Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Anioły jedzą trzy razy dziennie. 147 dni w psychiatryku

Wydawnictwo: Znak
6,42 (788 ocen i 137 opinii) Zobacz oceny
10
30
9
41
8
105
7
208
6
222
5
89
4
51
3
28
2
13
1
1
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788324028702
liczba stron
208
język
polski
dodała
Ag2S

Poznaj tajemnice, o których nie mówimy nawet najbliższym. Autorka głośnej "Miłości z kamienia" przełamuje kolejne tabu. Grażynę Jagielską przez lata paraliżował strach. Żyła problemami męża. Dla jego pasji poświęciła swoje życie. W końcu jednak musiała zawalczyć o siebie. Przeżyła własny „lot nad kukułczym gniazdem”. Spędziła pół roku w szpitalu psychiatrycznym. Poznała kobiety, które tak...

Poznaj tajemnice, o których nie mówimy nawet najbliższym. Autorka głośnej "Miłości z kamienia" przełamuje kolejne tabu.

Grażynę Jagielską przez lata paraliżował strach. Żyła problemami męża. Dla jego pasji poświęciła swoje życie. W końcu jednak musiała zawalczyć o siebie. Przeżyła własny „lot nad kukułczym gniazdem”. Spędziła pół roku w szpitalu psychiatrycznym.

Poznała kobiety, które tak jak ona długo udawały, że wszystko jest w porządku. Spotkała twardzieli, którzy musieli nauczyć się płakać. Była w miejscu, w którym można było wszystko. Nie wolno było jednego – kłamać.

Julia musiała być coraz lepsza, aż pod wpływem stresu odcięła sobie ucho.
Ratownik wiecznie golił głowę i wierzył, że dzięki temu stanie się kimś innym.
Marek wrócił z wojny jako bohater, a potem załamał się i żył jak zwierzę.
Karolinka była przekonana, że jest aniołem i nikt jej nie widzi.

Autorka zabiera nas w podróż pełną intymnych zwierzeń i prawdziwych emocji. W poruszający sposób opisuje azyl dla zagubionych oraz obrazy, które prześladowały ich latami. Opowiada o szczerości, potrzebie zrozumienia i bliskości.

 

źródło opisu: http://www.znak.com.pl/

źródło okładki: http://www.znak.com.pl/kartoteka,ksiazka,4131,Anio...»

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.

Mogą Cię również zainteresować

  • Księga ryb Williama Goulda
  • Królewska heretyczka
  • Jesień
  • Puch ostu. Fraszki o życiu i miłości
  • Krótka historia prawie wszystkiego
  • Głos Pana
  • Dziedzictwo Orchana
  • Wyśnione miejsca
  • Być jak Erica
  • Papież i Mussolini. Nieznana historia Piusa XI i rozkwitu faszyzmu w Europie
  • O północy w Pera Palace. Narodziny współczesnego Stambułu
  • Kolejność
  • Mroczniejszy odcień magii
  • Pokój na Ziemi
  • Zgnilizna
  • Sługi boże
Księga ryb Williama Goulda
Richard Flanagan

6,07 (44 ocen i opinii)
Królewska heretyczka
Magdalena Niedźwiedzka

7,75 (4 ocen i opinii)
Jesień
Karl Ove Knausgård

7,5 (2 ocen i opinii)
Puch ostu. Fraszki o życiu i miłości
Jan Izydor Sztaudynger

8,17 (12 ocen i opinii)
Krótka historia prawie wszystkiego
Bill Bryson

8,19 (800 ocen i opinii)
Głos Pana
Stanisław Lem

7,76 (625 ocen i opinii)
Dziedzictwo Orchana
Aline Ohanesian

8,4 (5 ocen i opinii)
Wyśnione miejsca
Brenna Yovanoff

7,37 (71 ocen i opinii)
Być jak Erica
Michelle Painchaud

0 (0 ocen i opinii)
Papież i Mussolini. Nieznana historia Piusa XI i rozkwitu faszyzmu w Europie
David I. Kertzer

0 (0 ocen i opinii)
O północy w Pera Palace. Narodziny współczesnego Stambułu
Charles King

