Na szafocie

Tłumaczenie: Urszula Gardner
Cykl: Tomasz Cromwell (tom 2)
Wydawnictwo: Sonia Draga
7,37 (188 ocen i 38 opinii) Zobacz oceny
10
18
9
25
8
46
7
49
6
35
5
7
4
4
3
1
2
2
1
1
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Bring up the Bodies
data wydania
ISBN
9788375086799
liczba stron
432
kategoria
historyczna
język
polski
dodała
Ag2S

Hilary Mantel, rekonstruując od stuleci owiane tajemnicą okoliczności upadku Anny Boleyn, stworzyła pasjonujące dzieło, na kartach którego postaci sprzed wieków ożywają w pełnym blasku. Henryk VIII zakochuje się w Joannie Seymour. Tomasz Cromwell, wykonując wolę władcy, stara się doprowadzić do rozwiązania małżeństwa z Anną Boleyn, co kończy się – jak wszystkim wiadomo – nie unieważnieniem,...

Hilary Mantel, rekonstruując od stuleci owiane tajemnicą okoliczności upadku Anny Boleyn, stworzyła pasjonujące dzieło, na kartach którego postaci sprzed wieków ożywają w pełnym blasku.

Henryk VIII zakochuje się w Joannie Seymour. Tomasz Cromwell, wykonując wolę władcy, stara się doprowadzić do rozwiązania małżeństwa z Anną Boleyn, co kończy się – jak wszystkim wiadomo – nie unieważnieniem, tylko ścięciem.

Jedna z bardziej znanych historii w dziejach nowoczesnej Anglii, opowiedziana z talentem literackim, który zasłużył na podwójnego Bookera! Siła tej niezwykłej powieści tkwi w szczególe, w odbrązowieniu postaci historycznych, w tchnięciu w nie życia na nowo, w dygresji…

 

źródło opisu: Wydawnictwo Sonia Draga, 2013

źródło okładki: http://www.soniadraga.pl/produkt/639/powiesc-histo...»

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 523
grendella | 2013-08-24
Na półkach: Ulubione, Przeczytane, Posiadam

Po przeczytaniu "W komnatach Wolf Hall" wiedziałam, że sięgnięcie po "Na szafocie" jest tylko kwestią czasu. Odczekałam trochę, aż minie medialna gorączka związana z przyznaniem "Na szafocie" Nagrody Bookera 2012 (rzecz niespotykana, bo przecież i pierwsza część została Bookerem uhonorowana) i świadomie omijałam wzrokiem recenzje publikowane w kraju i za granicą. Chciałam też mieć trochę czasu, bo narracja autorki do najłatwiejszych nie należy i wymaga skupienia – po prostu trzeba do niej przywyknąć, by ją docenić.

"Na Szafocie" to dalsza część opowieści o Tomaszu Cromwellu, wytrawnym i na wskroś pragmatycznym polityku, którego wpływ na historię szesnastowiecznej Anglii bywa oceniany bardzo różnie. Cromwell przeżył już upadek kardynała Wolseya – byłego patrona i pracodawcy, przeżył rozwód Henryka VIII z Katarzyną Aragońską i jego ślub z Anną Boleyn, przeżył w końcu osobiste dramaty związane ze śmiercią najbliższych. I nie dość, że przeżył, nie dość, że się wywinął – to ma się całkiem nieźle. Lawiruje pomiędzy poplecznikami różnych dworskich frakcji, realnie wpływa na politykę wewnętrzną i zagraniczną, systematycznie i ciężko pracuje na utrzymanie swojej pozycji. Bez zbędnych sentymentów, bez większych skrupułów. Zawsze o krok przed innymi. Odgaduje to, czego nie chce powiedzieć król, i sprawia, że niemożliwe się spełnia. Znienawidzona Anna powoli znika, dworski spektakl koncentruje się wokół Jane Seymour. A przy okazji, jakby od niechcenia, Cromwell załatwia własne porachunki. Jeśli ktokolwiek w ówczesnej Anglii wdrażał w życie pomysły Machiavellego, to właśnie on.

Dlaczego trzeba się do narracji Hilary Mantel przyzwyczaić? Bo rozkręca się bardzo powoli, początkowo mamy wrażenie, że niewiele się dzieje: tu jakieś polowanie, tam uczta na której zmożonemu snem Henrykowi spływa z ust strużka śliny; tu kłótnia z humorzastą Anną, tam spacer z niewinnie milczącą Jane. Nie ma tu wszechwiedzącego narratora, który by coś wyjaśniał, dostajemy takie właśnie obrazy teraźniejszości, strzępy rozmów, urywki myśli – wszystko przefiltrowane oczami i uszami Cromwella. Niewielu, prócz niego, dostrzega chmury gromadzące się na horyzoncie, niewielu będzie w stanie przed nimi uciec. Siła tej narracji polega właśnie na tym, że czytając, zadawałam sobie pytanie, czy ja będąc naocznym świadkiem pozornie błaho wyglądających wydarzeń bym te chmury dostrzegła?

Tak jak przypadku "W komnatach Wolf Hall" tytułowe komnaty pojawiają się właściwie na końcu opowieści, tak i w "Na szafocie" na końcu pojawia się szafot. Mantel pokazuje żelazną konsekwencję, budując obie powieści według podobnego schematu, koncentrując się nie tyle na emocjach swoich bohaterów, co na maszynie polityczno-prawnej, skonstruowanej przez Cromwella, która tych bohaterów miele, przeżuwa i wypluwa. Mantel, w przeciwieństwie do chociażby Philippy Gregory, nie gra na naszych uczuciach, nie sprawia, że się z bohaterami utożsamiamy, nie wybiela ich, ale i specjalnie nie oczernia. Właściwie do końca nie wiemy, czy Anna Boleyn była winna czynów, o które została oskarżona. Nie ona jest przecież najważniejsza w tym spektaklu władzy, w którym sfery prywatnej nie da się oddzielić od publicznej, w którym egzekucja jest równie atrakcyjna co ceremonia ślubna. Polityka i historia na kartach powieści Mantel to właśnie spektakl, w którym aktorzy nie do końca znają swoje role. Jedni mają więcej szczęścia, inni mniej. Jedni znajdą się na wozie, inni pod wozem. Jedni schodzą ze sceny, inni na nią wkraczają. Bo ta historia przecież jeszcze się nie kończy. Cromwell znowu przetrwał. Do trzech razy sztuka.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Już mnie nie oszukasz

"Już mnie nie oszukasz", a ja się poczułem oszukany. Być może najgorsze zakończenie książki jakie widziałem

zgłoś błąd zgłoś błąd