Tatuś Muminka i morze

Tłumaczenie: Teresa Chłapowska
Cykl: Muminki (tom 8)
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
7,56 (713 ocen i 42 opinie) Zobacz oceny
10
84
9
128
8
141
7
221
6
65
5
51
4
8
3
15
2
0
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Pappan och havet
data wydania
ISBN
8310089503
liczba stron
317
język
polski
dodał
SP1

Seria ciesząca się w wielu krajach nieustającą popularnością. Świat Muminków to dolina, w której różne tajemnicze postacie - Paszczaki, Ryjek, Włóczykij, Mała Mi - wiodą życie dziwnie podobne do zwykłego, a jednak wypełnione baśnią. Najważniejszym miejscem jest dom Mamusi i Tatusia Muminka: tu każdy może liczyć na pomoc i przyjaźń.

 

źródło opisu: Nasza Księgarnia, 1988

źródło okładki: zdjęcie autorskie

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (1634)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 1263
vampireheart | 2016-08-05
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 31 lipca 2016

https://pikkuvampyyrinkirjamaailma.blogspot.com/2016/12/61-tove-jansson-tatus-muminka-i-morze.html

Czy ósmy tomik przygód Muminków może czymś zaskoczyć? Cóż, mnie zaskoczył. Bo czy możliwe jest wyobrażenie sobie Muminków bez ich Doliny? No może... Ale czy możliwe jest wyobrażenie sobie wyprowadzki Muminków z ich Doliny?

W tej części właśnie to następuje, głównie za sprawą Tatusia Muminka, który w tej części staje się wiodącą postacią. Jak dla mnie to właśnie największy minus tej książki. Poza tym miałam wrażenie, że wyjątkowo było za dużo tatusia w Tatusiu. Być może znajdą się osoby, którym taki obrót spraw zadowoli, jednak ja się do nich nie zaliczam. Nie ukrywam nawet, że Tatuś jest jedną z najmniej lubianych przeze mnie bohaterów, tak samo jak Włóczykij od razu skradł moje serce. To właśnie jego brak w tym tomiku najbardziej rzucał mi się w oczy, choć jednocześnie zdaję sobie sprawę z faktu, że nie zawsze może być on obecny.

Być może miała na to wpływ dominująca obecność...

książek: 3336

Za mną najgrubszy tom "Muminków".

Naprawdę, naprawdę wielki plus za to, że było tu tyle Buki! Wreszcie ktoś jej pomógł - być może nieświadomie, ale pewnie po raz pierwszy w życiu poczuła się szczęśliwa... Doskonale ją rozumiem i zawsze jej współczuję, że wszyscy przed nią uciekają, boją się jej i są do niej wrogo nastawieni.

Drugi plus za cynizm, złośliwość i bezpośredniość (wręcz obcesowość) Małej Mi. Za to ją właśnie uwielbiam. :)

W tym tomie od samego początku była złośliwa wobec dość osobliwego rybaka. Mi sugerowała rodzinie Muminków, że to dziwak i wariat, który pewnie żywi się tylko wodorostami i trawą morską. Dlatego na końcu aż zakrztusiłam się ze śmiechu, gdy ten idealnie ją zripostował (zapewne nieświadomie):


"- Spróbuj trochę wodorostów - zaproponowała mała Mi, podając mu jeden z prezentów, zapakowany w czerwone liście.
- Możesz je sama zjeść - odparł grzecznie rybak, a cała rodzina wybuchnęła śmiechem. Rozbawiło ich, że tak trafnie odpowiedział."

Cudowny...

książek: 936
Agacha | 2018-03-26
Przeczytana: 26 marca 2018

Nie dałyśmy rady. Ja i moja córka, fanki Muminków, tym razem skapitulowałyśmy. Za trudne i za nudne jak dla mnie, a co dopiero dla dziewięciolatki. Sorry Muminku. Może kiedyś...

książek: 3224
Meowth | 2016-01-01

Bardzo szczególny, moim zdaniem, tomik w serii o Muminkach, ponieważ opowiada przede wszystkim o samotności, także wśród najbliższych, jakiejś niezrozumiałej, straszliwej tęsknocie, poczuciu zagubienia w świecie, zarówno znanym jak i nowo odkrytym, poczuciu braku zrozumienia...
Tatuś Muminka, którego dziwny zew ciągnie ku odległej, zagubionej na morzu wysepce, wyrusza w końcu w rejs, zabierając ze sobą rodzinę, ale już na miejscu ani on, ani pozostałe małe trolle nie mogą czuć się jak u siebie w domu. Odcięte od tego, co znają i kochają, są po prostu nieszczęśliwe. Jeszcze próbują podtrzymywać dogasające, tlące się resztki łączącego ich domowego ogniska, jeszcze starają się utrzymać rozsnuwające się rodzinne więzi, ale powoli każde z nich osuwa się w samotność. Tatuś Muminka na siłę próbuje stać się latarnikiem i rybakiem, i spędza całe dnie na półeczce skalnej na osamotnionym cyplu, Mama Muminka znika w ogrodzie, który narysowała sama na ścianie, Muminek zaprzyjaźnia się z...

książek: 2358
Isil | 2013-12-04
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 03 grudnia 2013

