Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Husaria koronna w wojnie polsko-tureckiej 1672–1676

Wydawnictwo: Napoleon V
7,4 (5 ocen i 1 opinia) Zobacz oceny
10
1
9
1
8
1
7
0
6
0
5
2
4
0
3
0
2
0
1
0
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788361324874
liczba stron
468
kategoria
historia
język
polski
dodała
Piqtka

Z recenzji prof. dr. hab. Mirosława Nagielskiego Reasumując Z.Hundert przedstawił wielce interesującą pracę ukazującą dzieje jazdy husarskiej w dobie wojny Rzeczypospolitej z Turcją, nie ograniczając się zresztą do husarii koronnej. Zwrócił uwagę na szereg problemów spornych w dotychczasowej literaturze, które do dziś nie zostały należycie oświetlone. Zasługą autora jest nie tylko ukazanie...

Z recenzji prof. dr. hab. Mirosława Nagielskiego
Reasumując Z.Hundert przedstawił wielce interesującą pracę ukazującą dzieje jazdy husarskiej w dobie wojny Rzeczypospolitej z Turcją, nie ograniczając się zresztą do husarii koronnej. Zwrócił uwagę na szereg problemów spornych w dotychczasowej literaturze, które do dziś nie zostały należycie oświetlone. Zasługą autora jest nie tylko ukazanie kadry oficerskiej tych chorągwi; szczegółowe przedstawienie ich służby wojskowej począwszy od czasów wojen kozackich w wielu przypadkach odkrywając nieznane epizody ich działalności i przynależności chorągiewnej. Szczególnie istotne są Jego wnioski tyczące okresu 1667-1673 gdzie nie możemy dysponować aktami skarbowo-wojskowymi. W wyniku wykorzystania materiałów rękopiśmiennych innej proweniencji udało się autorowi ukazać przemiany w korpusie dowódczym tego okresu, w tym istotne awanse i zmiany przynależności pułkowej tak rotmistrzów jak kadry porucznikowskiej jazdy koronnej. Praca ta wszechstronnie ilustrująca dzieje husarii koronnej tak pod względem analizy jej uzbrojenia, wyposażenia, składu społecznego oraz walorów jakimi dysponowała na polu walki ze wszech miar zasługuje na uwagę i z pewnością zainteresuje nie tylko znawców epoki staropolskiej ale szersze spektrum czytelników, dla których husaria i jej sukcesy stanowiły najpiękniejsze karty chwały oręża polskiego tego okresu.

 

źródło opisu: http://napoleonv.pl

źródło okładki: http://napoleonv.pl

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 1526
Sensej | 2017-04-20
Na półkach: Przeczytane, Posiadam

PLUSY

+ trafny i przejrzysty podział pracy
+ sporo aneksów źródłowych, tabel, ilustracji i map
+ przedstawienie losów husarii koronnej
+ finansowanie husarii koronnej w latach 1672–1676, wdając się niekiedy w rozbudowane, jak na historyka, działania matematyczne (czyżby autor nie chciał się przyznać, że czerpie ten sposób badania od R. Sikory?)
+ analiza problemów związanych z husarią w latach 1672–1676
+ autor przeprowadził obszerną kwerendę nie tylko w Archiwum Głównym Akt Dawnych w Warszawie, ale też w archiwach znajdujących się w Gdańsku, Lublinie czy Poznaniu
+ w swojej pracy powołuje się także na materiały rękopiśmienne m.in. z Biblioteki Książąt Czartoryskich w Krakowie czy Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Wrocławiu
+ autor skorzystał z kilku źródeł drukowanych nieznanych szerzej polskim historykom. Można tu przywołać np. dziennik posła angielskiego w Rzeczypospolitej Laurence’a Hyde’a
+ następnie skupił się na społecznych i organizacyjnych aspektach służby w husarii koronnej omawianego okresu.
+ dużą zaletą jest omówienie poszczególnych jednostek husarii, ale też ludzi w niej służących. Byli to na przykład, znani w zasadzie tylko i wyłącznie badaczom zajmującym się staropolską sztuką wojenną, Nikodem Żaboklicki czy Aleksander Niezabitowski
+ rozważania nad składem narodowościowym husarii w latach 1672-1676

MINUSY

- język i styl autora pozostawiają wiele do życzenia
- niepełna bibliografia
- niepełna baza źródłowa, co bardzo dokuczliwe, a chwilami nawet irytujące
- brak wszystkich źródeł rękopiśmiennych i drukowanych
- autor nie wykorzystał w ogóle zbiorów znajdujących się w archiwach zagranicznych, a zwłaszcza wschodnich
- brak w bibliografii części ważnych dla tematu listów, zwłaszcza tych znajdujących się w Archiwum Zamoyskich w AGAD-zie
- nie skorzystał on także z rejestru popisowego chorągwi husarskiej Aleksandra Lubomirskiego z drugiego kwartału 1673 roku, znajdującego się w AGAD-owskich Aktach Skarbowo-Wojskowych
- Zbigniew Hundert, pisząc o sytuacji na Ukrainie, nie powołał się na pracę Jana Perdenii pt. „Hetman Piotr Doroszenko a Polska”. Mimo licznych niedociągnięć jest to dzieło wręcz pomnikowe, bez którego ciężko sobie wyobrazić rozważania między innymi o przyczynach wojny tureckiej z lat 1672–1676
- w bibliografii nie znajdziemy co ciekawe (!) też najnowszej na polskim rynku publikacji zbiorowej poświęconej stosunkom na Ukrainie w tym okresie. Chodzi tutaj o pracę pt. „Hetmani zaporoscy w służbie króla i Rzeczypospolitej” pod redakcją Piotra Krolla, Mirosława Nagielskiego i Marka Wagnera. Jest to tym bardziej zastanawiające, że książkę można zamówić przez liczne serwisy internetowe a jednym z jej autorów jest promotor doktoranta Zbigniewa Hunderta - Mirosław Nagielski
- autor nie omawia w swojej pracy husarii litewskiej
- niekompletne wykorzystanie literatury przedmiotu

Praca udała się autorowi w stopniu dostatecznym. Nie jest dziełem wybitnym, ale poprawnym. Wynika to częściowo z pisania pracy doktorskiej u M. Nagielskiego, który w swej twórczości pozostaje silnie pod wpływem nieszczęsnego i kuriozalnego artykułu Jerzego Teodorczyka. Siłą rzeczy sam Z. Hundert również pozostaje pod wpływem tejże publikacji, co rzutuje na jego wnioskowanie, zwłaszcza wartościowanie samej husarii. Jego książka posiada zalety, ale niestety i liczne wady. Na uwagę zwraca fakt, że jest on jeszcze młodym i nieopierzonym historykiem. Wiele przed nim i może w przyszłości dopracuje swój styl i język pisania oraz warsztat historyczny. Wtedy z pewnością wyda dużo lepsze książki. Chociaż czytałem już lepsze pozycje o husarii to mimo wszystko polecam książkę Hunderta do przeczytania wszystkim osobom interesującym się wojskowością staropolską XVII w., jak i miłośnikom książek historycznych.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Monolog i inne zapiski

To już drugi zbiór opowiadań Jana Himilsbacha który czytałem. Utwory cechuje charakterystyczny bachiczny i peerelowski klimat, jednakże wielu w moim o...

zgłoś błąd zgłoś błąd