8,67 (3 ocen i opinii)
Kolejność
Hubert Hender

6,36 (28 ocen i opinii)
Mroczniejszy odcień magii
Victoria Schwab

7,4 (94 ocen i opinii)
Pokój na Ziemi
Stanisław Lem

7,51 (433 ocen i opinii)
Zgnilizna
Siri Pettersen

7,47 (15 ocen i opinii)
Sługi boże
Adam Forman

7,75 (4 ocen i opinii)
Gdzie wypożyczyć?
Znajdź książkę w najbliższej bibliotece MAK+
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (2229)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 769
Joanna | 2014-10-22
Przeczytana: 21 października 2014

Grażyna Jagielska, dziennikarka, pisarka kilku znaczących wśród czytelników książek wykorzystała swoje osobiste doświadczenie życiowe, jakim był pobyt w Klinice Psychiatrii i Stresu Bojowego do opisania grupy osób z którymi tam przebywała i stosowanych metod terapeutycznych.
Książka jest wstrząsającą relacją przeżyć wojennych weteranów, żołnierzy , którzy służyli w Iraku, Afganistanie czy innych terenach objętych działaniami wojennymi oraz ich bliskich i rodzin.
Napisana w bardzo subiektywny sposób książka stwarza, że czytelnik staje się uczestnikiem terapii grupowej, uczestniczy w programie leczenia rehabilitacyjnego poprzez poznawanie życiorysów członków grupy, odtwarzane przez nich psychodramy , zajęcia relaksacyjne czy rozmowy poza programem leczenia.
Czytelnik dowiaduje się od uczestników grupy czym jest zespół stresu pourazowego ( PTSD), jakie przyjmuje formy i zakres zaburzeń zachowania. Ustawiczne niebezpieczeństwo i styczność w każdej chwili ze śmiercią ( miny,...

książek: 1646
Ola | 2015-05-24
Na półkach: 2015, Przeczytane
Przeczytana: 24 maja 2015

Wreszcie jakaś zwykła książka. Taka po prostu dobra. Relacja ze szpitala psychiatrycznego. Autorka opisuje jak wygląda życie w psychiatryku. Robi to całkiem nieźle, spokojnie, ale nie wzbudza większych emocji. Przynajmniej we mnie nie wzbudziła. Nic mnie tu nie dziwiło, nie zaskoczyło, wszystko było przewidywalne. Nie jest to zła książka. Wyjątkowa czy bardzo dobra też nie. Ani nudna. Chyba mogłabym o niej powiedzieć przeciętna, przyjmując założenie, że przeciętne książki są dobre.

książek: 20
Samuel | 2014-01-22
Na półkach: Przeczytane, Ulubione, Posiadam
Przeczytana: 22 stycznia 2014

Niedawno wróciłem z Afganistanu. Moja żona w chwilę po powrocie wręczyła mi ,,Miłość z kamienia" Jagielskiej i powiedziała, że to po to, żebym zrozumiał co przeżywa, kiedy nie ma mnie w domu miesiącami. Przeczytałem i zrozumiałem, ale nie potrafiłem otworzyć się przed nią tak, jak Grażyna Jagielska zrobiła to w swojej książce. Teraz wyszły ,,Anioły" i jest to chyba najbardziej dla mnie wartościowa książka, jaką miałem okazję czytać. Dzięki niej zrozumiałem siebie, a moja żona zrozumiała mnie. Można powiedzieć, że dzięki Grażynie Jagielskiej nadal jesteśmy razem. Dziękuję i polecam wszystkim czytelnikom, bo myślę, że nawet jeśli ktoś nie jest wtajemniczony w sekrety armii, to odnajdzie w tej książkę jakąś wskazówkę dla siebie, ktora pomoże mu dzielnie iść przez życie.

książek: 2330
Koronczarka | 2015-06-18
Przeczytana: 18 czerwca 2015

Ta książka jest zbyt intymna, by ją czytać bez emocji. Jest zbyt intymna, by ją czytać bez zażenowania. Coś w niej jest nie tak, że nie wstrząsa, a jedynie wzbudza zakłopotanie. Gładkość języka, wyczuwalna sprawność warsztatowa tym razem obróciła się przeciwko treści. Wygładziła tragedię.

