6,68 (958 ocen i 159 opinii) Zobacz oceny
10
34
9
51
8
141
7
326
6
270
5
79
4
27
3
15
2
10
1
5
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788377001240
liczba stron
280
język
polski
dodała
Evita

Jakim ojcem był generał Jaruzelski? Jaką córką była Monika? Autobiograficzna opowieść Moniki Jaruzelskiej to pełna ironii i dowcipu opowieść o dorastaniu u boku sławnego ojca. Okazuje się, że niełatwo być córką generała. Zarówno, gdy się jest nieśmiałą nastolatką, jak też dojrzałą kobietą, idącą przez życie z „gorącym” nazwiskiem.

 

źródło opisu: http://www.czerwoneiczarne.pl/

źródło okładki: http://www.czerwoneiczarne.pl/

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (1705)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 1860
keys | 2015-02-22
Na półkach: Przeczytane, 2015
Przeczytana: 22 lutego 2015

Przyznaję ze wstydem, że osądzałam panią Monikę bardzo powierzchownie i patrzyłam na jej poczynania przez pryzmat ojca.
Nawet to, iż całość wspomnień jest bardzo niespójna, porozrzucana praktycznie bez ładu i składu po kartach książki, nie przeszkadzało mi w lekturze. Wręcz odwrotnie. Czytałam z zaciekawieniem. Są to tylko skrawki wspomnień, ale dla znających ten okres z autopsji, dość ważne i dające inny obraz tamtych czasów. Bynajmniej autorka nie nudzi i nie przeciąga tematu. Wielki podziw dla jej odwagi. Nie zmieniła nazwiska, nie zaszyła się gdzieś tylko śmiało realizuje swoje pasje.
Zniesmaczyły mnie tylko jej opinie i opisy wyjazdów do ówczesnych komunistycznych krajów, ale wiem, że niestety, była córką swojego ojca.

książek: 2660
Monika | 2014-06-10
Przeczytana: 09 czerwca 2014

Historia i polityka to zawsze tematy ciężkie i "awanturogenne". Nie będę więc pisać ani o jednym, ani o drugim, bo ni czas ni miejsce odpowiednie ;)
Książka bardzo mi się podobała. Pani Monika ma lekkie pióro, wypowiada się ładną polszczyzną, z humorem i olbrzymim dystansem do siebie. Niektóre wątki zaciekawiły mnie mniej, inne bardziej, a całość wypadła nadspodziewanie pozytywnie.
Polecam tym, którzy są ciekawi :) i nie mają jedynie słusznej racji ;)

książek: 5675
kajsa | 2014-08-08
Przeczytana: 08 sierpnia 2014

W dużej mierze zgadzam się z opinią Eli na temat "Towarzyszki Panienki". Czytając książkę,cały czas miałam wrażenie pewnej ułudy,kreacji "fajnego"świata" w ciężkich czasach.Może patrząc z perspektywy przeciętnej Polki,prawie rówieśniczki autorki,trudno mi zrozumieć pewne opisywane sytuacje.
Generalnie książka ciekawa,momentami zabawna,szybko się ją czyta.Nie wzbudziła jednak mojego zachwytu.

książek: 1653
Tomek | 2013-05-21
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 20 maja 2013

Wydawać by się mogło, że córka znienawidzonego "generała ślepowrona" powinna wyrosnąć na zgorzkniałą, mającą o wszystko i do wszystkich pretensję kobietę. Okazuje się, że stało się zupełnie inaczej. Z Gucia-Moniki wyrósł wspaniały człowiek, kobieta sukcesu, kochająca życie i ludzi. Taki obraz Moniki Jaruzelskiej został ukazany w tej dowcipnej i zawierającej wiele trafnych i ciekawych spostrzeżeń biografii. Czy Pani Monika Jaruzelska jest taka na prawdę w swoim życiu? Myślę, że tak. Będąc zgorzkniałą córką komunistycznego dyktatora, pewnie nie osiągnęłaby tego, co dziś posiada i nie chodzi mi tylko o dobra materialne. Jedynie dzięki życzliwości, wspaniałej pogodzie ducha i odwadze, można osiągnąć to, co dla innych jest nieosiągalne.
Polecam tę książkę choćby po to, aby poznać losy rodziny Jaruzelskich, wrzuconych w zawirowania historii.
Ocena:4/6
Wymiękłem podczas czytania pewnego wierszyka w tej książce:
"Kocham zwierzaki
Bo nie myją sraki".

książek: 2782
Ela | 2014-01-24
Na półkach: Przeczytane, 2014
Przeczytana: 24 stycznia 2014

Monika Jaruzelska - naiwna czy nieszczera? Tak mogłabym zatytułować opinię o tej książce.

Autorka podchodzi do siebie z dużym dystansem i poczuciem humoru. Rysuje nam obraz siebie jako dziecka zaniedbanego, szczególnie emocjonalnie. Osoby, która wprawdzie korzystała z przywilejów władzy, ale cały czas była zdecydowanie obok tego wszystkiego. Subtelnie broni ojca i jego decyzji, co jest zrozumiałe – tak zachowuje się każda kochająca i lojalna córka. Ale niektóre jej argumenty są, niestety, żałosne. Bo czyż fakt, iż w Korei mieli gorzej istotnie powinien napawać mnie radością??? A obraz Fidela Castro, który dostrzega człowieka z jego naturalnymi potrzebami i zbudował własny, oddolny socjalizm wywołuje w najlepszym razie uśmiech politowania.

