Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Jane Eyre. Autobiografia

Tłumaczenie: Teresa Świderska
Wydawnictwo: MG
7,75 (5803 ocen i 477 opinii) Zobacz oceny
10
830
9
1 102
8
1 305
7
1 596
6
524
5
321
4
55
3
57
2
5
1
8
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Jane Eyre
data wydania
ISBN
9788377791448
liczba stron
608
język
polski
dodała
miqa

Inne wydania

UWAGA! Książka została wydana wcześniej pt. "Dziwne losy Jane Eyre". Najsłynniejsza powieść Charlotte Brontë, która przyniosła jej międzynarodową sławę. Brontë opowiada historię młodej dziewczyny, która po stracie obojga rodziców, trafia do domu brata swojej matki. Nie potrafi jednak obudzić uczuć u ciotki, która – gdy tylko nadarza się okazja – pozbywa się dziewczynki, wysyłając ją do...

UWAGA! Książka została wydana wcześniej pt. "Dziwne losy Jane Eyre".

Najsłynniejsza powieść Charlotte Brontë, która przyniosła jej międzynarodową sławę.

Brontë opowiada historię młodej dziewczyny, która po stracie obojga rodziców, trafia do domu brata swojej matki. Nie potrafi jednak obudzić uczuć u ciotki, która – gdy tylko nadarza się okazja – pozbywa się dziewczynki, wysyłając ją do szkoły dla sierot, słynącej z surowego rygoru. Jane daje sobie jednak radę, zdobywa wykształcenie i wreszcie znajduje pracę jako guwernantka, w domu Edwarda Rochestera, samotnie wychowującego przysposobioną córkę. Wydawałoby się, że tu wreszcie znajdzie prawdziwe szczęście. Jednak los upomni się zadośćuczynienia za winy z przeszłości jej ukochanego pana. Jane nocą ucieka szukać swojej własnej drogi…

To jest autobiografia – być może nie w ujęciu nagich faktów i okoliczności, lecz prawdziwego cierpienia i doświadczenia – pisał angielski filozof, George H. Lewes – to właśnie nadaje książce jej urok: dusza przemawia tutaj do duszy; jest to wypowiedź z głębin wewnętrznego zmagania i bólu ducha, który wiele przeszedł.



Jane Eyre to powieść, o której wnet po jej opublikowaniu gazety angielskie pisały codziennie, do tego – niemal w samych superlatywach, a taki publiczny zachwyt nie zdarza się często. Książka Charlotte Brontë rzeczywiście porwała tłumy. Po ponad stu sześćdziesięciu latach nadal pozostaje powieścią kultową i choć epoka wiktoriańska dawno przeminęła, Jane Eyre wciąż żyje w umysłach czytelników. W czym tkwi jej fenomen? Wydaje się, że w wierności samemu życiu. Charlotte Brontë była pisarką, której nigdy nie myliło się ono ze sztuką. Bez względu na epokę, w której człowiek żyje, samotność, tęsknota i cierpienie są zawsze te same i zawsze tak samo przeżywane. Zwłaszcza jeśli jest to samotność wśród ludzi, tęsknota za zwykłym ciepłem drugiego człowieka i cierpienie wynikające z odtrącenia przez innych. Czy działo się to dawno temu, czy działo się wczoraj – trauma odrzucenia pozostaje ta sama, a lekcja miłości do odrobienia. Tymczasem Jane Eyre ukazała tę drogę nie tylko jako możliwą do przezwyciężenia, ale pewną, przykładem własnej osoby ręcząc, że sprawiedliwość istnieje, a cierpienie zostaje wynagrodzone.

 

źródło opisu: http://www.wydawnictwomg.pl/jane-eyre-autobiografia/

źródło okładki: http://www.wydawnictwomg.pl/jane-eyre-autobiografia/

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 782
malaMi | 2013-09-13
Przeczytana: 12 września 2013

Nazwać "Jane Eyre" romansem to bluźnierstwo. Słowo budzące tak pejoratywne, żeby nie powiedzieć tandetne skojarzenia w najmniejszym nawet stopniu nie oddaje piękna tej historii. Bo poza wielką miłością jest to także opowieść o dojrzewaniu, poświeceniu, samotności i wyobcowaniu. O życiu.

Młodziutka Jane Eyre trafia do szkoły dla sierot w Lowood. Zdobywa tam odpowiednie wykształcenie, a jako pilna uczennica wkrótce sama staje się nauczycielką. Los ma dla niej jednak inny plan. Jane, w wieku zaledwie osiemnastu lat, zdobywa posadę jako nauczycielka wychowanki bardzo zamożnego pana Rochestera. Między tym dwojgiem, pochodzącym z różnych światów, stopniowo rodzi się uczucie gorące i szczere. Szczęście jednak im nie sprzyja, a Jane pewnej nocy ucieka z dworu Thornfield Hall i próbuje zapomnieć o wspaniałym życiu, które było na wyciągnięcie ręki.

Zdaje mi się, że dziś nikt już nie pisze takich historii. Historii tak emocjonalnych, pięknych i tak prawdziwych zarazem. Nie potrzeba tu wyszukanych słów czy wyjątkowych bohaterów. Bo kimże była Jane Eyre? Biedną sierotą, bez rodziny i własnego dachu nad głową. Zwyczajną dziewczyną, nie wyróżniającą się urodą. Brzydką, ktoś powie. Za to silną i upartą, o wielkiej woli życia i za to właśnie tak łatwo ją pokochać. Za to, że jest tak niezwykle prawdziwa. Pierwszoosobowa narracja z punktu widzenia tej bohaterki pomaga w zrozumieniu decyzji, jakie podejmuje. Wyraźnie ukazuje jak Jane dojrzewa przez cały czas trwania powieści, jak zmienia się jej sposób postrzegania świata i ludzi. A romans, który dziś rzeczywiście kojarzy się z tandetnymi historyjkami bez głębszego sensu, Charlotte Brontë ukazała w sposób niezwykły. Prawda, że po części wynika to z czasów, w jakich żyła zarówno autorka jak i jej bohaterowie. Ale solidne fundamenty stające się podstawą wzniosłego uczucia, uczucia, o które walczy się do samego końca, są zarysowane z dbałością i dokładnością, tak, aby czytelnik mógł być świadkiem tej miłości od samego początku. Jest trochę niepotrzebnego patosu w sposobie jej wyrażania, ale jednak ten język jest tak doskonale piękny, że zdaje się, iż nie mogłoby być inaczej.

Choć wiele lat minęło od czasów, w których żyła Jane, choć wartości są dziś inne, to jest to historia ponadczasowa. Miłość, tęsknota i samotność to uczucia, których nie zmienia upływający czas – dziś odczuwamy je równie mocno, co sto, dwieście, pięćset lat temu. Niepodrabialny klimat, jaki stworzyła Charlotte Brontë oraz doskonały, poetycki niemal, język to prawdziwa literacka uczta. Ostrożnie dobrane słowa i piękno opisów tak żywo malujących się wyobraźni czytelnika stawiają Jane Eyre na najwyższym poziomie literatury klasycznej. Proza, która nie pozostawia obojętnym, bo takie historie wręcz należy znać, a obcowanie z wyszukanym stylem i fenomenalnym piórem autorki to czysta przyjemność.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
To nie jest kraj dla starych ludzi

Strasznie ciężko czytało mi się tę książkę. Chciałam obejrzeć film, dlatego w sumie najpierw po nią sięgnęłam. Jednak pozycja ta w ogóle mnie nie zaci...

zgłoś błąd zgłoś błąd