Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Kiedyś na pewno

Wydawnictwo: Egmont Polska
6,68 (1338 ocen i 73 opinie) Zobacz oceny
10
62
9
114
8
179
7
396
6
311
5
186
4
36
3
44
2
3
1
7
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788323776918
liczba stron
309
słowa kluczowe
przyjaźń, zdrada, miłość, rodzina, taniec,
język
polski
dodała
westchnieniem

Kamila i Dorota to przyjaciółki z liceum – wiele czasu spędzają razem, dużo rozmawiają, mają kłopoty w domu i w życiu uczuciowym. Ich relacja zostanie poddana ciężkiej próbie. Seria miętowa to współczesna Polska: aktualne problemy, radości i tematy z życia tu i teraz.

 

źródło opisu: http://sklep.egmont.pl/ksiazki/literatura/p,kiedys-na-pewno,7169.html

źródło okładki: zdjęcie autorskie

Brak materiałów.
książek: 1393
Pani_Wu | 2016-06-05
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 05 czerwca 2016

Kiedyś na pewno
Oblicza zdrady
Kamila i Dorota chodzą do jednej klasy w liceum i są przyjaciółkami. Łączy je to, że obie mają problemy ze swoimi rodzicami, nieobecnymi, bo zajętymi karierą zawodową u Doroty i kłócącymi się u Kamili. Poza tym, wszystko je różni: Kamila jest piękna, zdyscyplinowana, zdobywa laury w tańcu towarzyskim i ma chłopaka, natomiast Dorota nie dba o siebie, z nikim nie chodzi i poza językiem angielskim nie przykłada się do nauki.
Do tej samej klasy chodzi znana nam z poprzedniego tomu serii Kicia i jej przyjaciółka Natasza. W części pt. ‘Kiedyś na pewno”, znajdziemy wydarzenia dotyczące romansu Kici ze starszym mężczyzną oraz dalsze losy kruchego związku Nataszy i Hadriana. Jednakże głównymi bohaterkami powieści są Kamila i Dorota, a właściwie …. zdrada.

Motyw zdrady pojawia się na kartach książki w bardzo różnych wariantach, od tej zdrady najboleśniejszej, dotyczącej zranienia osoby, z którą jest się w związku zaczynając, aż po zdradę powierzonej tajemnicy i na braku lojalności kończąc.
Wydarzenia mkną szybko i sytuacja zmienia się jak w kalejdoskopie. Kamila symuluje kontuzję, bo już nie chce się jej ciężko trenować, jednocześnie czuje gorycz, że „wygryza ją” młodsza tancerka. Czy jej decyzja jest fair wobec partnera w tańcu, Sławka?
Dorota marzy o empetrójce. Aby zrealizować swój cel nadużywa zaufania bliskich osób.

Razem z bohaterkami zastanawiamy się nad tym, czy kiedy zdradza dziewczyna to jest to tak samo, jak wtedy, gdy zdradza chłopak, czy gorzej. Czy brak lojalności przyjaciółki można nazwać już zdradą? Czy zdrada między chłopakiem a dziewczyną to jest to samo, co zdrada w małżeństwie, czy nie? Czy zdradę można wybaczyć? Czy gorsza jest matka, która wyprowadza się z domu czy taka, która zajęta karierą nie pojawia się w nim niemal wcale? Co jest ważniejsze w zdradzie, fakt jej zaistnienia czy pobudki, które kierowały człowiekiem?

W kulminacyjnym momencie powieści, podczas babskiego spotkania koleżanek z klasy, dochodzi do konfrontacji Kamili, której mama odeszła od ojca z powodu jego zdrady, a Kicią, która zakochała się w żonatym mężczyźnie. Jednocześnie sama Kamila jest uwikłana podwójnie, bo z jednej strony zawodzi ją jej chłopak Artur, a z drugiej strony pojawił się w jej życiu Marcin, którego ona nazywa Waligórą.
Kamila, chociaż młoda i niedoświadczona zaskakuje dojrzałością oceny sytuacji, gdy mówi: „Prawda jest taka, że to ja uchyliłam drzwi i wpuściłam zło do naszego związku. Ja.”[1]

Książka bardziej przypomina sztukę teatralną niż powieść ze względu na to, że akcja toczy się głównie dzięki dialogom. Niewielkie opisy są jak didaskalia w dramacie. Wszystkie ważne zdarzenia, emocje i tragedie kryją się w słowach, które zostały wypowiedziane, podsłuchane, przeczytane ukradkiem, w słowach, które tak naprawdę mają znaczyć coś innego, niż znaczą, w niedopowiedzeniach.
Misterna konstrukcja emocji, zwrotów akcji i wydarzeń przypomina pajęczą sieć – mocną, a jednocześnie wrażliwą na najmniejsze drgania. Kiedy coś się wydarzy w jednym miejscu, echo tego zdarzenia dotrze do każdego zakątka sieci. Wyrządzone komuś zło powraca ze zwielokrotnioną siłą.
Kiedy kończymy czytać tę niezwykłą książkę, dostajemy na drogę słowa Doroty: „Nie otwierajmy złu drzwi, bo potem tak strasznie trudno je zamknąć.”[2]

Polecam ten tom bardzo gorąco. To jedna z lepszych powieści Ewy Nowak!

-------
[1] „Kiedyś na pewno”, Nowak Ewa, Wydawnictwo Egmont 2013, s. 279
[2] tamże, s. 305

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Dziewiąty grób

Zacznę od wątpliwości, czy na pewno "Dziewiąty grób" jest drugą częścią o komisarzu Risku? Mam wrażenie, że w tej książce zaczynają się losy...

zgłoś błąd zgłoś błąd