Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.
Zgłosuj na książki roku 2017

Towarzyszka Panienka

Wydawnictwo: Czerwone i Czarne
6,68 (934 ocen i 157 opinii) Zobacz oceny
10
35
9
50
8
135
7
315
6
268
5
75
4
27
3
14
2
10
1
5
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788377001240
liczba stron
280
język
polski
dodała
Evita

Jakim ojcem był generał Jaruzelski? Jaką córką była Monika? Autobiograficzna opowieść Moniki Jaruzelskiej to pełna ironii i dowcipu opowieść o dorastaniu u boku sławnego ojca. Okazuje się, że niełatwo być córką generała. Zarówno, gdy się jest nieśmiałą nastolatką, jak też dojrzałą kobietą, idącą przez życie z „gorącym” nazwiskiem.

 

źródło opisu: http://www.czerwoneiczarne.pl/

źródło okładki: http://www.czerwoneiczarne.pl/

Brak materiałów.
książek: 1018
Maialis | 2014-05-02
Przeczytana: 28 grudnia 2013

Monika Jaruzelska, pierwsza polska stylistka, matka, córka sekretarza PZPR. Jaką była córką? Jak wspomina swoje życie w czasach PRL? Jak radziła sobie z noszeniem nazwiska, które u jednych wzbudza nienawiść, a przez jednych było uwielbiane? Właśnie tego można dowiedzieć się z tej książki.

Nigdy nie podejmowałabym się oceny stanu wojennego ani decyzji o jego ustanowieniu. Nie znam się i nie mam prawa wypowiadać na takie tematy. Oczywiście, mam swoją opinię na ten temat, ale w kontekście tej książki nie ma ono żadnego znaczenia. Natomiast mogę wydać moją opinię o pani Monice na podstawie tego, co sama o sobie napisała w tej książce.

I co powiem? Że choć mogłaby być zgorzkniałą, użalającą się nad swoim trudnym losem kobietą, to na pewno nią nie jest. Jest za to inteligentną, oczytaną, dowcipną matką, która z wielkim taktem wypowiada się na wszelkie tematy. Mam nadzieję, że nie jest to tylko poza, ale rzeczywisty obraz kobiety, która była i pozostała sobą. Kobiety, która powstawanie historii mogła obserwować z kanapy przytulnego mieszkania. Która ma świadomość, że nie jest w stanie uciec od swojego nazwiska. Której nie wolno uciec od nazwiska - i właśnie dlatego nosi je także jej syn.

Książka jest zbiorem krótkich migawek – wspomnień pani Moniki z różnych etapów jej życia, które składają się w jednolitą, zgodną całość. Niestety, jest kilka spraw, które mogłabym zarzucić tej publikacji. Po pierwsze, liczyłam, że niektóre wypowiedzi w książce będą… mocniejsze, bardziej wyraziste. Po drugie, czasem opowiadane historie trącą nudą, a jeśli zdarzy się kilka takich historii pod rząd – czytelnik może poczuć się znudzony.

Mimo tego, uważam, że książkę warto przeczytać, choćby dlatego, że daje niepowtarzalną szansę, by na historię spojrzeć z innej, bardziej osobistej perspektywy, której nam nie będzie dane poznać.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Ostatni dzień roku

Okładka paskudna, pachnie przesłodzonym, kiepskim romansidłem, ale ksiązka bardzo fajnie napisana, super się czyta, bardzo polecam!

zgłoś błąd zgłoś błąd