nie oglądając się na swoich żołnierzy; wszędzie dokoła huczała kanonada wystrzałów, słychać było wrzaski i detonacje, ale stawało się jasne, że pozornie obłąkany plan powiódł się i coraz więcej atakujących wskakiwało w okopy wroga. Pomiędzy stromymi ścianami obłożonymi nierównymi kłodami drewna rozgorzała prawdziwa jatka, w której nie było czasu ani miejsca na użycie karabinów; zamiast tego wznosiły się i opadały najeżone hufnalami maczugi i pałki, w ruch poszły kastety, ciężkie noże i tasaki o ostrzach jak piły. Zmęczeni, ubłoceni szturmowcy wyłaniali się niczym duchy z ciemności nocy, rzucali na plecy wybiegających z ziemianek ludzi, nie dając zaspanym obrońcom nawet cienia szansy na zorientowanie się w sytuacji.

Reinhardt z całej siły kopnął żołnierza, który właśnie próbował wyjść z jednej z takich wykopanych przy linii okopu prowizorycznych kwater; tamten zatoczył się i poleciał do tyłu, wpadając na napierających na niego kompanów. Nie patrząc, kapitan wystrzelił raz i drugi w otwór wejścia, zerwał granat, wyszarpnął zębami sznurek zapalnika i posłał ładunek w głąb ziemianki. Chóralny skowyt przerażenia podniósł się i urwał gwałtownie w stłumionym przez ścianki huku detonacji.

– Naprzód, naprzód! Tilg die Schmach mit Feindesblut! – zawołał na swoich ludzi, mimo że wątpił, by ktokolwiek mógł go usłyszeć. Powoli zaczynała ogarniać go ekstaza szturmu, czuł, jak każde włókno ciała woła o krew. Skoczył naprzód, pociągnął za kołnierz próbującego go wyprzedzić żołnierza i pobiegł na czele grupy.

Okop kluczył i zakręcał, wszędzie dokoła widać było sczepione ciała jeszcze walczących i już poległych przeciwników. Jego podkomendni odruchowo przypadli do ziemi, gdy najpierw seria cichych, głuchych puknięć, a potem wysoki, narastający świst oznajmiły nadlatującą salwę pocisków artyleryjskich. Grunt jęknął i zatrząsł się, szrapnele zaczęły eksplodować na połaci ziemi niczyjej, rwąc na strzępy i siekąc odłamkami tych, co nazbyt ociągali się przy szturmie lub zwyczajnie nie zdążyli dobiec do ukrycia.

Noc z ciemnej stawała się szkarłatna, wszędzie dokoła szalały płomienie, błyskały językami ognia karabiny i pistolety. Wybuchy podnosiły ku górze czarne kielichy ziemi, osiadającej na wszystkim dokoła warstewką lepkiego pyłu, ciężki, gryzący w oczy dym ścielił się nisko nad błotem. Za falą piechoty powoli, niezdarnie toczyły się już zwaliste cielska maszyn wsparcia, zbrojnych czułkami karabinów i działek, kręcących na wszystkie strony reflektorami niczym oczy ogromnych owadów. W końcu Reinhardt znalazł prowadzącą głębiej odnogę, ruchem ręki wstrzymał ludzi.

– Heidrich, Otto! – rzucił przez ramię. – Lewy i prawy okop, już!

Z szeregu wysunęło się dwóch szturmowców – jeden z nich wielki, zwalisty, ledwo mieszczący się w mundurze, którego rękawy sięgały mu raptem do nadgarstków, z zarzuconym na plecy potężnym karabinem maszynowym; drugi z kolei ledwo widoczny spod warstw pancerza i hełmu z dodatkową płytą czołową, niczym choinka cały obwieszony granatami i ładownicami.

Ten mniejszy zarzucił na ramię strzelbę i podał większemu coś, co na pierwszy rzut oka przypominało dysk z antycznej olimpiady. Wielkolud dwoma palcami, jakby bojąc się, że może uszkodzić ładunek, wyciągnął filigranową zawleczkę, zamachnął się i pozornie bez wysiłku cisnął żelaznym kształtem w powietrze. Jeszcze zanim ładunek doleciał do celu, odebrał już drugi, cisnął go z sapnięciem nieco bardziej w prawo. Brał właśnie w dłonie trzeci, gdy pierwszy rzucony przez niego granat dotknął ziemi, odbił się, stracił pęd wirowy i eksplodował gradem odłamków.

Obaj żołnierze działali niczym zestrojona maszyna, jeden tylko wyciągał z pozornie bezdennego plecaka ładunki, drugi tym samym, idealnie powtarzanym ruchem rzucał, za każdym razem trafiając najprawdopodobniej dokładnie tam, gdzie chciał.

– Naprzód!! – wrzasnął Reinhardt, skacząc w okop.

Tak jak się spodziewał, ktoś krzyknął w przerażeniu, ktoś strzelił do niego lub obok niego, ale kapitan już na to nie zważał. Podskoczył do przeciwnika, chlasnął ciężkim tasakiem na wysokości uda, odtrącił rannego i pobiegł dalej, wiedząc, że do maksimum musi wykorzystać osłonę ogniową, przebiec jak najdalej, póki żołnierze w okopie drugiej linii zasypywani są granatami przez jego miotaczy.

Odruchowo rzucił się w bok, wiedziony bardziej instynktem niż czymkolwiek innym, kilku szturmowców przebiegło obok niego. Jeden zatrzymał się, popatrzył na Reinhardta wielkimi od adrenaliny oczami.

– Panie kapralu, czy…

– Padnij!!! – ryknął do żołnierza.

