Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Alex

Tłumaczenie: Joanna Polachowska
Cykl: Camille Verhoeven (tom 2) | Seria: Platforma strachu
Wydawnictwo: Muza
7,49 (568 ocen i 130 opinii) Zobacz oceny
10
37
9
78
8
167
7
184
6
72
5
15
4
11
3
2
2
2
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Alex
data wydania
ISBN
9788377583388
liczba stron
352
słowa kluczowe
Joanna Polachowska
język
polski
dodała
joly_fh

Kim, tak naprawdę, jest Alex ? Jest piękną, intrygującą i ponętną młodą kobietą. Czy to dlatego została porwana, skatowana, doprowadzona na skraj człowieczeństwa? Kiedy policja znajduje miejsce, gdzie była więziona, Alex już tam nie ma. Okazuje się inteligentniejsza od swego kata. To osoba, która niczego nie wybacza, niczego i nikogo nie zapomina. Alex zostaje porwana przez starszego...

Kim, tak naprawdę, jest Alex ? Jest piękną, intrygującą i ponętną młodą kobietą. Czy to dlatego została porwana, skatowana, doprowadzona na skraj człowieczeństwa? Kiedy policja znajduje miejsce, gdzie była więziona, Alex już tam nie ma. Okazuje się inteligentniejsza od swego kata. To osoba, która niczego nie wybacza, niczego i nikogo nie zapomina.

Alex zostaje porwana przez starszego mężczyznę. W opuszczonym hangarze na przedmieściach Paryża oprawca przyszykował jej prawdziwe piekło. Nagą wepchnął do tak małej klatki, że Alex nie mogła się ani wyprostować, ani usiąść. Klatkę podwiesił u sufitu. Przerażona kobieta bezskutecznie błagała o litość. Kat odwiedzał ją dwa razy dziennie, robił zdjęcie komórką i patrzył z nienawiścią. Jedynymi jej towarzyszami były wygłodniałe szczury. Z każdym dniem było z nią gorzej, cierpiała z zimna, głodu, pragnienia... Kiedy mężczyzna długo nie przychodził, Alex zrozumiała, że czeka na jej śmierć. Postanawia walczyć. Wpada na koszmarny pomysł, by nasączać swą krwią węzeł na sznurze, który podtrzymuje klatkę w powietrzu. Żądne jej krwi szczury przegryzają sznur. Alex uwalnia się i ostatkiem sił wraca do domu.
Wkrótce rusza w podróż. Dlaczego ogłusza dwóch mężczyzn i kobietę i zabija wlewając im do ust kwas siarkowy? Czemu tak popełnia samobójstwo, by wyglądało na zabójstwo?

Alex jest mrożącym krew w żyłach thrillerem o diabolicznej konstrukcji i zupełnie nieprzewidywalnej akcji. Jego autor do perfekcji opanował sztukę suspensu i budowania atmosfery strachu.


 

źródło opisu: Wydawnictwo Muza, 2013

źródło okładki: www.muza.com.pl

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 233
Zyrafu | 2014-11-26
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 25 listopada 2014

O tak! – chciałoby się zawołać. „Alex” to re-we-la-cyj-na książka! Jeśli szukamy literatury kryminalnej lub okołokryminalnej z Francji to warto sięgnąć właśnie po książki Pierre’a Lemaitre’a. A przereklamowany Bernard Minier lub pretensjonalny Jean-Claude Izzo niech się uczą!

„Alex” to drugi tom cyklu o komendancie Camille’u Verhoevenie, który dochodzi do siebie po traumie z pierwszej części „Travail soigné”. Minęły cztery lata – Verhoeven musi poradzić sobie z wewnętrznymi demonami – żałobą po żonie, śmiercią i spadkiem po matce-artystce.

Zostaje oddelegowany do śledztwa, które budzi złe, traumatyczne wspomnienia. Oto wprost z ulicy zostaje uprowadzona młoda kobieta. My wiemy, że to Alex, ale Verhoeven nie wie o niej nic – mimo to od samego początku traktuje tę sprawę bardzo emocjonalnie i osobiście.

Ale to nie jest książka o uprowadzeniu i uwięzieniu młodej kobiety – o nie! Lemaitre tka swą opowieść bardzo przewrotnie. Zasadniczym pytaniem jest: kim jest Alex? Co ona robi? Dlaczego to robi? Odpowiedzi na te pytania poznajemy powoli. Nasz stosunek do dziewczyny zmienia się jak w kalejdoskopie: od współczucia, obrzydzenia, strachu, niezrozumienia po… empatię. Lemaitre zadaje ważne pytania: o krzywdę, o bycie ofiarą i katem, o sprawiedliwość. Nie zadowala się łatwymi i schematycznymi odpowiedziami. Nie prowadzi nas też do przewidywalnego zakończenia z przewidywalnym happy endem.

Książkę czytałem po francusku, nie wiem, czy tłumaczenie jest dobre, ale w oryginale styl autora czyta się świetnie – jest dynamiczny, celny, momentami pełen czarnego humoru, kompozycja całości jest rewelacyjna. Fantastyczne są postacie i to właściwie wszystkie: od tego „kurdupla” Verhoevena (145 cm wzrostu), Louisa – wykształconego chłopaka z dobrego i bogatego domu, Armanda – chorobliwie skąpego, ale skrupulatnego śledczego, Le Guena – zwalistego przyjaciela i szefa Camille’a.

Pierre Lemaitre trafia oficjalnie na listę moich ulubionych autorów.

PS. Przy okazji: nie czytajcie notki wydawcy (skopiowanej również na „lubimy czytać”), która właściwie spoiluje całą książkę! Za coś takiego powinny być kary!

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Herbie Hancock. Autobiografia legendy jazzu

Książka napisana tak, że chce się czytać. Historia życia ciekawa, pokazuje kulisy pracy wielu czołowych jazzmanów drugiej połowy XX wieku. Jednakże im...

zgłoś błąd zgłoś błąd