Po ,,Zimie Muminków" najlepsza część o przygodach tych sympatycznych stworzonek. Pełna melancholii opowieść o kryzysie w życiu Tatusia Muminka i jego próbie odzyskania autorytetu u rodziny.Jest to też opowieść o samotności, mimo iż Muminki są zamknięte na małej wyspie paradoksalnie oddalają się od siebie. Nie umieją ze sobą rozmawiać ani wyrazić swoich uczuć.
W książce mamy też parę tajemnic do rozwikłania i to czyni ją bardziej atrakcyjną.
Jedynie na minus trochę końcówka wypadła, rozumiem dlaczego autorka tak zakończyła tą powieść, ale jednak czegoś brakuje, mam wrażenie,że książka po prostu się urywa.
Opinia umieszczona również na: http://ksiazkarnia.blog.pl/2014/06/16/tatus-muminka-i-morze/

książek: 1141
Aisling | 2017-01-29
Na półkach: 2017, Przeczytane
Przeczytana: 29 stycznia 2017

Nowe środowisko sprzyja zmienianiu przyzwyczajeń (chociaż niektóre często pozostają). Najbardziej chyba widać to u Mamy Muminka, która po raz pierwszy zamiast zajmować się tym co potrzebne dla wszystkich oddawała się czynnościom, które miała za przyjemne, a ostatecznie również sprawiły radość też komuś innemu (malunki na ścianie rybakowi, który okazał się latarnikiem).

Zastanawia mnie czemu latarnik opuścił latarnię. Może potrzebował odmiany zupełnie jak rodzina Muminków (oraz Mała Mi), którzy postanowili opuścić swoją Dolinę, a zamieszkać na wyspie.

Buka. Cóż, ona wcale niekoniecznie potrzebowała światła by czuć się szczęśliwa. A może nawet był to jedynie dla niej drogowskaz, że nie jest w danym miejscu sama. Muminek przychodząc do niej z lampą nieświadomie jej pomagał. Taniec Buki nie był tylko z powodu obecności ciepła, ale także dziękowała, że jako jeden z niewielu Muminek nie uciekał na jej widok. Chciał chronić swoją rodzinę, a przy okazji zrobił jeszcze coś innego...

książek: 524
Karuzelanakoparce | 2014-05-11
Przeczytana: 11 maja 2014

Najbardziej niepokojąca część serii, w której bohaterowie są jeszcze bardziej neurotyczni niż w pozostałych książkach. Nie znosiłam jej będąc dzieckiem, ale po ponownym przeczytaniu kilka(naście) lat później stała się moją ulubioną. Szczególnie spodobał mi się w niej wątek Buki. Książka o samotności, poszukiwaniu swojego miejsca i celu w życiu.

książek: 1365
yokopoko | 2011-02-15
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 14 lutego 2011

Tatuś Muminka, przechodzący najprawdopodobniej kryzys wieku średniego, próbujący za wszelką cenę udowodnić swoim bliskim, że to on jest tu głową rodziny i będzie się nimi za wszelką cenę opiekować, sprawił, że książka straciła dla mnie nieco na uroku. Niemniej jednak - to wciąż ta sama kochająca się rodzina Muminków, a tym razem ich przygody nie są osadzone już w Dolinie, lecz na tajemniczej wyspie, zdającej się żyć własnym życiem. Dziwne nocne wydarzenia na wyspie, Buka podążająca krok w krok za rodziną, tajemnicza postać Rybaka, tworzą nieco mroczny klimat w całej książce. Warto przeczytać, choćby dla niepowtarzalnego uroku całej tej serii. :)

książek: 0
| 2011-02-06
Na półkach: Ulubione, Przeczytane, Posiadam

Moja ulubiona książka z serii. Chyba dzięki latarni morskiej i Buce, której do tej pory współczuję osamotnienia i społecznego wyobcowania.

Droga Buko, masz przyjaciół poza Doliną Muminków!

książek: 2039
Karambola | 2012-04-15
Na półkach: Przeczytane, Ulubione, 2012
Przeczytana: 15 kwietnia 2012

"To czasem trwa. To może nawet bardzo długo trwać, zanim się wszystko ułoży."

"Tyle było rzeczy do omówienia, że oboje zamilkli."

"Łódź w nocy to coś cudownego. Tak właśnie należy zaczynać nowe życie: z palącą się lampą na maszcie. Brzeg ginie w mroku, cały świat śpi. Nie ma nic piękniejszego na świecie niż podróż nocą."

"Dziwne, że ludzie mogą stać się smutni, a nawet źli, gdy życie
staje się zbyt łatwe. Ale tak to już jest. I wtedy najlepiej zacząć od nowa, od drugiego końca."

"Jeżeli jest cokolwiek pewnego, to to, że latarnia morska świeci. Są rzeczy, na których można całkowicie polegać, na przykład prądy morskie, pory roku i wschody słońca. A także to, że latarnie morskie zawsze działają."

"Prześpię się chwilę. Problemy często same się rozwiązują w czasie snu. Po prostu głowa lepiej pracuje, jak się jej da odpocząć."

"Nie. Jeżeli teraz zawrócę, nigdy już nie odważę się wejść tam drugi raz."

"Jakie podniecające jest życie! Wszystko może się nagle zmienić, i to zupełnie...

zobacz kolejne z 1624 
Przeczytaj także

Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
Powiązane treści
Topografia świata Tove Jansson

W rok po śmierci ukochanego ojca Tove Jansson stworzyła kilka krótkich tekstów opowiadających o dziecku i rodzicach artystach. Dało to początek jej pierwszej książce dla dorosłych, bez rysunków, bez trolli. Zbiór ten ukazuje się właśnie na polskim rynku jako „Córka rzeźbiarza”. 


więcej
Lubię Tove Jansson

"Uczciwa oszustka", pobieżnie przejrzana, sprawia złudne wrażenie nieskomplikowanej książki na jeden wieczór. Prosty język, dużo przestrzeni na każdej stronie. Ale to nie jest miejsce na kawki-herbatki, sprawdzanie maili i inne niebieskie migdały.


więcej
więcej powiązanych treści
zgłoś błąd zgłoś błąd