Tamten zamrugał, i w tej samej chwili zagdakał karabin maszynowy usadowiony w betonowym pudełku na drugim skraju okopu łącznikowego. Głowa szeregowca odskoczyła na bok, a hełm wgiął się do środka, potem pękł pod uderzeniem kolejnej kuli. Twarz eksplodowała jak przejrzały arbuz, zasypując Reinhardta krwawą kaszą, przeszyte kulami ciało osunęło się na ziemię.

– Paadniiij!

Nie wszyscy usłyszeli, nie wszyscy posłuchali; ci, którzy mieli dość oleju w głowie, popadali jednak plackiem i odtoczyli się pod ściany, szukając ukrycia od morderczych kul, które w jednej chwili zamieniły podłużną transzeję w rzeźnię, pełną rzucających się konwulsyjnie ciał, ludzi próbujących przestrzelonymi rękoma zatrzymać chlustającą z piersi krew i patrzących szklanymi oczami w niebo trupów. Reinhardt wcisnął się jeszcze głębiej w ścianę, chowając się, na ile tylko mógł, za pionowym wspornikiem. Pocisk uderzył zaraz obok jego głowy, wyrywając kawał drewna, zasypując kapitana gradem drzazg i na chwilę pozbawiając fonii w lewym uchu.

– Heidrich! – krzyknął, nie wiedząc, czy miotacz go słyszy. – Heidi, osiem dalej, góra! Gaz!

– Jawohl! – basowy, tubalny głos przebił się nawet przez tę kakofonię.

Karabin dudnił nieustająco, wyrywając dziury w drewnianym poszyciu, aż nagle zamilkł. Kilku szturmowców próbowało podbiec, korzystając z tej krótkiej przerwy. Zawsze mogło to oznaczać, że operator zmienia taśmę albo wyrepetowuje niewypał. Reinhardt skrzywił się, bo na jego miejscu zrobiłby to samo: poczekał i zasymulował awarię. Żołnierze dostali dokładnie tyle czasu, by dobiec do środka okopu, gdzie kaemista ściął ich wszystkich jedną gładką serią na wysokości piersi, po czym koncert ruszył dalej – nieustająca nawałnica ołowiu.

– Szybciej! – ponaglił swoich, słysząc, jak dokoła rwą się wystrzeliwane z karabinów granaty nasadkowe. Jeżeli tamci z tylnych okopów dadzą radę ich tu przycisnąć i zatrzymać atak, to jego ludzie stracą impet i ugrzęzną, a pierwsza linia obrony wroga stanie się dla nich ostatnią.

Widział, jak z miejsca, gdzie stali Otto i Heidrich, wyleciał podłużny, owalny kształt, błysnął odbitym w skorupie odległym płomieniem i poleciał ku niewidocznemu z pozycji kapitana bunkrowi ogniowemu. Nawet przez dudnienie kaemu słychać było stłumione puknięcie detonatora – jak gdyby pękł balon z grubej gumy. Jednostajny rytm odpalanych nabojów potknął się, zaplątał i urwał.

– Za mną!!! – zawołał, cisnął przed siebie zawczasu przygotowanym granatem i pierwszy skoczył naprzód. W szarówce poranka widział już betonowe pudełko bunkra i powoli rozpełzającą się siwą chmurę gazu. Co prawda pocisk nie spadł dokładnie przed strzelnicą, a nieco z boku, ale to wystarczyło, by załoga karabinu zajęła się ważniejszymi sprawami – na przykład umieraniem w męczarniach.

Rzucony przez Reinhardta granat huknął, ktoś zawył z bólu; pewnie ośmieleni wsparciem kaemu żołnierze przeciwnika dali radę się przegrupować. Kapitan machnął ręką, dając znak swoim ludziom, ale nie było już takiej potrzeby – kilka dymiących, okrągłych kształtów poleciało na lewo i prawo, seria detonacji zlała się w jeden huk, a szturmujący wpadli pomiędzy ogłuszonych, słaniających się przy ścianach obrońców.

Odtrącił klingą karabin z bagnetem, pociągnął go ku sobie lewą ręką i ciął na wysokości łokcia. Przepchnął na bok rannego, krótkim ruchem żgnął drugiego pod żebra, rzucił się naprzód. Dostrzegł rozwarte szeroko z przerażenia oczy żołnierza w płytkim hełmie, który akurat spojrzał mu prosto w twarz, zamarkował cięcie od góry, a gdy tamten przepisowo zasłonił się karabinem, kopnął go w brzuch i chlasnął od góry, przez bark. Zamierzył się na kolejnego, gdy nagle przestrzeń obok niego eksplodowała ogniem i fontanną łusek – to Heidrich puścił w ruch swój karabin maszynowy, ponaddwudziestokilogramowe bydlę, które nosił na co dzień na ramieniu i operował nim z łatwością, z jaką inni trzymali zwykłe przydziałowe flinty.

Okop opustoszał w mgnieniu oka, ziemia pokryła się krwią, a oni pobiegli dalej, przeskakując pomiędzy wijącymi się ciałami.

Nad głowami z hukiem silników przemknęła im eskadra samolotów, terkoczących karabinami maszynowymi; z nieba posypał się deszcz gorących łusek, gdzieś daleko w linii obrony odpowiedziały im głuche detonacje. Pierwsze promienie wstającego słońca błysnęły na kabinach, odbiły się w lufach, zagrały na olinowaniu. Reinhardt zagryzł usta, zacisnął pięści; tak cholernie zazdrościł pilotom, tam, na górze, wolnym i nieskrępowanym tylko dwoma wymiarami ruchu…

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Ostre przedmioty

o, bo chciałam obejrzeć serial. co ciekawe książka była ogólnie interesująca. A najfajniejsze w tym wszystkim jest to, że czułam się jakbym była chora...

zgłoś błąd zgłoś błąd