książek: 359
Monika | 2014-04-22
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: kwiecień 2014

Książka jest relacją pacjentki z pobytu na oddziale psychiatrycznym, sposobu jego funkcjonowania i usłyszanych "życiorysów". Nie ma w niej głębi, dokładniejszej analizy poszczególnych pacjentów, czegoś o nich więcej niż tylko to co jest wiadome dla koleżanki z sali. To "czysty" w swej realności pamiętnik, z którego wypływa istotna rola wzajemnych relacji chorych. Tworzyli oni swego rodzaju społeczność "samych swoich", ze wspólnym nadrzędnym celem-wyznaniem całej prawdy i tylko prawdy. Pomagali sobie, byli dla siebie wsparciem-"poprawa u Ciebie jest dla mnie nadzieją, że i u mnie stanie się ten "cud". Ale nie tylko na tym polegało ich współżycie. Jednocześnie byli na tyle różni, tak jak w społeczeństwie poza murami szpitala w którym nie do końca umieli funkcjonować, aby móc się od siebie wzajemnie uczyć. Nawet czyjeś nieakceptowalne zachowanie, na pozór "łamiące" hospitalizację innych, potrafiło stać się dla kogoś owocnym doświadczeniem. Nic nie działo się nadaremnie i odegrało...

książek: 1089
Ania | 2015-11-03
Na półkach: 2015, Przeczytane
Przeczytana: 03 listopada 2015

Jagielska ubiera w słowa ból i cierpienie duszy. Robi to z delikatnością i oszczędnością, stawiając czytelnika w pozycji obserwatora, podglądacza stojącego za oknem, do którego podopieczni zakładu psychiatrycznego ukrywają klamkę. Czasem ktoś otworzy okno i uda się usłyszeć coś więcej, innym razem zatrzaśnie je w środku zdania...
Przeczytałam kilka stron i już wiedziałam, że nie chcę czytać dalej, i żałuję, że w ogóle zaczęłam. Ukryte, głęboko skrywane emocje, atmosfera intymności i brak ukierunkowania na czytelnika. Czułam się jakbym z buciorami wkraczała w czyjąś prywatność. Ogromny ciężar i poczucie dyskomfortu.

książek: 884
almos | 2014-01-14
Przeczytana: 14 stycznia 2014

Reportaż literacki, a właściwie fabularyzowane wspomnienie o pobycie autorki w klinice psychiatrycznej na oddziale gdzie leczono stany lękowe; było tam wielu weteranów przybyłych po niedawnych naszych misjach wojskowych. Autorka świetnie wprowadza w zamknięty świat oddziału psychiatrycznego, z jego specyficznymi stosunkami, fobiami, nienawiściami, problemami. Dosyć to wstrząsająca lektura, gdy weterani opowiadają o tym co przeżyli na misjach wojskowych, o potwornych obrazach i myślach które wciąż do nich powracają, nie można od nich uciec. A niektórzy nawet nie mówią co przeżyli. A po powrocie zupełnie nie mogą się odnaleźć, załamuje im się życie osobiste, zachowują się dziwnie i trafiają do psychiatryka. Bezmiar opisywanego nieszczęścia trochę w tej książce przytłacza. Na przykład jeden z nich mówi: nie mogę żonie powiedzieć tego co przeżyłem w Afganistanie, bo nie zniosła by tego, ale ponieważ nie mówię, jest między nami bariera która nas od siebie całkiem oddala. Inny znowu po...

książek: 415
Gąska | 2014-05-04
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 04 maja 2014