Lat 60-tych nie pamiętam, urodziłam się niewiele przed ich końcem. Ale lata 70-te to moje dzieciństwo, przedszkole, podstawówka. Z nich pamiętam już bardzo dużo. Czytając "Towarzyszkę panienkę" miałam wrażenie, że dorastałam w jakimś innym...

książek: 2659
Koronczarka | 2014-12-04
Przeczytana: 04 grudnia 2014

Książka w kształcie zapisków blogowych. Takie sobie refleksje o życiu, które przyjemnie mnie rozczarowały. W zasadzie nie lubię książek pisanych przez mniej lub bardziej znanych. Osoby, które kochałam na ekranie w formie książkowej często okazują się nie takie, jakimi ich widziałam do tej pory. Pani Moniki Jaruzelskiej nie widziałam w wyobraźni, więc nie mogłam się do niej rozczarować. A książka napisana jest ładnym językiem, niektóre fragmenty pokrywają się z moimi wspomnieniami, bo ja też studiowałam na wydziale polonistyki UW, trochę wcześniej, ale atmosfera była właśnie taka, jak opisuje ją autorka. A więc czytało się miło (to jakiś przesąd, że nie zaczyna się zdania od więc. Niby dlaczego?)

książek: 1334
Bożena1 | 2017-01-22
Na półkach: Przeczytane, Z biblioteki
Przeczytana: styczeń 2017

Warto sięgnąć po tę książkę, w której córka generała opisuje autobiograficzne sceny z życia swojego i swojej rodziny. Nie znajdziemy tutaj sensacji, książka jest napisana pięknym językiem (w końcu autorka to polonistka),jest w niej dużo ironii, dowcipu i ciekawych spostrzeżeń. Pani Monika nikogo nie ocenia, nie osądza, o nikim nie pisze źle, wspomina swoje dzieciństwo, lata szkolne, studenckie, wczesną młodość.
Pisze też o ogromnej i mądrej miłości do swojego synka Gucia, do zwierząt, a także w sposób niezwykle taktowny i dyskretny próbuje
odnieść się do naszej rzeczywistości. Z przeczytanych wspomnień wyłania się obraz dojrzałej mądrej i samodzielnej kobiety.

książek: 2167
emindflow | 2014-01-03
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 02 stycznia 2014

Ta książka wpadła mi w ręce dość przypadkowo, ale wciągnęła mnie na tyle, że przeczytałem do końca.
Konstrukcja tej autobiografii składającej się z króciutkich, jednotematycznych rozdziałów sprawia, że w każdym momencie można przerwać lekturę, a jednocześnie zachęca do przeczytania kolejnego rozdziału.
Okazuje się, że nie każde dziecko prominenta uważa się za króla czy królową świata. Pani Monika już od lat szkolnych ma duży dystans do roli i pozycji swojego ojca. Ma swój własny system wartości i poglądy często mocno odbiegające od oczekiwań rodziców. Nie chowała się za ojcem, kiedy był u szczytu władzy i nie odcina się od niego, kiedy jest flekowany przez swoich przeciwników politycznych. Zastanawiająco powściągliwa jest natomiast w ocenie swojej matki.
Była i pozostaje sobą - jest kobietą niezależną, samodzielnie osiągającą swoją pozycję zawodową.
Mam dużo szacunku dla Moniki Jaruzelskiej za niespotykaną życzliwość i empatię, z jaką wypowiada się o ludziach, których napotykała...

książek: 6774
Witold Lisek | 2017-09-03
Na półkach: Przeczytane, 2017
Przeczytana: 03 września 2017

Czerwone nasienie.
Czerwone świnie rodza czerwone świnki,co najwyzej czerwone świnki usiłuja sie troche wybielic i usiluja byc rożowymi świnkami,ale rożowe świninki to tez świnie.Słowem niedaleko pada jabłko od jabłoni.A tatus ,coz tatus- pomimo malowania go na tęczowo,relatywizowania usprawiedliwiania i usilnych prób przedstawiania świata jego oczami był zwykłym komunistycznym zbrodniarzem na usługach Kremla odpowiedzialnym za mordy żołnierzy wykletych,antysemickie brutalne czystki w wojsku w 68,wydanie rozkazu strzelania w 70r do robotnikow na wybrzerzu idacych do pracy i caly stan wojenny,masakre w wujku,4 zabojstwa w Lubinie i wiele innych mordów.Fakty nie kłamia,a prawda jest naga,krol jest nagi,corcia zas stroi tatusia zbrodniarza w kolorowe piórka!
To że dla Monisi autorytetem ktory bardzo sobie ceni jest obecny Adam Michnik,ktory jest dla niej wzorcem i na ktorego obraz pragneła by wychowac swojego syna- mowi nam chyba wszystko.
Ze zdziwieniem czytalem poprzednie...

książek: 905
BeataBe | 2013-10-26
Przeczytana: 26 października 2013

Podziwiam autorkę za to jaki zachowuje spokój i obiektywizm, za normalność, za optymizm, za życiową mądrość, za brak nienawiści i zacietrzewienia. Taka postawa w przypadku większości ludzi byłaby niewykonalna, zwłaszcza w naszym kraju. Niektórzy zieją nienawiścią do niej i tej książki tylko dlatego, że jest córką generała. Pożałowania godne kreatury.
To co uderzyło mnie w tej książce, to to jak pisze o matce. O ile w ogóle pisze... Pani Monika musi mieć "wspaniałą" matkę. Tym bardziej gratuluję, że wyrosła na mądrego i wartościowego człowieka.

zobacz kolejne z 1695 
Przeczytaj także

Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd