Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Wnuczka do orzechów

Cykl: Jeżycjada (tom 20)
Wydawnictwo: Akapit Press
7,03 (376 ocen i 99 opinii) Zobacz oceny
10
31
9
27
8
72
7
116
6
83
5
32
4
5
3
6
2
3
1
1
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788362199785
liczba stron
296
język
polski
dodała
lonia171

Co się dzieje z Jeżycami?

Kim jest ta dziewczyna?
I dlaczego Józef Pałys stracił dla niej głowę?
Kolejny tom "Jeżycjady"- jak zwykle wesoły, liryczny i krzepiący

 

źródło opisu: http://www.akapit-press.com.pl/sklep/dla-mlodziezy...(?)

źródło okładki: http://www.akapit-press.com.pl/sklep/dla-mlodziezy...»

Brak materiałów.
książek: 205
sapientia | 2014-11-30
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 29 listopada 2014

Kolejny tom Jeżycjady, tym razem sprężyną wydarzeń jest Ida Pałys de domo Borejko. Jak wiadomo, gdzie ruda osobniczka się pojawia, tam natychmiast zapanowuje istny kataklizm. Elementem wybuchowym całej historii jest fakt, że Ida zirytowała się na męża i swego pierworodnego syna. W klimakterycznym – jak podejrzewa Marek Pałys – wybuchu, wyruszyła w dal Kostrzyńskiej wsi, gdzie spotkała świat, o istnieniu którego nie miała pojęcia.
Bo oto na drodze temperamentnej Idy Pałys staje Dorota Rumianek.
Niczym leśna nimfa zaczarowała panią laryngolog i stonowała jej zapędy. W tym pakiecie znalazły się również dwie babcie o zupełnie odmiennych – lecz w pewnym stopniu podobnych – osobowościach, Andzia i Wikta – przypominające nieco Cyryla i Metodego z „Noelki”. Te dwie, dziarskie kobiety, wychowujące wnuczkę, odmieniły nieco styl życia Idy – przede wszystkim jeśli chodzi o żywienie.
Pojawia się również postać Ignacego G. Stryby, który niczym Werter cierpi z powodu nieszczęśliwej miłości do Lotty – u nas McDusi. Wraz z postacią Ignacego sprzężone są dwie mniejsze acz równie ważne role. Szerszenia vel szyrszenia i osy. Te dwie postaci zniszczyły Ignasiowy spokój, a i nadwyrężyły Idusiowe finanse.
Niebanalnym charakterem jest także Igor Bogatka, wzięty rodem z Wysp Galapagos, (nie)szczęśliwy adonis, pałający gorącym uczuciem do pewnej blondynki, odznaczający się niebanalnie niskim współczynnikiem IQ – zaś banalnie wysokim współczynnikiem masy mięśniowej. A wszystkie swe zapędy okazuje przed sklepem „U Kasi”.
Jest też osoba „tego w białej czapce”, który intryguje czytelnika od pierwszej litery, a jego tożsamość tak oczywista, że nie wypada jej ujawniać. To właśnie chłopak w białej czapce nieświadomie przyczynia się do wszystkich przygód jakie mieliśmy okazję przeczytać na łamach „Wnuczki do orzechów”.

Małgorzata Musierowicz wraca z tym samym, Jeżycjadowym tonem. Śmieszy, ale wcale nie tumani i przestrasza. W książce dzieją się ważne wydarzenia dla Doroty Rumianek, lecz okryte poduszeczką z dobrego dowcipu. A na ostatniej stronie, człowiek zadaje sobie pytanie – kiedy będzie następna część? Bo ja chcę teraz!

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Widnokrąg

Wszyscy zachwycają się Myśliwskim, ale jego twórczość nie przemówiła do mnie. Prywatnie za Myśliwskim nie przepadam, poznałem go na spotkaniu autorski...

zgłoś błąd zgłoś błąd