Główną bohaterką, a zarazem autorką powieści jest Grażyna Jagielska, która spędziła 147 dni w psychiatryku. Powieść zaczyna się w momencie gdy kobieta przebywa w tym miejscu od dwóch tygodni. Na oddział każdy może zgłosić się z własnej woli i może go również opuścić na własną rękę. Pacjenci znajdujący się na oddziale czekają na tak zwane „przejście” – jest to wyjątkowy dzień w życiu każdego z nich. Oznacza on polepszenie zdrowia i przeniesienie na część terapeutyczną Szeregowy, Ratownik, Strzelec, Dzięcioł. Oni, Grażyna i inni ludzie pełni nadziei na przyszłość. Każdy z nich zmaga się z jakimś problemem. Grażyna sparaliżowana strachem przez długi czas żyła problemami męża. Tu gdzie się znalazła stara się przełamać swoje lęki. Udaje jej się przenieść na stronę ozdrowieńców. W miejscu tym poznała osoby podobne do niej. Kobiety, które ukrywały pod przykrywką polepszenia zdrowia to, że wcale nie jest z nimi dobrze. Po tej stronie szyby, życie toczy się inaczej. Istnieje ścisły...

książek: 2187
BetiFiore | 2014-05-15
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 15 maja 2014

Czekałam na tę książkę, gdyż jej pierwsza część - "Miłość z kamienia" - wydawała mi się niedokończona, niepełna. Mam wrażenie, że obie ksiązki mogłyby być spokojnie wydane jako jedna całość. No tak, ale wtedy płacilibyśmy tylko raz...
"Miłość z kamienia" skupiała się prawie wyłącznie na postaci samej autorki, tu zaś możemy poznać bliżej świat jej towarzyszy ze szpitala psychiatrycznego. Ciekawe to bardzo dla obserwatora z zewnątrz, ale muszę powiedzieć, że nie potrafiłam jakoś zidentyfikować się z panią Jagielską. Co to znaczy? Nie czułam jakoś do końca, że czytam czyjś pamiętnik, historię prawdziwą. Nie czytałam z wypiekami na twarzy, nie musiałam przerywać, żeby złapać oddech. Przerwy potrzebne mi były raczej do przemyśleń, zastanowienia się nad ludźmi, światem, w którym żyjemy i tą cienką granicą między ogólnie przyjętą "normalnością" i jej brakiem.
Jak wiele osób tu piszących, też sceptycznie podchodzę do osób robiących karierę na wywlekaniu na zewnątrz swoich...

książek: 30674
Muminka | 2016-06-27
Na półkach: 2016, Przeczytane
Przeczytana: 27 czerwca 2016

w 2014 przebrnęłam przez "Miłośc z kamienia", więc mniej więcej wiedziałam, jakie emocje będa mi towarzyszyć podczas tej lektury. Grażyna Jagielska urzekła mnie konsekwencją, z jaką rozprawia sie z kolejnymi tabu w swoim życiu. Żyjąc z korespondentem wojennym, doświadczyła wielu lęków, traum i niepokojów związanych z profesją męża. Ciągła nieobecność partnera, wojenna rzeczywistość, z której wraca mąż i nie może przestawić się na życie rodzinne, więc pasja życiowa pcha go dalej na kolejne wojny i życie pod ostrzałem musiały mocno odbic się na jej psychice. Z racji depresji i nieradzenia sobie z niepewnością jutra, autorka trafiła na 147 dni do psychiatryka. Zaordynowana tam terapia miała pomóc jej odzyskać równowagę psychiczną i trwale ulepszyć jej życie. ironia losu sprawila, że wiekszośc pacjentó, wz którymi przyszło się jej codziennie stykać to weterani wojny w Afganistanie, cierpiący na syndropm stresu pourazowego. Ich wspomnienia, brutalne obrazy z "misji pokojowej",...

zobacz kolejne z 2219 
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
Powiązane treści
Powstanie film na podstawie książek Grażyny Jagielskiej

W chwili, kiedy ukazuje się trzecia i ostatnia część cyklu Grażyny Jagielskiej „Ona wraca na dobre. Podróż psychoterapeutyczna, powstaje film fabularny pod tytułem „53 wojny, będący ekranizacją dwóch wcześniejszych książek autorki, „Miłość z kamienia i „Anioły jedzą trzy razy dziennie, opisujących życie żony korespondenta wojennego.


więcej
więcej powiązanych treści
zgłoś błąd zgłoś błąd